ਤਮਾਸੀਨਂ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਾ ਮਹਾਜਵਾਃ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੇ ਕੰਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚੌਗਿਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਞ੍ਜਨੀਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ੍ਰਜਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਬਾਣਖਙ੍ਗਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਧਨਾਧਿਪਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨ ਭੀਰ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯਾਮਵਸ੍ਤਾਯਾਂ ਕੁਬੇਰਮਪਿ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰ ਆਇਆ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਹੋਈ, ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ।
ਆਦਦਾਨਂ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰਵਾਹਨਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਧਰਮਪੁਤਰ ਨੇ, ਨਰਵਾਹਨ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥ ਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਵਸ ਤ੍ਵਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਪਾਰਥ, ਸਭ ਜੀਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੋ।
ਨ ਚ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕਾਲੇਨੈਤੇ ਹਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨੁਜਸ੍ਤਵ
ਪਾਂਡਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਵ੍ਰੀਡਾ ਚਾਤ੍ਰਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਾਹਸਂ ਯਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਰੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਇਸ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਨ ਭੀਮਸੇਨੇ ਕੋਪੋ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਮਮ ਤੁष੍ਟਿਰਭੂਤ੍ਪੁਰਾ
ਭੀਮਸੇਨ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਭੀਮਸੇਨਮਭਾषਤ। ਨੈਤਨ੍ਮਨਸਿ ਮੇ ਤਾਤ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: 'ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਯਦਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਭੀਮ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਕृਤਵਾਨਸਿ। ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਭੀਮ, ਤੂੰ ਜੋ ਇਹ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਿਆ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਮੇਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤੇ ਯਕਸ਼-ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ—
ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ। ਸ਼ਾਪਾਦਦ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਘੋਰਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਕੋਦਰ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਅੱਜ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ। ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਪਰਾਧੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯੈषਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਦृष੍ਟੋ ਹਿ ਮਮ ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪੁਰਾ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨ। ਨ ਤਵਾਤ੍ਰਾਪਰਾਧੋਸ੍ਤਿ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ; ਪਾਂਡਵ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋਸਿ ਭਗਵਨ੍ਨਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯਥੈਤਚ੍ਛਾਪਕਾਰਣਮ੍
ਭਗਵਨ, ਅਗਸਤ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਇਦਂ ਚਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਮੇ ਯਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਸ੍ ਧੀਮਤਃ। ਤਦੈਵ ਤ੍ਵਂ ਨ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਸਬਲਃ ਸਪਦਾਨੁਗਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਬੁਧਵਾਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਤੂੰ, ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਤਾਨਾਮਭੂਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕੁਸ਼ਾਵਤ੍ਯਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਕੁਸ਼ਾਵਤੀ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ-ਕਰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਨ।
ਵृਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹਮਗਮਂ ਮਹਾਪਦ੍ਮਸ਼ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਆਂ ਘੋਰਰੂਪਾਣਾਂ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵੱਡੇ ਪਦਮ-ਸਰੋਵਰਾਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਧ੍ਵਨ੍ਯਹਮਥਾਪਸ਼੍ਯਮਗਸ੍ਤ੍ਯਮृਪਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਗ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਭਾਨਂ ਯਮੁਨਾਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਅਗਸਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਓਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਸਜੀ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਵਬਾਹੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮਿਵੈਧਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਰਹੀ ਹਵਨ-ਅੱਗ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਮਣਿਮਾਨ੍ਨਾਮ ਮੇ ਸਖਾ। ਮੌਰ੍ਕ੍ਯਾਦਜ੍ਞਾਨਭਾਵਾਚ੍ਚ ਦਰ੍ਪਾਨ੍ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਧਿਪਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਣਿਮਾਨ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਮੂਰਖਤਾ, ਅਗਿਆਨਤਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ—
ਨ੍ਯष੍ਠੀਵਦਾਕਾਸ਼ਗਤੋ ਮਹਰ੍षੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਤਪੋਧਨਃ
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਠੋਕਰ, ਉੱਡ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆ ਪਿਆ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯਸ੍ਮਾਦੇष ਸਖਾ ਤਵ। ਧਰ੍षਣਾਂ ਕृਤਵਾਨੇਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੰਦ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯੇਭਿਰ੍ਹਤੈਃ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੁਰ੍ਭਤੇ। ਤਮੇਵ ਮਾਨੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਕਿਲ੍ਵਿषਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗੇਂਗਾ, ਹੇ ਅਭਾਗਾ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤੁ ਤਵੈਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਬਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਨ ਸ਼ਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਘੋਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤੇऽऽਜ੍ਞਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਣਗੇ; ਜਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ।
ਏष ਸ਼ਾਪੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਸ੍ਮਾਦृषਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਸ ਭੀਮੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਵ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਭੀਮ ਨੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਧृਤਿਰ੍ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਕਾਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਲੋਕਤਨ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਾਨਾਮੇष ਪਞ੍ਚਵਿਧੋ ਵਿਧਿਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹੌਸਲਾ, ਹੁਨਰ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਲੋਕ-ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।
ਧृਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਭਾਰਤ। ਪਰਾਕ੍ਰਮਵਿਧਾਨਜ੍ਞਾ ਨਰਾਃ ਕृਤਯੁਗੇऽਭਵਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਢੰਗ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ-ਯੁਗ ਵਿਚ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧृਤਿਮਾਨ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪृਥਿਵੀਮਨੁ
ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧੀਰ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਚਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪੁਰੁषਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਸ ਲੋਕੇ ਲਭਤੇ ਵੀਰ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।