ਗਦਾਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾ ਵ੍ਯਰੋਚਨ੍ਤ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਾਹੁਭਿਃ
ਗਦੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੈਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਮਾਯੈਃ ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨ੍। ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੀਮਵੇਗਤਰੈਸ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਪਰਸਿੱਧ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰ—ਬਰਛੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ—ਫੈਂਕੀ ਗਈਆਂ, ਭੀਮ ਨੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਨਾਂ ਚ ਭੂਮਿष੍ਠਾਨਾਂ ਚ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਾਤ੍ਰਾਣਇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪੇਤੁਰ੍ਘਨਾਨਾਮਿਵ ਭਾਰਤ।' ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ'। ਸ ਲੋਹਿਤਮਹਾਵष੍ਟਿਮਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਾਪਰਿਘਪਾਣੀਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਯਸਂਭਵਾ। ਕਾਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ ਫੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭੀਮਬਾਹੁਬਲੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯਮਭ੍ਰਗਣੈਰਿਵ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਦੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ।
ਸ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰੈਰਰਿਨਿਪਾਤਿਭਿਃ। ਸਰ੍ਵਾਨਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਯੋਧਾ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਿਤਰ੍ਜਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਰੁਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਮਹਾਰਵਾਨ੍। ਸਨ੍ਨਾਹਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਹਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਭੀਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਹਾਯੁਧਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੌਂਹੇ ਹੋਏ ਪਏ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੇ ਗਦਾਸ਼ੂਲਾਨਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਲਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੋ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਸਖਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਣਿਮਾਨ੍ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਣਿਮਾਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਸ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕੇਨ ਬਹਵਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਾਨੁषੇਣ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਵਾਸਂ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸੋਗੇ?
ਏਵਮਾਭਾष੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਗਦਾਪਾਣਿਰਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਵਾਰਣਮ੍। ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵੱਜਿਆ।
ਮਣਿਮਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਣਿਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾਂ ਮਹਾਘੋਰਾਮਾਕਾਸ਼ੇ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਛਦ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਗਦਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਯਕਾਃ। ਨ ਵੇਗਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਦਾਵੇਗਸ੍ਯ ਵੇਗਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਗਦਾ 'ਤੇ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਦਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਂ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵ੍ਯਂਸਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਹਾਘੋਰਾਂ ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਾਮਯਸ੍ਮਯੀਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਨ੍ਤਰੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਲੋਹਾ ਵਾਲੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਭੁਜਂ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾਭੀਮਸ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਸਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾऽਮਿਤਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਕੌਂਤੇਯੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਨਦਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ।
ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਂ ਗਦਾਗ੍ਰੇਣ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਵਿਭਾਗਵਿਤ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਗਦਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਾਲ ਭਾਲਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ 'ਤੇ ਦੌੜਿਆ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿਧੂਯ ਸਹਸਾ ਗਦਾਮ੍। ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਨਦ੍ਯ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਈ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗੱਜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਵਾਤਰਹਸਾ। ਹਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਯੇਵ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੱਜੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬੀਮਬਲਂ ਭੀਮਸੇਨਬਲਾਹਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਿਂਹੇਨੇਵ ਗਵਾਂਪਤਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਭੀਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਾਚਜੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।