ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਪ੍ਤ ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਮੇਧਾਨਾਹਰਦ੍ਯਮੁਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਸਤਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਧਿਰਾਜਃ ਸ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਚ੍ਛਕ੍ਰਲੋਕਸ੍ਥਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਧਨਦੇਨ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਬਭੂਵਃ ਸਂਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਗਦਾਂ ਖਙ੍ਗਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਾਧ੍ਵਂਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕੁਬੇਰਾਯ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍। ਮਾਨਹਾ ਭਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਨਨ੍ਦਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ।'
ਵਿਭਯਸ੍ਤਾਪ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਵਸਾਨਃ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤਤਂ ਮਾਨਕृਦ੍ਭਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਵੱਸ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਪਰਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾ।
ऋਜੁਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾ ਵਕ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤ ਮਾऽਨृਤਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਪਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾऽਪਰਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ, ਟੇੜਾ ਨਾ; ਸੱਚ ਬੋਲ, ਝੂਠ ਨਾ; ਲੰਮਾ ਵੇਖ, ਛੋਟਾ ਨਾ; ਵੱਡਾ ਵੇਖ, ਘੱਟ ਨਾ।
ਸ੍ਵੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਸਤਾਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਾਃ। ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵੋਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਿਆਂ, ਯਕਸ਼ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਗੇ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਘਵਤੋਤ੍ਸृष੍ਟਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਧਨਂਜਯਃ
ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਮਘਵੰਤ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਛੱਡਿਆ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਤ੍ਤਮਕਰ੍ਮਾਣਮਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗੁਹ੍ਯਕਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਹਾੜ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਰਿਸ੍ਤੋਮਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਯਾਨੈਰਨੁਯਯੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਿਵ ਕਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕੁਬੇਰਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਸ਼੍ਵਾਨਾਮੈਰਾਵਤਪਥੇ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ, ਉੱਚੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਚਲੇ।
ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਂ ਧਨਾਧਿਪਤਿਵਾਜਿਨਃ। ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਮਾਰੁਤਮ੍
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਹਵਾ ਪੀਂਦੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਗਤਸਤ੍ਵਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਪਾਕृष੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਾਦ੍ਧਨਾਧਿਪਤਿਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਹਿ ਸ਼ਾਪਕਾਲਃ ਸ ਕृਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਮਰੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਗਸਤ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਕਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਮ੍। ਸੁਖਮੂषੁਰ੍ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਾਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਧੌਮ੍ਯਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾਂਸ੍ਚ ਤਾਨ੍। ਆਰ੍ष੍ਟਿਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਧੌਮਯਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਾਨਪੂਜਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਅਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ'। ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਪਾਣੌ ਪਾਣਿਨਾ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਤਪ ਵਾਲੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸੌ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨ੍ਦਰੋऽਭਿਵਿਰਾਜਯਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚ ਵਨਾਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਕਾਨਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਏਤਮਾਹੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਤ ਮਨੀषਿਣਃ
ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇਹ ਖੇਤਰ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਹੈ।
ਅਤਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਨ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ। ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਇੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰੇਤਸਤ੍ਵਗਤੀਮੇਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਰਾਜਾ ਯਮ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਂਯਮਨਂ ਪੁਣ੍ਯਮਤੀਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਸ੍ਯ ਭਵਨਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੰਯਮ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ। ਅਸ੍ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਮੇਤਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸਤ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਅਵਸਨ੍ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦਾ ਵਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਦੀਚੀਂ ਦੀਪਯਨ੍ਨੇष ਦਿਸ਼ਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਮਹਾਮੇਰੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਿਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂਗਤਿਃ
ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਮੇਰੂ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚਾਵਤਿष੍ਠਤੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਙ੍ਗਮਾਗਮਮ੍
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਾਨਸਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਸਪ੍ਤਮਾਨ੍। ਤੇषਾਮਪਿ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਾਨਮਨਾਮਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਹਾਮੇਰੂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਵਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰੇषੋਦਯਨ੍ਤਿ ਚ। ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਾਤ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਇੱਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਸੱਤ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।