ਰਾਜਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਮਿਦਂ ਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਭੀਮਸੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਕੰਮ, ਭੀਮਸੇਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਥਧਰ੍ਮਾਵਨਾਦृਤ੍ਯ ਯਃ ਪਾਪੇ ਕੁਰੁਤੇ ਮਨਃ। ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਪਾਨਾਂ ਸ ਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਵੱਲ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਰਥਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹਸਂਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍'। ਪੁਨਰੇਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। `ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪੱਕੇ ਭਰਾ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਭਾਗਜ੍ਞਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਵਿਰਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਸੇ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕੁਬੇਰਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਜਵੇਨ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯਮ੍। ਭੀਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ ਦੇ ਮਕਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਾਃ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧਜਾ ਰਾਜਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹਥਿਆਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਗਦਾਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸਤੋਮਰਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਦੇਵਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਗਦਾ, ਸੌਟਾ, ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੀ ਤੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯਤਰਸਾ ਸ਼ੈਲਂ ਮਾਨੁषੇਣ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਏਕੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ ਗਣਾਃ
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੇ ਟੋਲੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਵਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਨਰਾਧਿਪ। ਸ਼ੇਰਤੇ ਨਿਹਤਾ ਦੇਵ ਗਤਸਤ੍ਵਾਃ ਪਰਾਸਵਃ
ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਮੁਖੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਰੇ ਪਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨਿਰਜੀਵ ਪਏ ਹਨ।
ਭਗ੍ਨਃ ਸ਼ੈਲੋ ਵਯਂ ਭਗ੍ਨਾ ਮਣਿਮਾਂਸ੍ਤੇ ਸਖਾ ਹਤਃ। ਮਾਨੁषੇਣਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਸਾਡਾ ਮਣੀ-ਸਜਾਇਆ ਸਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੀਤਾ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਧਿਪਃ। ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕਥਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭੀਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਰ੍ਯੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮ ਦੀ ਦੂਜੀ ਗਲਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਯਕਸ਼ਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ।'
ਅਥਾਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਂ ਗਿਰਿਕੂਟਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਰਥਂ ਸਂਯੋਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਰ੍ਨ੍ਧੈਵਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰਥ ਜੋੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾ ਵਿਮਲਾਕ੍ਸ਼ਾ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਤੇਜੋਬਲਗੁਣੋਪੇਤਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਰਥੇ ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਰਿष੍ਯਨ੍ਤ ਇਵਾਸ਼ੁਗਾਃ
ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍'। ਹਰ੍षਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਿਙ੍ਗਿਤੈਰ੍ਵਿਜਯਾਵਹੈਃ
ਫਿਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼ਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਜਰਾਜੋ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੇਵਗਨਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਧਨਾਧਿਪਮ੍। `ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਨਦਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਹੇਮਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸਾਯੁਧਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਬਹੁਸ਼ਤਾਯੁਧਾਃ
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਯਕਸ਼ਾ, ਬੇਅੰਤ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇ ਜਵੇਨ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਪ੍ਲਵਮਾਨਾ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਕੇਸਰਿਮਹਾਜਾਲਂ ਧਨਾਧਿਪਤਿਪਾਲਿਤਮ੍। `ਰਮ੍ਯਂ ਚੈਵ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਾਸੇਦੁਰ੍ਯਤ੍ਰਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੀ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਵृਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਰੋਮਾਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਬੇਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਆਤ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚੇਮੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸਮੌਜਸਃ।' ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹृਦਯੇਨ ਤੁਤੋष ਹ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਇਵਾਪੇਤੁਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਮਹਾਜਵਾਃ। ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਵੈ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉਡ ਗਏ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਹृष੍ਟਮਨਸਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਡੁਲੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਧਨਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ।
ਅਪਰਾਦ੍ਧਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਯੁਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਪੁष੍ਪਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਿਹਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਾਤਿष੍ਠਤ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਸ਼ੈਯਾ ਅਤੇ ਆਸਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਪੂਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚੌਗਿਰੇ ਚਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।