ਪੁਰਨ੍ਦਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਰੁਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਹਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯਯੌ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਯਜਨ ਵੇਖ ਕੇ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਪਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਗਤੇ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭਯਮੋਹਿਤਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿਸ੍ਸਮੀਪਮਵਸ਼ੋ ਗਤਃ। `ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਡਰ ਤੇ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਲੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਅਯਮਾਯਾਤਿ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੇ ਵਸ਼ਂ ਨृਪ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦੋ ਨਦਤੋ ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍
ਇਹ ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕ ਸੁਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨੂਨਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ ਨਾਗੋ ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਨਾਕਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਕਾਯਃ। ਘੂਰ੍ਣਨ੍ਨਾਕਾਸ਼ੇ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋऽਭ੍ਯੁਪੈਤਿ ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਸੱਪ ਵੱਜਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਤੀਬਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਮੈਤਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਅਸ੍ਮੈ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲਾਭਿਰੂਪਸ੍ਯ ਤਵਾਪ੍ਰਮੇਯ ਵਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਯਥਾਨੁਰੂਪਮ੍। ਵृਣੀष੍ਵ ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਮਤਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਪਿ ਚੇਦਦੇਯਮ੍
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਚਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ, ਜੇ ਦੇ ਸਕਾਂ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪਤਿष੍ਯਮਾਣੇ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ। ਇਦਮਨ੍ਤਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਦਾਸ੍ਤੀਕੋऽਭ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉਥੇ ਰੋਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਚੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵृਣੋਮਿ ਜਨਮੇਜਯ। ਸਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਰਮਤ੍ਵੇਤਨ੍ਨ ਪਤੇਯੁਰਿਹੋਰਗਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪ ਇਥੇ ਨਾ ਡਿੱਗਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੁ ਸਃ। ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚੇਦਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਿਭੋ। ਤਤ੍ਤੇ ਦਦ੍ਯਾਂ ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ੍ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਮ
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਮਹਾਨ ਪੰਡਿਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਨਾ ਰੁਕੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਸਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਰਮਤ੍ਵੇਤਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਰਾਜਾ; ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ—ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਆਸ੍ਤੀਕੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਂ ਦ੍ਵਿਜ੍ਵਰੋਤ੍ਤਮ। ਅਯਾਚਤ ਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਸ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਪਰ ਆਸਤੀਕ, ਭਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਾ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੇਦਵਿਦਸ੍ਤਾਤ ਸਦਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਮ੍। ਰਾਜਾਨਮੂਚੁਃ ਸਹਿਤਾ ਲਭਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲੇ।'
ਯੇ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤਿਤਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸੂਤਜ
ਜੋ ਸੱਪ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸੱਪ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹਨ।
ਯਥਾਸ੍ਮृਤਿ ਤੁ ਨਾਮਾਨਿ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਉਚ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਹੁਤਾਨਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸਿ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਮੁੱਖ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਸੁਕੇਃ ਕੁਲਜਾਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਨੀਲਰਕ੍ਤਾਨ੍ਸਿਤਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਕਾਯਾਨ੍ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਨ੍
ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਸ਼ਾਨ੍ਮਾਤृਵਾਗ੍ਦਣ੍ਡਪੀਡਿਤਾਨ੍ਕृਪਣਾਨ੍ਹੂਤਾਨ੍। ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਮਾਨਸਃ ਪੂਰ੍ਣਃ ਸ਼ਲਃ ਪਾਲੋ ਹਲੀਮਕਃ
ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਬੇਬਸ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਹ ਨਾਗ—ਸ਼ਲਾ, ਪਾਲੋ, ਹਲੀਮਕ, ਪਿਛਲਾ, ਮਾਨਸਾ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਪਿਚ੍ਛਲਃ ਕੌਣਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰਃ ਕਾਲਵੇਗਃ ਪ੍ਰਕਾਲਨਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹੁਃ ਸ਼ਰਣਃ ਕਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਾਲਦਨ੍ਤਕਃ
ਪਿਛਲਾ, ਕਉਣਪ, ਚਕ੍ਰਾ, ਕਾਲਵੇਗਾ, ਪ੍ਰਕਾਲਨ, ਹਿਰਣਯਬਾਹੁ, ਸ਼ਰਣਾ, ਕਕਸ਼ਕ ਤੇ ਕਾਲਦੰਤਕਾ।
ਏਤੇ ਵਾਸੁਕਿਜਾ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਿਪ੍ਰ ਤਥਾ ਵੈ ਕੁਲਸਂਭਵਾਃ। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨੌ ਹੁਤਾਃਸਰ੍ਵੇ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਹ ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ, ਹੋਮ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਸੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਹੋਏ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਤਾਨ੍। ਪੁਚ੍ਛਾਣ੍ਡਕੋ ਮਣ੍ਡਲਕਃ ਪਿਣ੍ਡਸੇਕ੍ਤਾ ਰਭੇਣਕਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ: ਪੁੱਛੰਡਕ, ਮੰਡਲਕ, ਪਿੰਡਸੇਕਤਾ ਤੇ ਰਭੇਣਕ।
ਉਚ੍ਛਿਖਃ ਸ਼ਰਭੋ ਭਙ੍ਗੋ ਬਿਲ੍ਵਤੇਜਾ ਵਿਰੋਹਣਃ। ਸ਼ਿਲੀ ਸ਼ਲਕਰੋ ਮੂਕਃ ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਪ੍ਰਵੇਪਨਃ
ਉੱਚਿਖਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਭੰਗਾ, ਬਿਲਵਤੇਜਾ, ਵੀਰੋਹਣ, ਸ਼ਿਲੀ, ਸ਼ਲਾਕਰ, ਮੂਕਾ, ਸੁਕੁਮਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਵੇਪਨਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਮਾ ਚ ਸੁਰੋਮਾ ਚ ਮਹਾਹਨੁਃ। ਏਤੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕਜਾ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਮੁਦਗਰਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਮਾ, ਸੁਰੋਮਾ ਤੇ ਮਹਾਹਨੁ—ਇਹ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਪਾਰਾਵਤਃ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਰੋ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ। ਵਿਹਙ੍ਗਃ ਸ਼ਰਭੋ ਮੋਦਃ ਪ੍ਰਮੋਦਃ ਸਂਹਤਾਪਨਃ
ਪਾਰਾਵਤ, ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ, ਪਾਂਡਰਾ, ਹਰੀਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵਿਹੰਗਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਮੋਦਾ, ਪ੍ਰਮੋਦਾ ਤੇ ਸੰਘਤਾਪਨਾ।
ਐਰਾਵਤਕੁਲਾਦੇਤੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਕੌਰਵ੍ਯਕੁਲਜਾਨ੍ਨਾਗਾਞ੍ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਏਰਕਃ ਕੁਣ੍ਡਲੋ ਵੇਣੀ ਵੇਣੀਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਕੁਮਾਰਕਃ। ਬਾਹੁਕਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਬੇਰਸ਼੍ਚ ਧੂਰ੍ਤਕਃ ਪ੍ਰਾਤਰਾਤਕੌ
ਏਰਕਾ, ਕੁੰਡਲਾ, ਵੇਣੀ, ਵੇਣੀਸਕੰਧ, ਕੁਮਾਰਕਾ, ਬਾਹੁਕਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਬੇਰਾ, ਧੂਰਤਕਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਤਰਾਤਕਾ।
ਕੌਰਵ੍ਯਕੁਲਜਾਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਕੁਲੇ ਜਾਤਾਞ੍ਸ਼ृਣੁ ਨਾਗਾਨ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਹ ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਹੁਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਤਵੇਗਾਨ੍ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਨ੍। ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਃ ਪਿਠਰਕਃ ਕੁਠਾਰਮੁਖਸੇਚਕੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨਾਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਪਿਠਰਕਾ ਤੇ ਕੁਠਾਰਮੁਖਸੇਚਕਾ।
ਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗਦਃ ਪੂਰ੍ਣਮੁਖਃ ਪ੍ਰਹਾਸਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਦਰਿਃ। ਅਮਾਹਠਃ ਕਾਮਠਕਃ ਸੁषੇਣੋ ਮਾਨਸੋऽਵ੍ਯਯਃ
ਪੂਰਨਾਂਗਦਾ, ਪੂਰਨਮੁਖਾ, ਪ੍ਰਹਾਸਾ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਰਿ, ਅਮਾਹਠਾ, ਕਾਮਠਕਾ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਮਾਨਸਾ ਤੇ ਅਵਿਆ।