ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋ ਵੈ ਸ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਯ ਦਿਵਃਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮ੍। ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਸੁष੍ਵਾਪ ਤਾਮਾਵਸਤਿਂ ਪ੍ਰਤੀਤਃ
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਸੋ ਗਿਆ।
[ਤਤੋ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰਵਨ੍ਦਤ ਧਨਂਜਯਃ ।।]
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਖਨਃ। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਰਥਨੇਮਿਖਨਸ਼੍ਚੈਵ ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪृਥਗ੍ਵ੍ਯਾਲਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਭਾਰਤ।
ਰਵੋਨ੍ਮੁਖਾਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਉਪਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਾਦਨੁਯਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਮਾਨੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵਰਾਜਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ।
ਤਤਃ ਸ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਮੇਘਨਾਦਿਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਹਰਿ-ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਮੇਘਨਾਦ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਾਨਭ੍ਯਾਜਪਾਮਾਸ਼ੁ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਥਾਦਵਰੁਰੋਹ ਵੈ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੇਵਰਾਜਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਿਮਾਨਾ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚੈਵਾਥ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਯਥਾਰ੍ਹਮਮਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਮਿਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਮ੍। ਭृਤ੍ਯਵਤ੍ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੇਵਰਾਜਸਮੀਪਤਃ
ਤੇਜਸਵੀ ਧਨੰਜਯ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਘ੍ਰਾਯ ਤਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਧਨਂਜਯਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿਨੀਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਜਟਿਲਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਃ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਥ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇਵਰਾਜਂ ਚ ਪੂਜਯਨ੍
ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਤਥਾऽਦੀਨਮਨਸਂ ਰਾਜਾਨਂ ਹਰ੍,ਸਂਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਤੇ ਨਮਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤ੍ਵਮਿਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਕੌਂਤੀਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ, ਕਾਮਯਕ ਅਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਲਬ੍ਧਾਨਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਤੇਨ ਰਾਜਨ੍। ਕृਤਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਧਨਂਜਯੇਨ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰੇष ਲੋਕੈਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਏ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਯ ਇਦਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਧੀਯੀਤ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਨਿਯਤਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਸ ਜੀਵੇਦ੍ਧਿ ਨਿਰਾਬਾਧਃ ਸੁਸੁਖੀ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਯਮਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਗਤਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਂਗਤਃ। ਕृष੍ਣਯਾ ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਪੂਜਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਆਇਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਭੀਭਤਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਵਾਦਯਮਾਨਂ ਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਥਮਰ੍ਜੁਨ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਰਵ੍ਯਤਿਗਤਸ੍ਤਵ। ਕਥਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਾਨਿ ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ, ਤੇਰਾ ਸਵਰਗ 'ਚ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਿਆ? ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਲਏ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ?
ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਾ ਤੇ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਦਾਤ੍ਤਵ
ਪਾਂਡਵ, ਕੀ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਏ? ਕੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ?
ਯਥਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍। ਯਥੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਾਨਿ ਯਥੈਵਾਰਾਧਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਲਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ।
ਯਥੋਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਰਿਂਦਮ। ਕृਤਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ' — ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਯਥਾ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਥਾऽਨਘ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਓ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਵਜ੍ਰਪਾਣੇਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮਰਿਂਦਮ। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਖਿਲੇਨ ਧਨਂਜਯ
ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਓ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਧਨੰਜਯ।
ਸ਼ृਣੁ ਹਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਹਂ ਦੇਵਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਸੁਣ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੇਵ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਧੀਤ੍ਯ ਤਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਭਵਤਾ ਚ ਸਮਾਦਿष੍ਟਸ੍ਤਪਸੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤਪस्या ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਭृਗੁਤੁਨ੍ਦਮਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਮ੍ਯਕਾਦਾਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਪਃ। ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਃ ਕਂਚਿਦਪਸ਼੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪਥਿ
ਫਿਰ, ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਡ ਗਏ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।