ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ। ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਮੁਪਾਦਤ੍ਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵੇਦਃ ਕ੍ਲਮਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰੀ ਗ੍ਲਾਨਿਸ਼੍ਚ ਭਜਤੇ ਨਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਹ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚ ਨਿਪੇਵ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਪਸੀਨਾ, ਥਕਾਵਟ, ਸੁਸਤਪਣ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਭਾਨੁਮਾਨ੍। ਪੁਨਃ ਸृਜਤਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਸਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਣਵਰਨਯ ਮਾਰਗ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵृष੍ਟਿਮਾਰੁਤਸਂਤਾਪੈਃ ਸੁਖੈਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਰ੍ਧਯਨਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੀਂਹ, ਹਵਾ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇष ਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਾਲਚਕ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਵਿਤਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਸਵਿਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤਤਾ ਗਤਿਰੇਤਸ੍ਯ ਨੈष ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਆਦਾਯੈਵ ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜੋ ਵਿਸृਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ; ਇਹ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਕਲਾਃ ਕਾष੍ਠਾਃ ਸृਜਤ੍ਯੇष ਸਦਾ ਵਿਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵੰਡ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪਲ ਅਤੇ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਸਤਾਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮ੍। ਰਤਿਃ ਪ੍ਰਮੋਦਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਤੇषਾ- ਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਪ੍ਰਧਾਨਾਨ੍। ਸਂਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਬਹਵੋऽਬਿਜਗ੍ਮੁ- ਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਂ ਪਾਦਪੈਃ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰੁਪੇਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨਾਮ੍। ਮਨਃਪ੍ਰਸਾਦਃ ਪਰਮੋ ਬਭੂਵ ਯਥਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨਾਮ੍
ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਨ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮਯੂਰਹਂਸਸ੍ਵਨਨਾਦਿਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪੋਪਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹਾਚਲਸ੍ਯ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸਾਨੂਨਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਗਿਰੇਃ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਢਲਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੁਬੇਰੇਣ ਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਿ- ਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ ਸਂਵृਤਕੂਟਗੁਲ੍ਮਾਃ। ਕਾਦਮ੍ਬਕਾਰਣ੍ਡਵਹਂਸਜੁष੍ਟਾਃ ਪਦ੍ਮਾਕੁਲਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਰਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਕਦੰਬ, ਕਰੰਦਵ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਚ ਸਮृਦ੍ਧਰੂਪਾ- ਨ੍ਸਵੇਦਿਕਾਂਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਸੁਵੇਸ਼ਾਨ੍। ਮਣਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਂਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਭਵੇਯੁਰ੍ਨਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਰਹੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਚੌਕੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਨੇਕਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸਂਤਤਮਭ੍ਰਜਾਲੈਃ। ਤਪਃਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸਤਤਂ ਚਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਗਿਰੇਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ
ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨਗੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਮਹੌषਧੀਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਵਿਭਕ੍ਤਰੂਪਃ ਸਵਿਤਾ ਬਭੂਵ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਵਿਤਾ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਵਿਭਾਵਸੁਰ੍ਭਾਵਿਤਾ ਹਰੀਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯੋਦਯਂ ਚਾਸ੍ਤਮਨਂ ਚ ਵੀਰ- ਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨृਸਿਂਹਾਃ
ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਦਿਲ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਉਗਣਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣਾ ਉਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰਵੇਸ੍ਤਮਿਸ੍ਰਾਗਮਨਿਰ੍ਗਮਾਂਸ੍ਤੇ ਤਥੋਦਯਂ ਚਾਸ੍ਤਮਨਂ ਚ ਵੀਰਾਃ। ਸਮਾਵृਤਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮੋਨੁਦਸ੍ਯ ਗਭਸ੍ਤਿਜਾਲੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ
ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਉਗਣਾ-ਡੁੱਬਣਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਨ੍ਤਃ ਸਤਤਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਸ਼੍ਚ। ਸਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਗਮਨਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿਚ ਡਟੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੂਲ ਰੱਖਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਚ ਤੇ ਟਿਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਚੀ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਹੈਵ ਹਰ੍षੋऽਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਧਨਂਜਯੇਨ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਸ਼ਿਪਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਪੋਯੋਗਪਰਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨੰਜਯ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗਿਰੌ ਵਨਾਨਿ ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍। ਬਭੂਵ ਰਾਵਿਰ੍ਦਿਵਸਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣੈਵ ਸਮਾਨਰੂਪਃ
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਤੇ ਦਿਨ ਸਾਲ ਭਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹੇ।
ਯਦੈਵ ਧੌਮ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਟਾਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਃ ਸ ਜਿष੍ਣੁਃ। ਤਦੈਵ ਤੇषਾਂ ਨਬਭੂਵ ਹਰ੍षਃ ਕੁਤੋ ਰਤਿਸ੍ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਾਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਧੌਮਯ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਟਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਅਪਣਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਵਨਾਦਸੌ ਵਾਰਣਮਤ੍ਤਗਾਮੀ। ਯਤ੍ਕਾਮ੍ਯਕਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਃ ਸ ਜਿष੍ਣੁ- ਸ੍ਤਦੈਵ ਤੇ ਸ਼ੋਕਹਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਜਦ ਜੀਸ਼ਨੂ ਕਾਮਯਕਾ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਸਿਤਾਸ਼੍ਵ- ਮਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨਂ ਵਾਸਵਮਭ੍ਯੁਪੇਤਮ੍। ਕਾਲਃ ਸ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਾਨਤੀਤ- ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੇ ਭਾਰਤ ਭਾਰਤਾਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ—ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ—ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਮਾਂ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘਿਆ।
[ਉषਿਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਅਵਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਵਾਰੁਣਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮਥ ਵੈष੍ਣਵਮ੍। ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਾਰਮੇष੍ਠ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ, ਸੋਮ, ਵਾਯੂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ।
ਯਮਸ੍ਯ ਧਾਤੁਃ ਸਵਿਤੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚਂ। ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਮ, ਧਾਤਾ, ਸਵਿਤਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਲਏ; ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਦਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਗਨ੍ਧਪਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਧਰਿਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਹਂ ਸਹਸੋਪਯਾਤਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਹਰ੍षੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਬਭੂਵ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰਥ, ਹਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਸਾऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ਮਾਤਲਿਸਂਗृਹੀਤਃ। ਬਭੌ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਘਨਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਾ ਸ਼ਿਖੇਵ ਚਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਵਿਧੂਮਾ
ਉਹ ਰਥ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਧੂੰਹ-ਰਹਿਤ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਂਦਦृਸ਼ੇ ਕਿਰੀਟੀ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਨਵਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍। ਧਨਂਜਯੋ ਵਜ੍ਰਧਰਪ੍ਰਭਾਵਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਪਰ੍ਵਤਮਾਜਗਾਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਮਕੁਟਧਾਰੀ, ਹਾਰ ਤੇ ਨਵੇਂ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੰਜਯ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਆਇਆ।