ਇਦਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਮ੍ਬੁਜਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਗਨ੍ਧਸਂਸ੍ਥਾਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਮਮ ਮਾਨਸਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਪਰ ਇਹ ਕਮਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ ਨਹ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਿਆ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯੇਣ ਚ'। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੇਨ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਃ। ਹਤਾ ਮਾਯਾਵਿਨਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾ ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ
ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਹਾਰ ਗਏ; ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਜਾਦੂਗਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ।
ਤਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤੇਜੋ ਮਹਦ੍ਬਾਹੁਬਲਂ ਚ ਤੇ। ਅਵਿषਹ੍ਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ—ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਵੇਗੇਨ ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਤੇਰੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਰ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਗ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਵ੍ਯਪੇਤਭਯਸਂਮੋਹਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਡਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਵੇਖਣ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਂ ਭੀਮ ਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿਮੇ ਮਨਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਭੀਮ ਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਆਨੀਯਮਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਅਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਐਸਾ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਖਾਵੇਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸ ਪਰਂਤਪਃ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਹਾਰਮਿਵਸਦ੍ਗਜਃ
ਫਿਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਝਟਕੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਸਿਂਹਰ੍षਭਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦਾਰਃ ਕਨਕਪ੍ਰਭਃ। ਮਨਸ੍ਵੀ ਬਲਵਾਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਾਨੀ ਭੂਰਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਬਲਦ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉੱਚਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਣੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪृਥੁਵ੍ਯਂਸੋ ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਿਂਹਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਵृषਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਸਾਲਪੋਤ ਇਵੋਦ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਬਾਹਾਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼, ਸ਼ੇਰ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਬਲਦ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗ ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਹਨੁਃ। ਰੁਕ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਧਨੁਃ ਖਙ੍ਗਂ ਤੂਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਾਮृਸ਼ਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਖ ਵਰਗਾ ਗਲਾ, ਵੱਡਾ ਜਬਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਸਕੇਸਰੀਵ ਚੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਵਾਰਣਃ। ਵ੍ਯਪੇਤਭਯਸਂਮੋਹਃ ਸ਼ੈਲਮਭ੍ਯਪਤਦ੍ਬਲੀ
ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਾਲ ਉੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ, ਡਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਂ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਵਾਰਣਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਂ ਖਙ੍ਗਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੇਰ-ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਹਰ੍षਂ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵ੍ਯਪੇਤਭਯਸਂਮੋਹਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਡਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਚ ਕਾਤਰ੍ਯਂ ਨ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਨ ਮਤ੍ਸਰਃ। ਕਦਾਚਿਜ੍ਜੁषਤੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਜਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਃ
ਪਾਰਥ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ, ਡਰ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦੀ।
ਤਦੇਕਾਯਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿषਮਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਬਹੁਤਾਲੋਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ, ਔਖੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸ ਕਿਨ੍ਨਰਮਹਾਨਾਗਮੁਨਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਹਰ੍षਯਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਕਿੰਨਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਵਾਸਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵੇਸ਼੍ਮਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵਾਸ਼ਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
[ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਦ੍ਯੁਤਿਮਤਾ ਸਰ੍ਵੋਦ੍ਯਾਨਵਤਾ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਾਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਾਦਭ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਯਵਤਾ ਚਯਾਟ੍ਟਾਲਕਸ਼ੋਭਿਨਾ। ਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਹਧ੍ਵਜਸਂਵਾਹਸ਼ੋਭਿਨਾ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਤੋरणਾਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਲਾਸਿਨੀਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਾਯੁਨਾ ਧੂਯਮਾਨਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਨਚਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਲਦੀਆਂ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਨੁष੍ਕੋਟਿਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਵਕ੍ਰਭਾਵੇਨ ਬਾਹੁਨਾ। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸਖੇਦੇਨ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਪਤੇਃ ਪੁਰਮ੍ ।।]
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਕਰੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਣ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਧਨ-ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਮੋਦਯਨਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਂਭਵਃ। ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਵਹਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਰੁਤਃ ਸੁਸੁਖੋ ਵਵੌ
ਗੰਧਮਾਦਨ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਈ ਹਵਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਦਾਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਹੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿਵਿਧਵਰ੍ਣਾਭਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਞ੍ਜਰਿਧਾਰਿਣਃ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਮਾਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਿਨਃ
ਉੱਥੇ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੇ, ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਦਾਖਙ੍ਗਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਯ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਮੋਹਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੋਮਾਣਸ੍ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਫਿਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ।