ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਃ ਕੋਮਲਕਃ ਸ਼੍ਵਸਨੋ ਮੌਨਵੇਪਗਃ।' ਭੈਰਵੋ ਮੁਣ੍ਡਵੇਦਾਙ੍ਗਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਸ਼੍ਚੋਦਪਾਰਕਃ। ऋषਭੋ ਵੇਗਵਾਨ੍ਨਾਗਃ ਪਿਣ੍ਡਾਰਕਮਹਾਹਨੂ
ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ, ਕੋਮਲਕਾ, ਸ਼ਵਸਨਾ, ਮੌਨਵੇਪਗਾ, ਭੈਰਵਾ, ਮੁੰਡਵੇਦਾਂਗਾ, ਪਿਸ਼ੰਗਾ, ਉਦਪਾਰਕਾ, ਰਿਸ਼ਭਾ, ਵੇਗਵਾਨ, ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੇ ਮਹਾਹਨੁ।
ਰਕ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਸਰ੍ਵਸਾਰਙ੍ਗਃ ਸਮृਦ੍ਧਪਟਵਾਸਕੌ। ਵਰਾਹਕੋ ਵੀਰਣਕਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇਗਿਕਃ
ਰਕਤਾਂਗਾ, ਸਰਵਸਾਰੰਗਾ, ਸਮ੍ਰਿੱਧਪਟਾਵਾਸਾ, ਵਰਾਹਕਾ, ਵੀਰਣਕਾ, ਸੁਚਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਵੇਗਿਕਾ।
ਪਰਾਸ਼ਰਸ੍ਤਰੁਣਕੋ ਮਣਿਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਸ੍ਤਥਾऽऽਰੁਣਿਃ। ਇਤਿ ਨਾਗਾ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਪਰਾਸ਼ਰਾ, ਤਰੁਣਕਾ, ਮਣੀ, ਸਕੰਧਾ ਤੇ ਅਰੁਣੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ ਹਨ ਜੋ ਮਾਣ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਬਹੁਤ੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਨ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਏਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਵੋ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇ ਨਾਮ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਇਹ ਮੁੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੀ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਯੇ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਾਵਕਂ ਗਤਾਃ। `ਦ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤਥਾऽਪਰੇ। ਦਸ਼ਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਕੀਤਾ—ਕੁਝ ਦੋ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਪੰਜ, ਹੋਰ ਸੱਤ, ਦਸ, ਸੌ, ਤੇ ਕਈ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕਾਲਾਨਲਵਿषਾ ਘੋਰਾ ਹੁਤਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਾਃ
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਯੋਜਨਾਯਾਮਵਿਸ੍ਤਾਰਾ ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਸਮਾਯਤਾਃ। ਕਾਮਰੂਪਾਃ ਕਾਮਬਲਾ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਤੇ ਦੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਨਿਪਾਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਪਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ।
ਇਦਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਨ੍ਯਦਾਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ। ਤਥਾ ਵਰੈਸ਼੍ਛਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਹਿ
ਅਸੀਂ ਆਸਤੀਕ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣਿਆ—ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਨਾਗਃ ਖ ਏਵ ਯਦਤਿष੍ਠਤ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੱਪ ਫਿਸਲ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਹੂਯਮਾਨੇ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸੁਰੇਤਸਿ। ਨ ਸ੍ਮ ਸ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਵਹ੍ਨੌ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਯਜਨ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤਕਸ਼ਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ।
ਕਿਂ ਸੂਤ ਤੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮੋ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਤ੍ਤਦਾऽਗ੍ਨੌ ਯਤ੍ਸ ਪਪਾਤ ਨ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਸੂਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ?
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਵਾਚਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਭ੍ਯੁਦੈਰਯਤ੍
ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਰ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਸਰਪ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ—'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!'
ਵਿਤਸ੍ਥੇ ਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ। ਯਥਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਖਂ ਚ ਗਾਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਦਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਾਮਮੇਤਦ੍ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਯਥਾਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਮਾਪ੍ਯਤਾਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਨਾਮਯਾਃ। ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਯਮਾਸ੍ਤੀਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸੂਤਵਚੋऽਸ੍ਤੁ ਤਤ੍
'ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲੇ; ਆਸਤੀਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਸੂਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰੀਤਿਜਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਵਰੇ ਦਤ੍ਤੇ ਤਥੈਵੋਪਰਰਾਮ ਚ
ਜਦ ਆਸਤੀਕ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਯਜਨ ਤੁਰੰਤ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਹ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰਤੋ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਉਹ ਯਜਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ। ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਪੰਡਿਤਾਂ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸੂਤਾਯ ਤਥਾ ਸ੍ਥਪਤਯੇ ਵਿਭੁਃ। ਯੇਨੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਨਿਵਰ੍ਤਨੇ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਪ ਯਜਨ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਇਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਤ੍ਤਂ ਦਦੌ ਬਹੁ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਰਪਤਿਰਪ੍ਰਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਕਾਰਾਵਭृਥਂ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਵਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਆਸ੍ਤੀਕਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਗृਹਾਨੇਵ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਪ੍ਰੀਤਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਮਨੀषਿਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰਾਗਮਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚੈਨਂ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਦਸ੍ਯੋ ਮੇ ਵਾਜਿਮੇਧੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਈਂ; ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੈਣੀ ਹੈ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਦਾਸ੍ਤੀਕੋ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮਤੁਲਂ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਆਸਤੀਕ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਮਾਤੁਲਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਤੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸਮੇਤਾ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਪਨ੍ਨਗਾ ਵੀਤਮੋਹਾਃ। ਆਸ੍ਤੀਕੇ ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਬਭੂਵੁ- ਰੂਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਵਰਮਿष੍ਟਂ ਵृਮੀष੍ਵ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਹੁਣ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਆਸਤੀਕ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਭੂਯੋਭੂਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਂ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਵਾਮਾਦ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਨ੍। ਪ੍ਰੀਤਾ ਵਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵਾਮਾਦ੍ਯ ਵਤ੍ਸ
ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ? ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਛੁਟ ਗਏ ਹਾਂ; ਦੱਸ ਪਿਆਰੇ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਰੂਪਾ ਲੋਕੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਪਰੇऽਪਿ। ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਯੇ ਪਠੇਯੁਰ੍ਮਮੇਦਂ ਤੇषਾਂ ਯੁष੍ਮਨ੍ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਮੇਰਾ ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਾਗਿਨੇਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੈ- ਰੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕਾਮਮੇਵਂ ਵਰਂ ਤੇ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਮਿਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਵਣਾ ਭਾਗਿਨੇਯ
ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਭਤੀਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਇਹ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਭਤੀਜੇ।'