ਏਤੇ ਵਾਸੁਕਿਜਾ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤਥਾ ਵੈ ਕੁਲਸਂਭਵਾਃ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨੌ ਹੁਤਾਃਸਰ੍ਵੇ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਹ ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ, ਹੋਮ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਸੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਹੋਏ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਤਾਨ੍। ਪੁਚ੍ਛਾਣ੍ਡਕੋ ਮਣ੍ਡਲਕਃ ਪਿਣ੍ਡਸੇਕ੍ਤਾ ਰਭੇਣਕਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ: ਪੁੱਛੰਡਕ, ਮੰਡਲਕ, ਪਿੰਡਸੇਕਤਾ ਤੇ ਰਭੇਣਕ।
ਉਚ੍ਛਿਖਃ ਸ਼ਰਭੋ ਭਙ੍ਗੋ ਬਿਲ੍ਵਤੇਜਾ ਵਿਰੋਹਣਃ। ਸ਼ਿਲੀ ਸ਼ਲਕਰੋ ਮੂਕਃ ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਪ੍ਰਵੇਪਨਃ
ਉੱਚਿਖਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਭੰਗਾ, ਬਿਲਵਤੇਜਾ, ਵੀਰੋਹਣ, ਸ਼ਿਲੀ, ਸ਼ਲਾਕਰ, ਮੂਕਾ, ਸੁਕੁਮਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਵੇਪਨਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਮਾ ਚ ਸੁਰੋਮਾ ਚ ਮਹਾਹਨੁਃ। ਏਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਜਾ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਮੁਦਗਰਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਮਾ, ਸੁਰੋਮਾ ਤੇ ਮਹਾਹਨੁ—ਇਹ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਪਾਰਾਵਤਃ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਰੋ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ। ਵਿਹਙ੍ਗਃ ਸ਼ਰਭੋ ਮੋਦਃ ਪ੍ਰਮੋਦਃ ਸਂਹਤਾਪਨਃ
ਪਾਰਾਵਤ, ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ, ਪਾਂਡਰਾ, ਹਰੀਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵਿਹੰਗਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਮੋਦਾ, ਪ੍ਰਮੋਦਾ ਤੇ ਸੰਘਤਾਪਨਾ।
ਐਰਾਵਤਕੁਲਾਦੇਤੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਕੌਰਵ੍ਯਕੁਲਜਾਨ੍ਨਾਗਾਞ੍ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਏਰਕਃ ਕੁਣ੍ਡਲੋ ਵੇਣੀ ਵੇਣੀਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਕੁਮਾਰਕਃ। ਬਾਹੁਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਬੇਰਸ਼੍ਚ ਧੂਰ੍ਤਕਃ ਪ੍ਰਾਤਰਾਤਕੌ
ਏਰਕਾ, ਕੁੰਡਲਾ, ਵੇਣੀ, ਵੇਣੀਸਕੰਧ, ਕੁਮਾਰਕਾ, ਬਾਹੁਕਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਬੇਰਾ, ਧੂਰਤਕਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਰਾਤਕਾ।
ਕੌਰਵ੍ਯਕੁਲਜਾਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਕੁਲੇ ਜਾਤਾਞ੍ਸ਼ृਣੁ ਨਾਗਾਨ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਹ ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਹੁਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਤਵੇਗਾਨ੍ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਨ੍। ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਃ ਪਿਠਰਕਃ ਕੁਠਾਰਮੁਖਸੇਚਕੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨਾਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਪਿਠਰਕਾ ਤੇ ਕੁਠਾਰਮੁਖਸੇਚਕਾ।
ਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗਦਃ ਪੂਰ੍ਣਮੁਖਃ ਪ੍ਰਹਾਸਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਦਰਿਃ। ਅਮਾਹਠਃ ਕਾਮਠਕਃ ਸੁषੇਣੋ ਮਾਨਸੋऽਵ੍ਯਯਃ
ਪੂਰਨਾਂਗਦਾ, ਪੂਰਨਮੁਖਾ, ਪ੍ਰਹਾਸਾ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਰਿ, ਅਮਾਹਠਾ, ਕਾਮਠਕਾ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਮਾਨਸਾ ਤੇ ਅਵਿਆ।
ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਃ ਕੋਮਲਕਃ ਸ਼੍ਵਸਨੋ ਮੌਨਵੇਪਗਃ।' ਭੈਰਵੋ ਮੁਣ੍ਡਵੇਦਾਙ੍ਗਃ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਸ਼੍ਚੋਦਪਾਰਕਃ। ऋषਭੋ ਵੇਗਵਾਨ੍ਨਾਗਃ ਪਿਣ੍ਡਾਰਕਮਹਾਹਨੂ
ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ, ਕੋਮਲਕਾ, ਸ਼ਵਸਨਾ, ਮੌਨਵੇਪਗਾ, ਭੈਰਵਾ, ਮੁੰਡਵੇਦਾਂਗਾ, ਪਿਸ਼ੰਗਾ, ਉਦਪਾਰਕਾ, ਰਿਸ਼ਭਾ, ਵੇਗਵਾਨ, ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੇ ਮਹਾਹਨੁ।
ਰਕ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਸਰ੍ਵਸਾਰਙ੍ਗਃ ਸਮृਦ੍ਧਪਟਵਾਸਕੌ। ਵਰਾਹਕੋ ਵੀਰਣਕਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇਗਿਕਃ
ਰਕਤਾਂਗਾ, ਸਰਵਸਾਰੰਗਾ, ਸਮ੍ਰਿੱਧਪਟਾਵਾਸਾ, ਵਰਾਹਕਾ, ਵੀਰਣਕਾ, ਸੁਚਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਵੇਗਿਕਾ।
ਪਰਾਸ਼ਰਸ੍ਤਰੁਣਕੋ ਮਣਿਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਸ੍ਤਥਾऽऽਰੁਣਿਃ। ਇਤਿ ਨਾਗਾ ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਪਰਾਸ਼ਰਾ, ਤਰੁਣਕਾ, ਮਣੀ, ਸਕੰਧਾ ਤੇ ਅਰੁਣੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ ਹਨ ਜੋ ਮਾਣ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਬਹੁਤ੍ਵਾਤ੍ਤੁ ਨ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਏਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਵੋ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇ ਨਾਮ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਇਹ ਮੁੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੀ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਯੇ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਾਵਕਂ ਗਤਾਃ। `ਦ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤਥਾऽਪਰੇ। ਦਸ਼ਸ਼ੀਰ੍षਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਕੀਤਾ—ਕੁਝ ਦੋ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਪੰਜ, ਹੋਰ ਸੱਤ, ਦਸ, ਸੌ, ਤੇ ਕਈ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕਾਲਾਨਲਵਿषਾ ਘੋਰਾ ਹੁਤਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਾਃ
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਯੋਜਨਾਯਾਮਵਿਸ੍ਤਾਰਾ ਦ੍ਵਿਯੋਜਨਸਮਾਯਤਾਃ। ਕਾਮਰੂਪਾਃ ਕਾਮਬਲਾ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਤੇ ਦੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਨਿਪਾਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਪਾ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ।
ਇਦਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਨ੍ਯਦਾਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ। ਤਥਾ ਵਰੈਸ਼੍ਛਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਹਿ
ਅਸੀਂ ਆਸਤੀਕ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣਿਆ—ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਨਾਗਃ ਖ ਏਵ ਯਦਤਿष੍ਠਤ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੱਪ ਫਿਸਲ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਹੂਯਮਾਨੇ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸੁਰੇਤਸਿ। ਨ ਸ੍ਮ ਸ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਵਹ੍ਨੌ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਯਜਨ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤਕਸ਼ਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ।
ਕਿਂ ਸੂਤ ਤੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮੋ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਤ੍ਤਦਾऽਗ੍ਨੌ ਯਤ੍ਸ ਪਪਾਤ ਨ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਸੂਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ?
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਵਾਚਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਭ੍ਯੁਦੈਰਯਤ੍
ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਰ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਸਰਪ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ—'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!'
ਵਿਤਸ੍ਥੇ ਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ। ਯਥਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਖਂ ਚ ਗਾਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਦਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਾਮਮੇਤਦ੍ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਯਥਾਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਮਾਪ੍ਯਤਾਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਨਾਮਯਾਃ। ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਯਮਾਸ੍ਤੀਕਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸੂਤਵਚੋऽਸ੍ਤੁ ਤਤ੍
'ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲੇ; ਆਸਤੀਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਸੂਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪ੍ਰੀਤਿਜਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਵਰੇ ਦਤ੍ਤੇ ਤਥੈਵੋਪਰਰਾਮ ਚ
ਜਦ ਆਸਤੀਕ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਯਜਨ ਤੁਰੰਤ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਹ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰਤੋ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਉਹ ਯਜਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ। ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਪੰਡਿਤਾਂ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸੂਤਾਯ ਤਥਾ ਸ੍ਥਪਤਯੇ ਵਿਭੁਃ। ਯੇਨੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਨਿਵਰ੍ਤਨੇ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਤਾ ਤੇ ਮਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਪ ਯਜਨ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।