ਯੁਪਤ੍ਤਂ ਕਿਰਾਤਸ੍ਤੁ ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਧਨੁਃ। ਅਭ੍ਯਾਜਘ੍ਨੇ ਦृਢਤਰਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਕਿਰਾਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੂਣੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ।
ਸਤੁ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਮृਗਯਾਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੱਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵੱਜਿਆ?"
ਏष ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦਰ੍ਪਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ। ਸਂਘਰ੍षਵਾਨ੍ਮਹਾਕਾਯਸ੍ਤਤੋ ਮਾਮਭ੍ਯਧਾਵਤ
"ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ!" ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਕੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਮਿਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਮਾਵृਣੋਨ੍ਮਾਂ ਮਹਾਸ਼ਰੈਃ। ਤਂ ਚਾਹਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਮਵਾਕਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਮੁਖੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਰਨੁ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਮਹਂ ਤਂ ਤੁ ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਲੱਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਤਧਾ ਰੂਪਮਭਵਚ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਰੈਰਹਮਤਾਡਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਕृति ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ; ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਏਕੀਭੂਤਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਵ੍ਯਧਮਂ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਤੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਣੁਰ੍ਬृਹਚ੍ਛਿਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬृਹਚ੍ਚਾਣੁਸ਼ਿਰਾਃ ਪੁਨਃ। ਏਕੀਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਾਂ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸਿਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਛੋਟਾ ਸਿਰ ਬਣਿਆ; ਫਿਰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯਦਾऽਭਿਭਵਿਤੁਂ ਬਾਣੈਰ੍ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਂ ਰਣੇ। ਤਤੋ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਤਿष੍ਠਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਵਾਯੂ-ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਨ ਚੈਨਮਸ਼ਕਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਸਵਿਸ਼ੇषਮਹਂ ਤਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਪੂਗੇਨ ਮਹਤਾ ਰਣੇ ਭੂਤਮਵਾਕਿਰਮ੍
ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਭੂਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣਮਥੋ ਜਾਲਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਸ਼ਰੋਲ੍ਵਣਮ੍। ਸ਼ਲਭਾਸ੍ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯਾਹਮਭ੍ਯਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਥੂਣਾਕਰਨ, ਜਾਲਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਸ਼ਲਭਾ ਤੇ ਅਸ਼ਮਵਰਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਸ ਪ੍ਰਸਭਂ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਨृਪ। ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਗ੍ਧੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਦਾਦਿਸ਼ਮ੍
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਭੂਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਿਗਲ ਲਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੋਪਚੀਯਤ। ਉਪਚੀਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਲਦੇ ਬਾਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਹਾ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਭੂਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਂਤਾਪਿਤਾ ਲੋਕਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਕ੍ਸ਼ਣਏਨ ਹਿ ਦਿਸ਼ਃ ਸ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਿ ਵਿਦੀਪਿਤਂ
ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਪ ਗਏ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਪ ਵੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਵ੍ਯਸ਼ਾਮਯਤ੍। ਬ੍ਰ੍ਹਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਹਤੇ ਰਾਜਨ੍ਭਯਂ ਮਾਂ ਮਹਦਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਮਹਾ-ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਭੂਤ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਰ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਛਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ। ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਹਨਂ ਭੂਤਂ ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੰਡ ਤੀਰ-ਭੰਡ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਭੂਤ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਏਤੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਭੂਤੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇष੍ਵਾਯੁਧੇषੁ ਚ। ਮਮ ਤਸ੍ ਚ ਭੂਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਜਦ ਉਸ ਭੂਤ ਨੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹਥ-ਹਥਿਆਰ ਨਿਗਲ ਲਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਭੂਤ ਵਿਚ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਲੈਰਭਿਸਮਾਹਤੌ। ਅਪਾਯਚ੍ਚ ਤਦ੍ਭੂਤਮਹਂ ਚਾਪਾਤਯਂ ਮਹੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਭੂਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭੂਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮੇऽਦ੍ਭੁਤੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਭੂਤ ਆਪਣੇ ਸਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜੋਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਖ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਰੂਪਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਮੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਵਰਾਨੋऽਦ੍ਭੁਤਮਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣਾ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਿਰਾਤਰੂਪਂ ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯੌ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਸਵਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਃ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯਤਦਾ ਪਾਣੌ ਬਹੁਰੂਪਃ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ, ਗੋ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਸਿੱਧਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਕ।
ਸ ਮਾਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਤਥੈਵਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰਥੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮੀਤਿ ਪਰਂਤਪ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਸਾਯਕੌ। ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਮੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੰਡ ਤੀਰ-ਭੰਡ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। ਮਨੋਗਤਂ ਵੀਰ ਯਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਤਰਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਮਰਤ੍ਵਮਪਾਹਾਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਵਿਰ, ਉਹ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅਮਰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੱਸ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਡਲਿਰੇਵਾਹਮਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕृਤਮਾਨਸਃ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਤਤੋ ਵਚਨਮਾਦਦੇ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਰਵਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਭਗਵਾਨਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼੍ਚੇਦੀਪ੍ਸਿਤੋऽਯਂ ਵਰੋ ਮਮ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਯਾਨਿ ਦੇਵੇषੁ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਹਨ।'
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍। ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਦੀਯਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੌਦਰ ਅਸਤਰ ਪਾਂਡਵ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।