ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਚ ਬਬੂਨਿ ਚ। ਆਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਵਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਣਗੇ।
ਯਥਾ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵਾਯੋਰ੍ਵृਕੋਦਰਃ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤਾਤ ਯੋਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਿਜਃ ਸੁਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ਼ਨੁ ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਭੀਮਸੇਨ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮਿਆ।
ਆਤ੍ਮਜਾਵਾਤ੍ਮਸਂਪਨ੍ਨੌ ਯਮੌ ਚੋਭੌ ਯਥਾਸ਼੍ਵਿਨੋਃ। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਮਾਪੀਹ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੋ।
ਅਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਧਾਨਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਭੀਮਸੇਨਾਦਵਰਜਃ ਪਲ੍ਗੁਨਃ ਕੁਸ਼ਲੀ ਦਿਵਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਹੈ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਮਤਾ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਾਃ ਪਰਮਸਂਪਦਃ। ਜਨਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਾਤ ਧਨਂਜਯੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਧਨੰਜਯ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਿਤ ਹਨ।
ਦ੍ਰਮੋ ਦਾਨਂ ਬਲਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਹ੍ਰੀਰ੍ਧृਤਿਸ੍ਤੇਜ ਉਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਤਾਨ੍ਯਪਿ ਮਹਾਸਤ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਮਿਤਤੇਜਸਿ
ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਦਾਨ, ਤਾਕਤ, ਬੁੱਧੀ, ਲਾਜ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇਜ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਸੀਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮੋਹਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕਰ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਨ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ ਮृषੋਕ੍ਤਾਨਿ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਨृषੁ
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੇ ਪਾਰਥ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਸ ਦੇਵਪਿਤृਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕੁਰੂਣਆਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਆਨੀਤਃ ਕੁਰੁਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸਦ੍ਮਨਿ ਭਾਰਤ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ, ਉਥੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ।
ਯੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਸ਼ਮਾਨਯਤ੍। ਸ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਦਿਵਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ। ਸਮ੍ਯਕ੍ਵਾਸੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕੁਲਧੁਰ੍ਯ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਰਥ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੂਹਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਪ੍ਤ ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਮੇਧਾਨਾਹਰਦ੍ਯਮੁਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਸਤਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਧਿਰਾਜਃ ਸ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਚ੍ਛਕ੍ਰਲੋਕਸ੍ਥਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਧਨਦੇਨ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਬਭੂਵਃ ਸਂਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਗਦਾਂ ਖਙ੍ਗਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਾਧ੍ਵਂਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕੁਬੇਰਾਯ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍। ਮਾਨਹਾ ਭਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਨਨ੍ਦਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ।'
ਵਿਭਯਸ੍ਤਾਪ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਵਸਾਨਃ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ। ਸੁਪਰ੍ਣਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤਤਂ ਮਾਨਕृਦ੍ਭਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਵੱਸ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਪਰਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾ।
ऋਜੁਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾ ਵਕ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤ ਮਾऽਨृਤਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਪਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਮਾऽਪਰਮ੍
ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ, ਟੇੜਾ ਨਾ; ਸੱਚ ਬੋਲ, ਝੂਠ ਨਾ; ਲੰਮਾ ਵੇਖ, ਛੋਟਾ ਨਾ; ਵੱਡਾ ਵੇਖ, ਘੱਟ ਨਾ।
ਸ੍ਵੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਸਤਾਮਿਤ੍ਰਤਾਪਨਾਃ। ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵੋਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਿਆਂ, ਯਕਸ਼ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਗੇ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਘਵਤੋਤ੍ਸृष੍ਟਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਧਨਂਜਯਃ
ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਮਘਵੰਤ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਛੱਡਿਆ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਤ੍ਤਮਕਰ੍ਮਾਣਮਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗੁਹ੍ਯਕਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਹਾੜ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਰਿਸ੍ਤੋਮਸਂਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਯਾਨੈਰਨੁਯਯੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਿਵ ਕਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਕੁਬੇਰਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਸ਼੍ਵਾਨਾਮੈਰਾਵਤਪਥੇ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ, ਉੱਚੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਚਲੇ।
ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਂ ਧਨਾਧਿਪਤਿਵਾਜਿਨਃ। ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤ ਇਵਾਭ੍ਰਾਣਿ ਪਿਬਨ੍ਤ ਇਵਮਾਰੁਤਮ੍
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਹਵਾ ਪੀਂਦੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਗਤਸਤ੍ਵਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਪਾਕृष੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਾਦ੍ਧਨਾਧਿਪਤਿਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਹਿ ਸ਼ਾਪਕਾਲਃ ਸ ਕृਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਮਰੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਗਸਤ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਕਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਮ੍। ਸੁਖਮੂषੁਰ੍ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਾਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਧੌਮ੍ਯਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾਂਸ੍ਚ ਤਾਨ੍। ਆਰ੍ष੍ਟਿਣੇਨ ਸਹਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਧੌਮਯਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਾਨਪੂਜਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਅਤੇ ਧੌਮਯਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ'। ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਪਾਣੌ ਪਾਣਿਨਾ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਤਪ ਵਾਲੇ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸੌ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨ੍ਦਰੋऽਭਿਵਿਰਾਜਯਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋਪੇਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।