ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍। ਅਸ੍ਮਤ੍ਤੋऽਪਿ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਚੌਂਫੇਰੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸੁਰਰ੍षਭਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਤਦਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੈਰਨੁਜ੍ਞਾਤੋਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ। ਅਥ ਦੇਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇਯਥਾਗਤਮਰਿਂਦਮ
ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਰਤ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮਘਵਾਨਪਿ ਮਾਂ ਦੇਵੋ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਘਵਾਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਪੁਰੈਵਾਗਮਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵੇਦਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਨਂਜਯ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਤ੍ਵਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇ ਭਰਤ੍ਰषਭ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਧਨੰਜਯ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਰਾ ਸਮਾਪ੍ਲਾਵਃ ਕृਤੋऽਸਕृਤ੍। ਤਪਸ਼੍ਚੇਦਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨੇ ਫਲ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚ ਤਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। `ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਪੋਬਲਕਰਂ ਤਵ
ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਵਸ਼੍ਯਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ। ਮਾਤਲਿਰ੍ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਿਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। `ਇਹਸ੍ਥਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਮਮ। ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਵਰਯੇऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਭਗਵਾਨ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਚਾਰਯ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।'
ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਪਰਂਤਪ। ਯਦਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਪ੍ਸੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਕਾਮਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।'
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਨਾਹਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਮਾਨੁषੇषੁ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਾऽਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਘਾਤਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹਾ: 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਾਂਗਾ, ਸਿਵਾਏ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ।'
ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪ। ਲੇਕਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਜਿਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਲ੍ਲਭੇਯਂ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਦਿਓ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਸਕਾਂ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਯੈਤਤ੍ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਧਨਂਜਯ। ਮਮਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸੂਪਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਤਵ
ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਧਨੰਜਯ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ; ਤੇਰੀ ਇਹ ਮੰਗ ਸੱਚਮੁੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਵਾਯੋਰਗ੍ਨੇਰ੍ਵਸੁਭ੍ਯੋऽਪਿ ਵਰੁਣਾਤ੍ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਤ੍
ਭਾਰਤ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਵਸੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਖ ਲੈ।
ਸਾਧ੍ਯਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵੈष੍ਣਵਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਧਿਆਂ, ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਤੇ ਨੈਰਿਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲੈ।
ਮਦ੍ਗਤਾਨਿ ਚ ਜਾਨੀਹਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਣ ਲੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਂ ਹਰਿਯੁਜਂ ਰਥਮੈਨ੍ਦ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਨृਪ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ, ਅਚੰਭਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ।
ਲੋਕਪਾਲੇषੁ ਯਾਤੇषੁ ਮਾਮੁਵਾਚਾਥ ਮਾਤਲਿਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ, ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨਾਈ ਦੇਖਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸਂਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ
'ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲ।'
ਦੇਵਰਾਜਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਭਾਰਤ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਗਿਰਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਮ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ।' ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਾਰੋਹਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ ਹਯਾਨ੍ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਇਆ।
[ਮਾਤਲਿਰ੍ਹਯਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯਥਾਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਚ ਮੇ ਵਕ੍ਰृਂਸ੍ਤਿਤਸ੍ਯਾਥ ਸਸਾਰਥਿਃ। ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਮੇਰੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਥ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਸਰਥੀ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਦਾਸ੍ਥਿਤੋ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਦਾਨ੍ਨ ਚਲਿਤਃ ਪਦਮ੍ ।।]
'ਅੱਜ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਨੇ ਇਕ ਵੀ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।'
ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿਹਿ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਤ੍ਰੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਿਚਲਨ੍ਪ੍ਰਥਮੋਤ੍ਪਾਤੇ ਹਯਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
'ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਛਾਲ ਤੇ, ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵਾਤ੍ਰਰਥੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਅਤਿਸ਼ਕ੍ਰਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
'ਪਰ ਤੂੰ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਰਥ ਚੱਲਣ ਤੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਿਬੁਧਾਲਯਾਨ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਉਡਦੇ ਮਹਿਲ ਦਿਖਾਏ।
[ਸ ਰਥੋ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਤਃ। ऋषਯੋ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਰਥ, ਹਰੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਮਗਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਪਸ਼੍ਯਂ ਵੈ ਸੁਰਰ੍षਿਣਾਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍ ।।]
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਵੇਖੀ।
ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਮਾਤਲੀ, ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਰਥੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।