ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਂ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵ੍ਯਂਸਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਘੋਰਾਂ ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਾਮਯਸ੍ਮਯੀਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਨ੍ਤਰੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਲੋਹਾ ਵਾਲੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਭੁਜਂ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾਭੀਮਸ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਸਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾऽਮਿਤਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਕੌਂਤੇਯੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਨਦਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ।
ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਂ ਗਦਾਗ੍ਰੇਣ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਭਾਗਵਿਤ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਗਦਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ 'ਤੇ ਦੌੜਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿਧੂਯ ਸਹਸਾ ਗਦਾਮ੍। ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਨਦ੍ਯ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਈ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗੱਜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਵਾਤਰਹਸਾ। ਹਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਯੇਵ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੱਜੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬੀਮਬਲਂ ਭੀਮਸੇਨਬਲਾਹਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਗਵਾਂਪਤਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਭੀਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਾਚਜੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ਨਾਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾਮ੍। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵੁਭਾਵਪਿ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ,
ਧੌਮ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ। ਭੀਮਸੇਨਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਨਸੋऽਭਵਨ੍
ਧੌਮਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਾਯ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਸਹਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ੈਲਮਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸਤਿਸੇਨਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਭੀਮਸੇਨਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਇधर-ਉਧਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਫੁਰਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯਾਨ੍ਗਤਸਤ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਮਹਾਬਲਾਨ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਵ ਪਾਤਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਰਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯਾਨ੍ਗਤਸਤ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਮਹਾਬਲਾਨ੍ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਪਾਤਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨਿਹਾਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਾਰਥਾ ਬੈਠ ਗਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ।
ਤੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਮਸ਼ੋਭਤ। ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਦਿਵਂ ਦੇਵਵਰੈਰਿਵ
ਉਹ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਬੇਰਸਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਸੀਨਮਥੋਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਾ ਨੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾਹਸਾਦ੍ਯਦਿਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ਬੀਮ ਪਾਪਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਨੈਤਤ੍ਤੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਵੀਰ ਮੁਨੇਰਿਵ ਮृषਾ ਵਧਾਃ
ਭੀਮਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਕੰਮ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਰਾਜਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਮਿਦਂ ਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਭੀਮਸੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਕੰਮ, ਭੀਮਸੇਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਥਧਰ੍ਮਾਵਨਾਦृਤ੍ਯ ਯਃ ਪਾਪੇ ਕੁਰੁਤੇ ਮਨਃ। ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਪਾਨਾਂ ਸ ਫਲਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਵੱਲ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਰਥਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹਸਂਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍'। ਪੁਨਰੇਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਜਲਦੀ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। `ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਪ੍ਰਧृष੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪੱਕੇ ਭਰਾ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਭਾਗਜ੍ਞਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਵਿਰਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਸੇ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਕੁਬੇਰਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਜਵੇਨ ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯਮ੍। ਭੀਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ ਦੇ ਮਕਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਾਃ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧਜਾ ਰਾਜਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤਿਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹਥਿਆਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਗਦਾਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸਤੋਮਰਪ੍ਰਾਸਯੋਧਿਨਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਦੇਵਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਗਦਾ, ਸੌਟਾ, ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੀ ਤੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਮृਦ੍ਯਤਰਸਾ ਸ਼ੈਲਂ ਮਾਨੁषੇਣ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰ। ਏਕੇਨ ਨਿਹਤਾਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਗਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾ ਗਣਾਃ
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੇ ਟੋਲੀਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈਆਂ।