ਨ ਖਲ੍ਵਾਸੀਤ੍ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਸ੍ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। `ਧਨਦਾਧ੍ਯੁषਿਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵਾਸਤੇ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸਮਾਗਮਸ੍ਤੇषਾਮਾਸੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯਾਯਾਤਿ ਧਨਦ ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣੋ ਯਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ? ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਰਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ। ਨ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਃ। ਸ਼ਾਸਨਂ ਸਤਤਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਥੈਵ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉਸ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਮੁਨਿਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਬਾਣਹਤਾਨਾਂ ਚ ਮृਗਾਣਾਂ ਪਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਲੋਕ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਸੁਆਦਲੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।
ਮੇਧ੍ਯਾਨਿ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਧੂਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਏਵਂ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਦ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ, ਭਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਨਿਵਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਵਰ੍षਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਲੋਮਸ਼ੋਕ੍ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪੰਜਵਾਂ ਸਾਲ ਆ ਗਿਆ; ਲੋਮਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਕृਤ੍ਯਕਾਲ ਉਪਸ੍ਤਾਸ੍ਯ ਇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਘਟੋਤ੍ਕਚਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ,' ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਵਸਤਾਂ ਵੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਗਚ੍ਛਨ੍ਬਹਵੋ ਮਾਸਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰਵਿਹਰਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਰਮਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮুনি ਅਤੇ ਚਰਨ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇ ਤੈਃ ਸਹ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਰਿਵ੍ਯਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ; ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਸੁ ਮਹਾਹ੍ਰਦਨਿਵਾਸਿਨਮ੍। ऋਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਨਾਗਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸਹਸਾऽਹਰਤ੍
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਧਨ-ਧਾਨਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਸ਼ੈਲਃ ਪ੍ਰਾਮृਦ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਾਣਅਡਵਾਸ਼੍ਚ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਢਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਅਵਹਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਾਨਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲ ਵੇਖੇ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾ ਕਾਲੇ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਇੱਕ ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾਨਿਲਵੇਗੇਨ ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਮਹਾਬਲਾਤ੍। ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਾਨਿ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਿਵ੍ਯਾਵਰ੍ਣਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਵਹਾਨਿ ਚ। ਮਦਯਨ੍ਤੀਵ ਗਨ੍ਧੇਨ ਮਨੋ ਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਹ ਫੁੱਲ ਦਿਵਿਆ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯੇषਾਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸੌਰਭ੍ਯਾਚ੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ। ਨਸ਼੍ਯਤੀਵ ਮਨੋਦੁਃਖਂ ਮਮੇਦਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਵਹੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਦੇਵਤਾਨ੍ਯਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾऽਹਮਿਚ੍ਛੇਯਂ ਸਙ੍ਗਮਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਮ੍ਬੁਜਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਗਨ੍ਧਸਂਸ੍ਥਾਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਮਮ ਮਾਨਸਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਪਰ ਇਹ ਕਮਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ ਨਹ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਿਆ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯੇਣ ਚ'। ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੇਨ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਃ। ਹਤਾ ਮਾਯਾਵਿਨਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾ ਧਨੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ
ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਹਾਰ ਗਏ; ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਜਾਦੂਗਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ।
ਤਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤੇਜੋ ਮਹਦ੍ਬਾਹੁਬਲਂ ਚ ਤੇ। ਅਵਿषਹ੍ਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ—ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਵੇਗੇਨ ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਤੇਰੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਰ ਗਏ; ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਗ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਵ੍ਯਪੇਤਭਯਸਂਮੋਹਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਡਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਵੇਖਣ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਂ ਭੀਮ ਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿਮੇ ਮਨਃ। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਭੀਮ ਦਾ ਮਨ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਆਨੀਯਮਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਅਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਐਸਾ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਖਾਵੇਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸ ਪਰਂਤਪਃ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਹਾਰਮਿਵਸਦ੍ਗਜਃ
ਫਿਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਝਟਕੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਿਆ।