[ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਦ੍ਯੁਤਿਮਤਾ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯਾਨਵਤਾ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਾਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਾਦਭ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯਵਤਾ ਚਯਾਟ੍ਟਾਲਕਸ਼ੋਭਿਨਾ। ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਹਧ੍ਵਜਸਂਵਾਹਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੋरणਾਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਲਾਸਿਨੀਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਯਮਾਨਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਨਚਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਲਦੀਆਂ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨੁष੍ਕੋਟਿਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਵਕ੍ਰਭਾਵੇਨ ਬਾਹੁਨਾ। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸਖੇਦੇਨ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਪਤੇਃ ਪੁਰਮ੍ ।।]
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਕਰੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਧਨ-ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਮੋਦਯਨਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਂਭਵਃ। ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਵਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤਃ ਸੁਸੁਖੋ ਵਵੌ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਈ ਹਵਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਦਾਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਹੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿਵਿਧਵਰ੍ਣਾਭਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਞ੍ਜਰਿਧਾਰਿਣਃ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਿਨਃ
ਉੱਥੇ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੇ, ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਦਾਖਙ੍ਗਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਮੋਹਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੋਮਾਣਸ੍ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਫਿਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।
ਗਦਾਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥਾਃ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾ ਵ੍ਯਰੋਚਨ੍ਤ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਾਹੁਭਿਃ
ਗਦੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੇषਾਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੈਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਮਾਯੈਃ ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨ੍। ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭੀਮਵੇਗਤਰੈਸ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਪਰਸਿੱਧ ਜਾਦੂਈ ਹਥਿਆਰ—ਬਰਛੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ—ਫੈਂਕੀ ਗਈਆਂ, ਭੀਮ ਨੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਨਾਂ ਚ ਭੂਮਿष੍ਠਾਨਾਂ ਚ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਾਤ੍ਰਾਣਇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੋਣਿਤਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪੇਤੁਰ੍ਘਨਾਨਾਮਿਵ ਭਾਰਤ।' ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ'। ਸ ਲੋਹਿਤਮਹਾਵष੍ਟਿਮਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੋਵੇ; ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਾਪਰਿਘਪਾਣੀਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਯਸਂਭਵਾ। ਕਾਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਧਾਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜੇ ਫੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭੀਮਬਾਹੁਬਲੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰਾਯੁਧੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯਮਭ੍ਰਗਣੈਰਿਵ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਦੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ।
ਸ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰੈਰਰਿਨਿਪਾਤਿਭਿਃ। ਸਰ੍ਵਾਨਾਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਯੋਧਾ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਭਿਤਰ੍ਜਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਰੁਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਮਹਾਰਵਾਨ੍। ਸਨ੍ਨਾਹਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਹਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਭੀਮਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਹਾਯੁਧਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੌਂਹੇ ਹੋਏ ਪਏ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੇ ਗਦਾਸ਼ੂਲਾਨਸਿਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਦृਢਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਦਾ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੂਲਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੋ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਸਖਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮਣਿਮਾਨ੍ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਣਿਮਾਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਸ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।
ਏਕੇਨ ਬਹਵਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਮਾਨੁषੇਣ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਵਾਸਂ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸੋਗੇ?
ਏਵਮਾਭਾष੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਗਦਾਪਾਣਿਰਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਵਾਰਣਮ੍। ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵੱਜਿਆ।
ਮਣਿਮਾਨਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਣਿਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾਂ ਮਹਾਘੋਰਾਮਾਕਾਸ਼ੇ ਮਹਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਨਰ੍ਛਦ੍ਭੀਮਸੇਨਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪੱਥਰ ਵਾਲੇ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਗਦਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਯਕਾਃ। ਨ ਵੇਗਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਦਾਵੇਗਸ੍ਯ ਵੇਗਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਗਦਾ 'ਤੇ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਦਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।