ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਮ੍। ਭृਤ੍ਯਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੇਵਰਾਜਸਮੀਪਤਃ
ਤੇਜਸਵੀ ਧਨੰਜਯ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਘ੍ਰਾਯ ਤਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਧਨਂਜਯਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿਨੀਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਜਟਿਲਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਥ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇਵਰਾਜਂ ਚ ਪੂਜਯਨ੍
ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਤਥਾऽਦੀਨਮਨਸਂ ਰਾਜਾਨਂ ਹਰ੍,ਸਂਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਤੇ ਨਮਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤ੍ਵਮਿਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਕੌਂਤੀਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ, ਕਾਮਯਕ ਅਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਲਬ੍ਧਾਨਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਤੇਨ ਰਾਜਨ੍। ਕृਤਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਧਨਂਜਯੇਨ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰੇष ਲੋਕੈਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਏ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਯ ਇਦਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਧੀਯੀਤ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਨਿਯਤਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਸ ਜੀਵੇਦ੍ਧਿ ਨਿਰਾਬਾਧਃ ਸੁਸੁਖੀ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਯਮਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਗਤਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਂਗਤਃ। ਕृष੍ਣਯਾ ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਪੂਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਆਇਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਭੀਭਤਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯਮਾਨਂ ਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਥਮਰ੍ਜੁਨ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਰਵ੍ਯਤਿਗਤਸ੍ਤਵ। ਕਥਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਾਨਿ ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ, ਤੇਰਾ ਸਵਰਗ 'ਚ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਿਆ? ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਲਏ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ?
ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਾ ਤੇ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਦਾਤ੍ਤਵ
ਪਾਂਡਵ, ਕੀ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਏ? ਕੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ?
ਯਥਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍। ਯਥੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਾਨਿ ਯਥੈਵਾਰਾਧਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਲਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ।
ਯਥੋਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਰਿਂਦਮ। ਕृਤਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ' — ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਯਥਾ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਥਾऽਨਘ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਓ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਵਜ੍ਰਪਾਣੇਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮਰਿਂਦਮ। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਖਿਲੇਨ ਧਨਂਜਯ
ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਓ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਧਨੰਜਯ।
ਸ਼ृਣੁ ਹਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਹਂ ਦੇਵਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸੁਣ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੇਵ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਧੀਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਭਵਤਾ ਚ ਸਮਾਦਿष੍ਟਸ੍ਤਪਸੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤਪस्या ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਭृਗੁਤੁਨ੍ਦਮਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਮ੍ਯਕਾਦਾਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਪਃ। ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਃ ਕਂਚਿਦਪਸ਼੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪਥਿ
ਫਿਰ, ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਡ ਗਏ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਮਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕ੍ਵਾਸਿ ਗਨ੍ਤਾ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ। ਤਸ੍ਮਾ ਅਵਿਤਥਂ ਸਰ੍ਵਮਬ੍ਰਵਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੌਂਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।' ਮੈਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਥ੍ਯਂ ਮਮ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਅਪੂਜਯਤ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਮਯਿ
ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਪ ਆਤਿष੍ਠ ਭਾਰਤ। ਤਪਸ੍ਵੀ ਨਚਿਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਵਿਬੁਧਾਧਿषਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ। ਤੂੰ ਤਪ ਕਰੇਗਾ ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇਗਾ।"
ਤਤੋऽਹਂ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰਿਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰਮ੍। ਤਪੋऽਤਪ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਸਂ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸ਼ੈਸ਼ਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੇ ਮਾਸੋ ਜਲਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤੋ ਗਤਃ। ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤृਤੀਯੇऽਥ ਮਾਸੇ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨ
ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਰਹਿਆ; ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਾਸਮਸ੍ਮਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਨ ਚ ਮੇ ਹੀਯਤੇ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ।
ਪਞ੍ਚਮੇ ਤ੍ਵਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਦਿਵਸੇ ਗਤੇ। ਵਰਾਹਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਭੂਤਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਮਤ੍
ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਪ੍ਰੋਥੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਲਿਖਂਸ਼੍ਚਰਣੈਰਪਿ। ਸਂਮਾਰ੍ਜਞ੍ਜਠਰੇਣੋਰ੍ਵੀਂ ਵਿਵਰ੍ਤਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਰਚਦਾ, ਪੇਟ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ।
ਅਨੁ ਤਸ੍ਯਾਪਰਂ ਭੂਤਂ ਮਹਤ੍ਕੈਰਾਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਾਸਿਮਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਾਨੁਗਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਆਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ। ਅਤਾਡਯਂ ਸ਼ਰੇਣਾਥ ਤਦ੍ਭੂਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਖੁੱਤ ਮਹਾਨ ਧਨੁ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।