ਮਯੂਰਹਂਸਸ੍ਵਨਨਾਦਿਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪੋਪਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹਾਚਲਸ੍ਯ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸਾਨੂਨਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਗਿਰੇਃ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਢਲਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੁਬੇਰੇਣ ਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਿ- ਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ ਸਂਵृਤਕੂਟਗੁਲ੍ਮਾਃ। ਕਾਦਮ੍ਬਕਾਰਣ੍ਡਵਹਂਸਜੁष੍ਟਾਃ ਪਦ੍ਮਾਕੁਲਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਰਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਕਦੰਬ, ਕਰੰਦਵ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਚ ਸਮृਦ੍ਧਰੂਪਾ- ਨ੍ਸਵੇਦਿਕਾਂਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਸੁਵੇਸ਼ਾਨ੍। ਮਣਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਂਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਭਵੇਯੁਰ੍ਨਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਰਹੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਚੌਕੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਨੇਕਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸਂਤਤਮਭ੍ਰਜਾਲੈਃ। ਤਪਃਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸਤਤਂ ਚਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਗਿਰੇਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ
ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨਗੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਮਹੌषਧੀਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਵਿਭਕ੍ਤਰੂਪਃ ਸਵਿਤਾ ਬਭੂਵ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਵਿਤਾ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਵਿਭਾਵਸੁਰ੍ਭਾਵਿਤਾ ਹਰੀਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯੋਦਯਂ ਚਾਸ੍ਤਮਨਂ ਚ ਵੀਰ- ਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨृਸਿਂਹਾਃ
ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਦਿਲ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਉਗਣਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣਾ ਉਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰਵੇਸ੍ਤਮਿਸ੍ਰਾਗਮਨਿਰ੍ਗਮਾਂਸ੍ਤੇ ਤਥੋਦਯਂ ਚਾਸ੍ਤਮਨਂ ਚ ਵੀਰਾਃ। ਸਮਾਵृਤਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮੋਨੁਦਸ੍ਯ ਗਭਸ੍ਤਿਜਾਲੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ
ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਉਗਣਾ-ਡੁੱਬਣਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਨ੍ਤਃ ਸਤਤਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਸ਼੍ਚ। ਸਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਗਮਨਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿਚ ਡਟੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੂਲ ਰੱਖਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਚ ਤੇ ਟਿਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਚੀ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਹੈਵ ਹਰ੍षੋऽਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਧਨਂਜਯੇਨ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਸ਼ਿਪਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਪੋਯੋਗਪਰਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨੰਜਯ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗਿਰੌ ਵਨਾਨਿ ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍। ਬਭੂਵ ਰਾਵਿਰ੍ਦਿਵਸਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣੈਵ ਸਮਾਨਰੂਪਃ
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਤੇ ਦਿਨ ਸਾਲ ਭਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹੇ।
ਯਦੈਵ ਧੌਮ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਟਾਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਃ ਸ ਜਿष੍ਣੁਃ। ਤਦੈਵ ਤੇषਾਂ ਨਬਭੂਵ ਹਰ੍षਃ ਕੁਤੋ ਰਤਿਸ੍ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਾਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਧੌਮਯ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਟਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਅਪਣਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਵਨਾਦਸੌ ਵਾਰਣਮਤ੍ਤਗਾਮੀ। ਯਤ੍ਕਾਮ੍ਯਕਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਃ ਸ ਜਿष੍ਣੁ- ਸ੍ਤਦੈਵ ਤੇ ਸ਼ੋਕਹਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਜਦ ਜੀਸ਼ਨੂ ਕਾਮਯਕਾ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਸਿਤਾਸ਼੍ਵ- ਮਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨਂ ਵਾਸਵਮਭ੍ਯੁਪੇਤਮ੍। ਕਾਲਃ ਸ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਾਨਤੀਤ- ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੇ ਭਾਰਤ ਭਾਰਤਾਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ—ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ—ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਮਾਂ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘਿਆ।
[ਉषਿਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਅਵਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮਥ ਵੈष੍ਣਵਮ੍। ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ, ਸੋਮ, ਵਾਯੂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ।
ਯਮਸ੍ਯ ਧਾਤੁਃ ਸਵਿਤੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚਂ। ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਮ, ਧਾਤਾ, ਸਵਿਤਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਲਏ; ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਦਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਗਨ੍ਧਪਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਧਰਿਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਹਂ ਸਹਸੋਪਯਾਤਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਹਰ੍षੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਬਭੂਵ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰਥ, ਹਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਸਾऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ਮਾਤਲਿਸਂਗृਹੀਤਃ। ਬਭੌ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਘਨਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਾ ਸ਼ਿਖੇਵ ਚਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਵਿਧੂਮਾ
ਉਹ ਰਥ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਧੂੰਹ-ਰਹਿਤ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਦਦृਸ਼ੇ ਕਿਰੀਟੀ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਨਵਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍। ਧਨਂਜਯੋ ਵਜ੍ਰਧਰਪ੍ਰਭਾਵਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਪਰ੍ਵਤਮਾਜਗਾਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਮਕੁਟਧਾਰੀ, ਹਾਰ ਤੇ ਨਵੇਂ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੰਜਯ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਸ ਸ਼ੈਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਹਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍। ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਦਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ- ਮਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਂ ਚ
ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ; ਪਹਿਲਾਂ ਧੌਮਯ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ।
ਵृਕੋਦਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯ ਪਾਦੌ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਾਭ੍ਯਾਮਭਿਵਾਦਿਤਸ਼੍ਚ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਚੈਨਾਂ ਪ੍ਰਹ੍ਵੋऽਭਵਦ੍ਭ੍ਰਾਤੁਰੁਪਹ੍ਵਰੇ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਤੇषਾਂ ਪਰਮਃ ਪ੍ਰਹਰ੍ष- ਸ੍ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਣ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ। ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਰੀਟਮਾਲੀ ਨਨਨ੍ਦ ਰਾਜਾਨਮਭਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਉਹ ਅਣਮੁੱਲੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਪ੍ਤ ਜਘਾਨ ਪੂਗਾਨ੍ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਨਾਂ ਨਮੁਚੇਰ੍ਨਿਹਨ੍ਤਾ। ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵਾਹਂ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕ੍ਰੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ
ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੂਹ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨਿਰਭੈ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਮਾਤਲੇਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਤੀਵ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਤ੍ਕਾਰਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸੁਰਰਾਜਤੁਲ੍ਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਚ੍ਚ ਦਿਵੌਕਸਙ੍ਘਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਯੁਰੇਨਂ ਕੁਰੁਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਪ੍ਯਸੌ ਮਾਤਲਿਰਭ੍ਯਨਨ੍ਦ- ਤ੍ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍। ਯਯੌ ਰਥੇਨਾਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭੇਣ ਪੁਨਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰਦੇਵਵਾਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਤ੍ਮਜਃ ਸਰ੍ਵਰਿਪੁਪ੍ਰਮਾਥੀ। `ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਦੇਹਾਦਵਮੁਚ੍ਯ ਜਿष੍ਣੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਾਨਿਦਦੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਧਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਰੂਪਵਨ੍ਤਿ। ਦਿਵਾਕਰਾਭਾਣਿ ਵਿਭੂषਣਾਨਿ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਸੁਤਸੋਮਮਾਤ੍ਰੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸੁਤਸੋਮ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤऋਃ ਸ ਤੇषਾਂ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਣਾਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭਾਣਾਮੁਪਵਿਸ਼੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਯਾਂਬਭੂਵ
ਫਿਰ, ਕੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਸੂਰਜ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਮਯਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਵਾਯੋਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਚ੍ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍। ਤਥੈਵ ਸ਼ੀਲੇਨ ਸਮਾਧਿਨਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸੁਰਾ ਮੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖੇ ਹਨ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ।