ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਪਰਂਤਪ। ਯਦਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਪ੍ਸੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਕਾਮਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।'
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਨਾਹਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਮਾਨੁषੇषੁ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਾऽਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਘਾਤਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹਾ: 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਾਂਗਾ, ਸਿਵਾਏ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ।'
ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪ। ਲੇਕਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਜਿਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਲ੍ਲਭੇਯਂ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਦਿਓ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਸਕਾਂ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਯੈਤਤ੍ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਧਨਂਜਯ। ਮਮਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੂਪਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਤਵ
ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਧਨੰਜਯ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ; ਤੇਰੀ ਇਹ ਮੰਗ ਸੱਚਮੁੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਵਾਯੋਰਗ੍ਨੇਰ੍ਵਸੁਭ੍ਯੋऽਪਿ ਵਰੁਣਾਤ੍ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਤ੍
ਭਾਰਤ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਵਸੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਖ ਲੈ।
ਸਾਧ੍ਯਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵੈष੍ਣਵਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਧਿਆਂ, ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਤੇ ਨੈਰਿਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲੈ।
ਮਦ੍ਗਤਾਨਿ ਚ ਜਾਨੀਹਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਣ ਲੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਹਰਿਯੁਜਂ ਰਥਮੈਨ੍ਦ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਨृਪ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ, ਅਚੰਭਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ।
ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਯਾਤੇषੁ ਮਾਮੁਵਾਚਾਥ ਮਾਤਲਿਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ, ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨਾਈ ਦੇਖਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸਂਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ
'ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲ।'
ਦੇਵਰਾਜਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਭਾਰਤ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਗਿਰਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਮ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ।' ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਾਰੋਹਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ ਹਯਾਨ੍ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਇਆ।
[ਮਾਤਲਿਰ੍ਹਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯਥਾਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਚ ਮੇ ਵਕ੍ਰृਂਸ੍ਤਿਤਸ੍ਯਾਥ ਸਸਾਰਥਿਃ। ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਮੇਰੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਥ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਸਰਥੀ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਦਾਸ੍ਥਿਤੋ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਦਾਨ੍ਨ ਚਲਿਤਃ ਪਦਮ੍ ।।]
'ਅੱਜ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਨੇ ਇਕ ਵੀ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।'
ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿਹਿ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਰੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਚਲਨ੍ਪ੍ਰਥਮੋਤ੍ਪਾਤੇ ਹਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਛਾਲ ਤੇ, ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵਾਤ੍ਰਰਥੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਅਤਿਸ਼ਕ੍ਰਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
'ਪਰ ਤੂੰ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਰਥ ਚੱਲਣ ਤੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਿਬੁਧਾਲਯਾਨ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਉਡਦੇ ਮਹਿਲ ਦਿਖਾਏ।
[ਸ ਰਥੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਤਃ। ऋषਯੋ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਰਥ, ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਮਗਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਪਸ਼੍ਯਂ ਵੈ ਸੁਰਰ੍षਿਣਾਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍ ।।]
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵੇਖੀ।
ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਮਾਤਲੀ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਰਥੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨਮਪਸ਼੍ਯਭਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈ ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਘਰ, ਅਮਰਾਵਤੀ, ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਤਾਂ ਭਾਸਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣੇ ਨ ਚ ਕ੍ਲਮਃ। ਨ ਬਾਧਤੇ ਤਤ੍ਰਰਜਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਨ ਜਰਾ ਨृਪ
ਉਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ, ਨਾ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ। ਉਥੇ ਧੂੜ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਰਾਜਾ।
ਨ ਤਤ੍ਰਸ਼ੋਕੋ ਦੈਨ੍ਯਂ ਵਾ ਵੈਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਚੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਦਿਵੌਕਸਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਨ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭੌ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਮਸ਼ੁਬਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਹਤਾਸੀ, ਨਾ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਪੀਲਾਪਣ ਦਿਸਦਾ। ਉਥੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਲਾਲਚ, ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਦੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸੁਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਦਪਾ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਾਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਯੁਤਾਃ। ਸ਼ੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰਵਵੌ ਵਾਯੁਃ ਸੁਗਨ੍ਧੋ ਵੀਜਤੇ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਨੀਲੋਫਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਚ ਭੂਮਿਃ ਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਾ। ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਰੁਚਿਰਾ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ। ਵਿਮਾਨਗਾਮਿਨਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋऽਮਰਾਃ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ। ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਵਸੂਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਸਾਧ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਮਾਂ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਵਜਾਨਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਯਸ਼, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੂਜਿਤਾਮ੍। ਦੇਵਰਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪਾਤਿष੍ਠਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਗਿਆ।
ਦਦਾਵਰ੍ਧਾਸਨਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮੇ ਦਦਤਾਂਵਰਃ। ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਮਮ ਵਾਸਵਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਵਾਸਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।