ਸ੍ਥਾਨਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਵ ਧ੍ਰੁਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਦਾ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਣਮਾਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਹ ਥਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ।
[ਏਨਂ ਤ੍ਵਹਰਹਰ੍ਮੇਰੁਂ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੌ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯਕੁਰੁਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ, ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨਘ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ।।]
ਤੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਏਤਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਭਗਵਾਨਪਿ। ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਤਮਸ੍ਕਰ੍ਮਾ ਆਦਿਤ੍ਯੋऽਭਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਉਦੀਚੀਂ ਭਜਤੇ ਕਾष੍ਠਾਂ ਬਹੁਧਾ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧਿषੁ
ਅਸਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਂਝ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਮੇਰੁਮਨੁਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪ੍ਰਾਙ੍ਯੁਖਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਂਡਵ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ।
ਸ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਭਜਨ੍ਕਾਲਾਨ੍ਬਹੁਧਾ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧਿषੁ। ਤਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਸੋਮੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਃ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ (ਚੰਦ) ਵੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਂ ਤ੍ਵਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਮੇਰੁਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਵਿਭਜਨ੍ਕਾਲਂ ਬਹੁਧਾ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧਿषੁ। ਭਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਾਗਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੋਮ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤਮਿਸ੍ਰਹਾ ਦੇਵੋ ਮਯੂਖੈਰ੍ਭਾਸਯਞ੍ਜਗਤ੍। ਮਾਰ੍ਗਮੇਤਮਸਂਬਾਧਮਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਿਤਯ ਇਸ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਰਹਿਤ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਭਜਤੇ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਮृਚ੍ਛਤਿ
ਠੰਢੇ ਮੌਸਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਸ਼ੀਤ' ਨਾਮਕ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ। ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਮੁਪਾਦਤ੍ਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵੇਦਃ ਕ੍ਲਮਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰੀ ਗ੍ਲਾਨਿਸ਼੍ਚ ਭਜਤੇ ਨਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਹ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚ ਨਿਪੇਵ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਪਸੀਨਾ, ਥਕਾਵਟ, ਸੁਸਤਪਣ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਭਾਨੁਮਾਨ੍। ਪੁਨਃ ਸृਜਤਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਸਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਣਵਰਨਯ ਮਾਰਗ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵृष੍ਟਿਮਾਰੁਤਸਂਤਾਪੈਃ ਸੁਖੈਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਰ੍ਧਯਨਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੀਂਹ, ਹਵਾ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇष ਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਾਲਚਕ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਵਿਤਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਸਵਿਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤਤਾ ਗਤਿਰੇਤਸ੍ਯ ਨੈष ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਆਦਾਯੈਵ ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜੋ ਵਿਸृਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ; ਇਹ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਕਲਾਃ ਕਾष੍ਠਾਃ ਸृਜਤ੍ਯੇष ਸਦਾ ਵਿਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵੰਡ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪਲ ਅਤੇ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਸਤਾਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮ੍। ਰਤਿਃ ਪ੍ਰਮੋਦਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਤੇषਾ- ਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਪ੍ਰਧਾਨਾਨ੍। ਸਂਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਬਹਵੋऽਬਿਜਗ੍ਮੁ- ਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਂ ਪਾਦਪੈਃ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰੁਪੇਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨਾਮ੍। ਮਨਃਪ੍ਰਸਾਦਃ ਪਰਮੋ ਬਭੂਵ ਯਥਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨਾਮ੍
ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਨ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮਯੂਰਹਂਸਸ੍ਵਨਨਾਦਿਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪੋਪਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹਾਚਲਸ੍ਯ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸਾਨੂਨਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਗਿਰੇਃ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਢਲਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੁਬੇਰੇਣ ਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਮਿ- ਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ ਸਂਵृਤਕੂਟਗੁਲ੍ਮਾਃ। ਕਾਦਮ੍ਬਕਾਰਣ੍ਡਵਹਂਸਜੁष੍ਟਾਃ ਪਦ੍ਮਾਕੁਲਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਰਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਕਦੰਬ, ਕਰੰਦਵ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਚ ਸਮृਦ੍ਧਰੂਪਾ- ਨ੍ਸਵੇਦਿਕਾਂਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਸੁਵੇਸ਼ਾਨ੍। ਮਣਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਂਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਭਵੇਯੁਰ੍ਨਦਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਰਹੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਚੌਕੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਨੇਕਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ ਸਂਤਤਮਭ੍ਰਜਾਲੈਃ। ਤਪਃਪ੍ਰਧਾਨਾਃ ਸਤਤਂ ਚਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਗਿਰੇਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ
ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨਗੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਮਹੌषਧੀਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍। ਵਿਭਕ੍ਤਰੂਪਃ ਸਵਿਤਾ ਬਭੂਵ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਵਿਤਾ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਵਿਭਾਵਸੁਰ੍ਭਾਵਿਤਾ ਹਰੀਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯੋਦਯਂ ਚਾਸ੍ਤਮਨਂ ਚ ਵੀਰ- ਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨृਸਿਂਹਾਃ
ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਦਿਲ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਉਗਣਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣਾ ਉਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਰਵੇਸ੍ਤਮਿਸ੍ਰਾਗਮਨਿਰ੍ਗਮਾਂਸ੍ਤੇ ਤਥੋਦਯਂ ਚਾਸ੍ਤਮਨਂ ਚ ਵੀਰਾਃ। ਸਮਾਵृਤਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮੋਨੁਦਸ੍ਯ ਗਭਸ੍ਤਿਜਾਲੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ
ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਉਗਣਾ-ਡੁੱਬਣਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਨ੍ਤਃ ਸਤਤਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਸ਼੍ਚ। ਸਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਗਮਨਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਸਵਾਧਿਆਇ ਵਿਚ ਡਟੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੂਲ ਰੱਖਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਚ ਤੇ ਟਿਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਚੀ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਹੈਵ ਹਰ੍षੋऽਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਧਨਂਜਯੇਨ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਸ਼ਿਪਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਪੋਯੋਗਪਰਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨੰਜਯ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗਿਰੌ ਵਨਾਨਿ ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍। ਬਭੂਵ ਰਾਵਿਰ੍ਦਿਵਸਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣੈਵ ਸਮਾਨਰੂਪਃ
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਤੇ ਦਿਨ ਸਾਲ ਭਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹੇ।