ਤਂ ਪਰਿਸ੍ਤੋਮਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਯਾਨੈਰਨੁਯਯੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਿਵ ਕਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕੁਬੇਰਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਸ਼੍ਵਾਨਾਮੈਰਾਵਤਪਥੇ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ, ਉੱਚੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਚਲੇ।
ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਂ ਧਨਾਧਿਪਤਿਵਾਜਿਨਃ। ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਮਾਰੁਤਮ੍
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਹਵਾ ਪੀਂਦੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਗਤਸਤ੍ਵਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਪਾਕृष੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਾਦ੍ਧਨਾਧਿਪਤਿਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਹਿ ਸ਼ਾਪਕਾਲਃ ਸ ਕृਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਮਰੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਗਸਤ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਕਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਮ੍। ਸੁਖਮੂषੁਰ੍ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਾਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਧੌਮ੍ਯਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾਂਸ੍ਚ ਤਾਨ੍। ਆਰ੍ष੍ਟਿਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਧੌਮਯਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਾਨਪੂਜਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਅਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ'। ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਪਾਣੌ ਪਾਣਿਨਾ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਤਪ ਵਾਲੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸੌ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨ੍ਦਰੋऽਭਿਵਿਰਾਜਯਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਕਾਨਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਏਤਮਾਹੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਤ ਮਨੀषਿਣਃ
ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇਹ ਖੇਤਰ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਹੈ।
ਅਤਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਨ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ। ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਇੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰੇਤਸਤ੍ਵਗਤੀਮੇਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਰਾਜਾ ਯਮ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਂਯਮਨਂ ਪੁਣ੍ਯਮਤੀਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਭਵਨਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੰਯਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ। ਅਸ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਮੇਤਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸਤ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਅਵਸਨ੍ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦਾ ਵਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਦੀਚੀਂ ਦੀਪਯਨ੍ਨੇष ਦਿਸ਼ਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਮਹਾਮੇਰੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਗਤਿਃ
ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਮੇਰੂ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚਾਵਤਿष੍ਠਤੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਙ੍ਗਮਾਗਮਮ੍
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਾਨਸਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਸਪ੍ਤਮਾਨ੍। ਤੇषਾਮਪਿ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਾਨਮਨਾਮਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਹਾਮੇਰੂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਵਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰੇषੋਦਯਨ੍ਤਿ ਚ। ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਾਤ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਇੱਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਸੱਤ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਦੇਸ਼ਂ ਵਿਰਜਸਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਤ੍ਰਾਤ੍ਮਤृਪ੍ਤੈਰਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾਮਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਕਾਨਲਦੀਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਭਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਉਹ ਥਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇਰਾਵਤਿਵਿਰਾਜਤੇ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਥਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕृਤਿਰਾਤ੍ਮਭੂਃ। ਭਾਸਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਾऽਭਿਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਥੇ, ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਦਰਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤਾਤ ਕੁਤ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਗਤਿਂ ਹ੍ਯੇਤਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ, ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂਪਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਸਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯਤਿਵਿਰਾਜਤੇ
ਪਾਂਡਵ, ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀਆਂ; ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਅਕਲਪਨੀਕ ਆਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਤਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਰਿਮ੍। ਪਰੇਣ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭਾਵਿਤਾਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਮੋਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਯਤੀ ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਨੇਮਂ ਲੋਕਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਉਹ ਸਵੈ-ਭੂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।