ਦੇਸ਼ਂ ਵਿਰਜਸਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਤ੍ਰਾਤ੍ਮਤृਪ੍ਤੈਰਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾਮਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਕਾਨਲਦੀਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਉਹ ਥਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇਰਾਵਤਿਵਿਰਾਜਤੇ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਥਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕृਤਿਰਾਤ੍ਮਭੂਃ। ਭਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਾऽਭਿਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਥੇ, ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਦਰਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤਾਤ ਕੁਤ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਗਤਿਂ ਹ੍ਯੇਤਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ, ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂਪਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯਤਿਵਿਰਾਜਤੇ
ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀਆਂ; ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਅਕਲਪਨੀਕ ਆਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਤਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਰਿਮ੍। ਪਰੇਣ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਾਵਿਤਾਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਮੋਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਯਤੀ ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਨੇਮਂ ਲੋਕਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਉਹ ਸਵੈ-ਭੂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਨਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਵ ਧ੍ਰੁਵਮਕ੍ਸ਼ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਦਾ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਣਮਾਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਹ ਥਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ।
[ਏਨਂ ਤ੍ਵਹਰਹਰ੍ਮੇਰੁਂ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੌ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯਕੁਰੁਤਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ, ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨਘ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ।।]
ਤੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਏਤਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਭਗਵਾਨਪਿ। ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਤਮਸ੍ਕਰ੍ਮਾ ਆਦਿਤ੍ਯੋऽਭਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਃ। ਉਦੀਚੀਂ ਭਜਤੇ ਕਾष੍ਠਾਂ ਬਹੁਧਾ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧਿषੁ
ਅਸਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਂਝ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਮੇਰੁਮਨੁਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪ੍ਰਾਙ੍ਯੁਖਃ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਾਂਡਵ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ।
ਸ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਭਜਨ੍ਕਾਲਾਨ੍ਬਹੁਧਾ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧਿषੁ। ਤਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਸੋਮੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਃ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ (ਚੰਦ) ਵੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਂ ਤ੍ਵਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਮੇਰੁਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਵਿਭਜਨ੍ਕਾਲਂ ਬਹੁਧਾ ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧਿषੁ। ਭਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪੁਨਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਾਗਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੋਮ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤਮਿਸ੍ਰਹਾ ਦੇਵੋ ਮਯੂਖੈਰ੍ਭਾਸਯਞ੍ਜਗਤ੍। ਮਾਰ੍ਗਮੇਤਮਸਂਬਾਧਮਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਿਤਯ ਇਸ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਰਹਿਤ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਭਜਤੇ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਮृਚ੍ਛਤਿ
ਠੰਢੇ ਮੌਸਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਸ਼ੀਤ' ਨਾਮਕ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ। ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਮੁਪਾਦਤ੍ਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵੇਦਃ ਕ੍ਲਮਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰੀ ਗ੍ਲਾਨਿਸ਼੍ਚ ਭਜਤੇ ਨਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਸਤਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਹ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚ ਨਿਪੇਵ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਪਸੀਨਾ, ਥਕਾਵਟ, ਸੁਸਤਪਣ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਭਾਨੁਮਾਨ੍। ਪੁਨਃ ਸृਜਤਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਸਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਣਵਰਨਯ ਮਾਰਗ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵृष੍ਟਿਮਾਰੁਤਸਂਤਾਪੈਃ ਸੁਖੈਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਨ੍। ਵਰ੍ਧਯਨਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੀਂਹ, ਹਵਾ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇष ਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕਾਲਚਕ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਵਿਤਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਸਵਿਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤਤਾ ਗਤਿਰੇਤਸ੍ਯ ਨੈष ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਆਦਾਯੈਵ ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜੋ ਵਿਸृਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ; ਇਹ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਭਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਕਲਾਃ ਕਾष੍ਠਾਃ ਸृਜਤ੍ਯੇष ਸਦਾ ਵਿਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵੰਡ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪਲ ਅਤੇ ਘੜੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਸਤਾਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਸਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮ੍। ਰਤਿਃ ਪ੍ਰਮੋਦਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਤੇषਾ- ਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਾਂ- ਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਪ੍ਰਧਾਨਾਨ੍। ਸਂਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਬਹਵੋऽਬਿਜਗ੍ਮੁ- ਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਡਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਂ ਪਾਦਪੈਃ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰੁਪੇਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨਾਮ੍। ਮਨਃਪ੍ਰਸਾਦਃ ਪਰਮੋ ਬਭੂਵ ਯਥਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨਾਮ੍
ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਨ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।