ਮੁਖ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਰੂਪਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਮੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਾਨੋऽਦ੍ਭੁਤਮਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਿਰਾਤਰੂਪਂ ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯੌ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਸਵਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਃ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯਤਦਾ ਪਾਣੌ ਬਹੁਰੂਪਃ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ, ਗੋ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਸਿੱਧਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਕ।
ਸ ਮਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਤਥੈਵਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰਥੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮੀਤਿ ਪਰਂਤਪ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਸਾਯਕੌ। ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਮੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੰਡ ਤੀਰ-ਭੰਡ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। ਮਨੋਗਤਂ ਵੀਰ ਯਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਤਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਮਰਤ੍ਵਮਪਾਹਾਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਵਿਰ, ਉਹ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅਮਰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੱਸ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਡਲਿਰੇਵਾਹਮਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕृਤਮਾਨਸਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਤਤੋ ਵਚਨਮਾਦਦੇ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਰਵਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਭਗਵਾਨਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼੍ਚੇਦੀਪ੍ਸਿਤੋऽਯਂ ਵਰੋ ਮਮ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਯਾਨਿ ਦੇਵੇषੁ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹਨ।'
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍। ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਦੀਯਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੌਦਰ ਅਸਤਰ ਪਾਂਡਵ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਂਭਵੇਦੇਤਨ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਕਥਂਚਨ। [ਜਗਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਦੇਵਮਲ੍ਪਤੇਜਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ; ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਨ ਬਲਵਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਂਸ੍ਯਾਦ੍ਧਨਂਜਯ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਃ
ਧਨੰਜਯ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿषੇਧਨਮ੍। ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਗੋਵृषਧ੍ਵਜੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਦਿਵਿਆ, ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਗੋ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਸਾਦਨਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਸੇਨਾਨਿਕਰ੍ਤਨਮ੍। ਦੁਰਾਸਦਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹਂ ਸੁਰਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਸ਼੍ਚੈਵਮੇ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਵਸਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਜਨੀਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈ।
ਵ੍ਯੁषਿਤੋ ਰਜਨੀਂ ਚਾਹਂਕृਤ੍ਵਾਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਯਂ ਪੁਰਾ
ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਫਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਹਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਮੇਤੋਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ,' ਭਾਰਤ।
ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।'
ਸਮੇਤਂ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਦਿਭਿਃ। ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਯਨਘ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੈਵਸਵਤ ਸਮੇਤ, ਵੇਖੇਗਾ; ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਸਤਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਸ ਯਥਾਕਾਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਥਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤਸ੍ਯਾਹ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਵਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਮੀਰਣਃ। ਪੁਨਰ੍ਨਵਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਿਵ ਸਪਤ੍ਨਹਨ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਵਹਿ ਚੱਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਨਵਾਨਿ ਚ। ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇ ਪਾਦੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਤੇ ਉੱਥੇ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ, ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸੁਘੋषਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਤੁਤਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਚੌਂਫੇਰੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਭਜਨ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਤ੍ਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਜਗੁਰ੍ਗੀਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਰੁਤਾਂ ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਯਾਨੈਰੁਪਾਗਮਨ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਚਰਾ ਯੇ ਚ ਦੇਵਸਦ੍ਮਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਥੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਆਏ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਾਹੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੈਃ। ਸ਼ਚੀਸਹਾਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਦਾऽਮਰੈਃ
ਫਿਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਚੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕੁਬੇਰੋ ਨਰਵਾਹਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਰਾਜਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੁਬੇਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਯਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਸ਼੍ਯਂ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਰੁਣਂ ਦੇਵਰਾਜਂ ਚ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੀ।
ਤੇ ਮਾਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਭਾਃ। ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਮਾਁਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨਵਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਵਿਆਸਾਚੀ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖੋ, ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'