ਯਦਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਭੀਮ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਕृਤਵਾਨਸਿ। ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਭੀਮ, ਤੂੰ ਜੋ ਇਹ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਿਆ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਮੇਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤੇ ਯਕਸ਼-ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ—
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ। ਸ਼ਾਪਾਦਦ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਘੋਰਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਕੋਦਰ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਅੱਜ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ। ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਪਰਾਧੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯੈषਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਦृष੍ਟੋ ਹਿ ਮਮ ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪੁਰਾ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨ। ਨ ਤਵਾਤ੍ਰਾਪਰਾਧੋਸ੍ਤਿ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ; ਪਾਂਡਵ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋਸਿ ਭਗਵਨ੍ਨਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯਥੈਤਚ੍ਛਾਪਕਾਰਣਮ੍
ਭਗਵਨ, ਅਗਸਤ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਇਦਂ ਚਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਮੇ ਯਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਸ੍ ਧੀਮਤਃ। ਤਦੈਵ ਤ੍ਵਂ ਨ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਸਬਲਃ ਸਪਦਾਨੁਗਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਬੁਧਵਾਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤੂੰ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਤਾਨਾਮਭੂਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕੁਸ਼ਾਵਤ੍ਯਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਕੁਸ਼ਾਵਤੀ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ-ਕਰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਨ।
ਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹਮਗਮਂ ਮਹਾਪਦ੍ਮਸ਼ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਆਂ ਘੋਰਰੂਪਾਣਾਂ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵੱਡੇ ਪਦਮ-ਸਰੋਵਰਾਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਧ੍ਵਨ੍ਯਹਮਥਾਪਸ਼੍ਯਮਗਸ੍ਤ੍ਯਮृਪਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਗ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਭਾਨਂ ਯਮੁਨਾਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਅਗਸਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਓਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਸਜੀ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਵਬਾਹੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮਿਵੈਧਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਰਹੀ ਹਵਨ-ਅੱਗ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਣਿਮਾਨ੍ਨਾਮ ਮੇ ਸਖਾ। ਮੌਰ੍ਕ੍ਯਾਦਜ੍ਞਾਨਭਾਵਾਚ੍ਚ ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਧਿਪਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਣਿਮਾਨ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਮੂਰਖਤਾ, ਅਗਿਆਨਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ—
ਨ੍ਯष੍ਠੀਵਦਾਕਾਸ਼ਗਤੋ ਮਹਰ੍षੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਤਪੋਧਨਃ
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਠੋਕਰ, ਉੱਡ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯਸ੍ਮਾਦੇष ਸਖਾ ਤਵ। ਧਰ੍षਣਾਂ ਕृਤਵਾਨੇਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੰਦ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯੇਭਿਰ੍ਹਤੈਃ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੁਰ੍ਭਤੇ। ਤਮੇਵ ਮਾਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਕਿਲ੍ਵਿषਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗੇਂਗਾ, ਹੇ ਅਭਾਗਾ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤੁ ਤਵੈਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਬਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਨ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਘੋਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤੇऽऽਜ੍ਞਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਣਗੇ; ਜਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ।
ਏष ਸ਼ਾਪੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਸ੍ਮਾਦृषਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਸ ਭੀਮੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਵ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਭੀਮ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਧृਤਿਰ੍ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਕਾਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਾਨਾਮੇष ਪਞ੍ਚਵਿਧੋ ਵਿਧਿਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹੌਸਲਾ, ਹੁਨਰ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਲੋਕ-ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।
ਧृਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਭਾਰਤ। ਪਰਾਕ੍ਰਮਵਿਧਾਨਜ੍ਞਾ ਨਰਾਃ ਕृਤਯੁਗੇऽਭਵਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਢੰਗ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ-ਯੁਗ ਵਿਚ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧृਤਿਮਾਨ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪृਥਿਵੀਮਨੁ
ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧੀਰ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਚਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪੁਰੁषਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਸ ਲੋਕੇ ਲਭਤੇ ਵੀਰ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
[ਯਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਨ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ।] ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਃ ਪਾਪਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਕਰ੍ਮਣਾਮਵਿਭਾਗਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਹ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਮਨ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਲਜ੍ਞਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮਵਿਸ਼ੇषਵਿਤ੍। ਵृਥਾਚਾਰਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਹ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਉੱਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹਸੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨਾਂ ਨਿਕृਤੀਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਮਰ੍ਥਲਿਪ੍ਸੂਨਾਂ ਪਾਪੋ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਵਲਿਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਲਬੁਦ੍ਧਿਰਮਰ੍षਣਃ। ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋऽਯਂ ਤਂ ਸ਼ਾਧਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਭੀਮਸੇਨ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਬੇਸਬਰ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਸ੍ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਤਮਿਸ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੀਤਸ਼ੋਕਭਯੋ ਵਸ
ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਹਿਲੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੋ।
ਅਲਕਾਂ ਸਹ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। `ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਬਦਰੀਂ ਵ੍ਰਜ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਲਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਬਦਰੀ ਨੂੰ ਜਾ।
ਮਨ੍ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਗਿਰਿਵਾਸਿਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਹਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਦਵਿਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣਨਗੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਸਾਹਸੇषੁ ਚ ਸਂਤਿष੍ਠਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੈਲੇ ਵृਕੋਦਰਃ। ਵਾਰ੍ਯਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦਲੇਰ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਰੋਕ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਤਃ ਪਰਂ ਚ ਵੋ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨਗੋਚਰਾਃ। ਉਪਸ਼੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੋ ਰਾਜਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਵਃ ਸਦਾ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣਗੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਣਗੇ।