ਨ ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਂਭਵੇਦੇਤਨ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਕਥਂਚਨ। [ਜਗਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਦੇਵਮਲ੍ਪਤੇਜਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ; ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਨ ਬਲਵਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਂਸ੍ਯਾਦ੍ਧਨਂਜਯ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਃ
ਧਨੰਜਯ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿषੇਧਨਮ੍। ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਗੋਵृषਧ੍ਵਜੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਦਿਵਿਆ, ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਗੋ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਸਾਦਨਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਸੇਨਾਨਿਕਰ੍ਤਨਮ੍। ਦੁਰਾਸਦਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹਂ ਸੁਰਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਚੈਵਮੇ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਵਸਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਜਨੀਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ।
ਵ੍ਯੁषਿਤੋ ਰਜਨੀਂ ਚਾਹਂਕृਤ੍ਵਾਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯਂ ਪੁਰਾ
ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਫਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਹਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਮੇਤੋਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ,' ਭਾਰਤ।
ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।'
ਸਮੇਤਂ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਦਿਭਿਃ। ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਯਨਘ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੈਵਸਵਤ ਸਮੇਤ, ਵੇਖੇਗਾ; ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਸਤਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਸ ਯਥਾਕਾਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤਸ੍ਯਾਹ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਵਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਮੀਰਣਃ। ਪੁਨਰ੍ਨਵਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਿਵ ਸਪਤ੍ਨਹਨ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਵਹਿ ਚੱਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਨਵਾਨਿ ਚ। ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇ ਪਾਦੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਤੇ ਉੱਥੇ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ, ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸੁਘੋषਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਤੁਤਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਚੌਂਫੇਰੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਭਜਨ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਤ੍ਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਜਗੁਰ੍ਗੀਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਰੁਤਾਂ ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਯਾਨੈਰੁਪਾਗਮਨ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਚਰਾ ਯੇ ਚ ਦੇਵਸਦ੍ਮਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਆਏ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਾਹੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੈਃ। ਸ਼ਚੀਸਹਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਦਾऽਮਰੈਃ
ਫਿਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਚੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕੁਬੇਰੋ ਨਰਵਾਹਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੁਬੇਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਯਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਸ਼੍ਯਂ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਰੁਣਂ ਦੇਵਰਾਜਂ ਚ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੀ।
ਤੇ ਮਾਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਭਾਃ। ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਮਾਁਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖੋ, ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍। ਅਸ੍ਮਤ੍ਤੋऽਪਿ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਚੌਂਫੇਰੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸੁਰਰ੍षਭਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਂ ਤਦਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੈਰਨੁਜ੍ਞਾਤੋਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ। ਅਥ ਦੇਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇਯਥਾਗਤਮਰਿਂਦਮ
ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਰਤ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਮਘਵਾਨਪਿ ਮਾਂ ਦੇਵੋ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਘਵਾਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਪੁਰੈਵਾਗਮਨਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵੇਦਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਨਂਜਯ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਤ੍ਵਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇ ਭਰਤ੍ਰषਭ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਧਨੰਜਯ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਰਾ ਸਮਾਪ੍ਲਾਵਃ ਕृਤੋऽਸਕृਤ੍। ਤਪਸ਼੍ਚੇਦਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨੇ ਫਲ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਪਾਂਡਵ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਵ ਚ ਤਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। `ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਘੋਰਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਪੋਬਲਕਰਂ ਤਵ
ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਵਸ਼੍ਯਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ। ਮਾਤਲਿਰ੍ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਾਤਲੀ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਿਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। `ਇਹਸ੍ਥਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਮਮ। ਆਚਾਰ੍ਯਂ ਵਰਯੇऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਭਗਵਾਨ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਚਾਰਯ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।'