ਯਥਾ ਚੇਦਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ ਮੇ ਯਥਾ ਚ ਵੈ ਤਕ੍ਸ਼ਕ ਏਤਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍। ਤਥਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਤਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਹਿ ਮੇ ਵਿਦ੍ਵਿषਾਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਯਜਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤਕਸ਼ਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਂਸਤਿ ਪਾਵਕਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭਯਪੀਡਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਕਸ਼ਕਾ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸੂਤੋ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪੌਰਾਣਿਕੋ ਵੇਦਿਤਵਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਯਥਾਹੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਦ੍ਵਦੇਤਨ੍ਨृਦੇਵ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਿਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੂਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਬੋਲੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪੁਰਾਣਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤੋ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਜਨ੍। ਵਸੇਹ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਸੁਗੁਪ੍ਤੋ ਨ ਪਾਵਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਦਹਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਨ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ—'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ; ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।'
ਤਦਾ ਜਗਾਮਾਹਿਦਤ੍ਤਾਭਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ,' ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੀਯੇ ਨਿਹਿਤਃ ਸ ਨਾਗੋ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨੈਵਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍। ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਨ੍
ਉਸ ਸੱਪ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤਕਸ਼ਕਾ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਬੋਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਦਿ ਨਾਗਃ ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣੈਵ ਸਹਿਤਂ ਪਾਤਯਧ੍ਯਂ ਵਿਭਾਵਸੌ
ਜੇ ਉਹ ਸੱਪ ਤਕਸ਼ਕਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਹੀ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਜਨਮੇਜਯੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁ ਨੋਦਿਤਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਹੋਤਾ ਜੁਹਾਵ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਪਨ੍ਨਗਂ ਤਥਾ
ਜਨਮੇਜਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਤ੍ਰੀ ਪੰਡਿਤ ਨੇ ਉਥੇ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਉਣ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਹੂਯਮਾਨੇ ਤਥਾ ਚੈਵ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਆਕਾਸ਼ੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਰੁਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਹਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯਯੌ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਯਜਨ ਵੇਖ ਕੇ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਪਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਗਤੇ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭਯਮੋਹਿਤਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿਸ੍ਸਮੀਪਮਵਸ਼ੋ ਗਤਃ। `ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਡਰ ਤੇ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਲੜਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਅਯਮਾਯਾਤਿ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੇ ਵਸ਼ਂ ਨृਪ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦੋ ਨਦਤੋ ਭੈਰਵਂ ਰਵਮ੍
ਇਹ ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਕ ਸੁਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨੂਨਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ ਨਾਗੋ ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਨਾਕਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਕਾਯਃ। ਘੂਰ੍ਣਨ੍ਨਾਕਾਸ਼ੇ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋऽਭ੍ਯੁਪੈਤਿ ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਸੱਪ ਵੱਜਰ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਤੀਬਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਮੈਤਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਅਸ੍ਮੈ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲਾਭਿਰੂਪਸ੍ਯ ਤਵਾਪ੍ਰਮੇਯ ਵਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਯਥਾਨੁਰੂਪਮ੍। ਵृਣੀष੍ਵ ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਮਤਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਪਿ ਚੇਦਦੇਯਮ੍
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਚਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ, ਜੇ ਦੇ ਸਕਾਂ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪਤਿष੍ਯਮਾਣੇ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤਕ੍ਸ਼ਕੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ। ਇਦਮਨ੍ਤਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਦਾਸ੍ਤੀਕੋऽਭ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉਥੇ ਰੋਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਚੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵृਣੋਮਿ ਜਨਮੇਜਯ। ਸਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਰਮਤ੍ਵੇਤਨ੍ਨ ਪਤੇਯੁਰਿਹੋਰਗਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪ ਇਥੇ ਨਾ ਡਿੱਗਣ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੁ ਸਃ। ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚੇਦਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਿਭੋ। ਤਤ੍ਤੇ ਦਦ੍ਯਾਂ ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ੍ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਮ
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਮਹਾਨ ਪੰਡਿਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਨਾ ਰੁਕੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਸਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਰਮਤ੍ਵੇਤਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਰਾਜਾ; ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ—ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਆਸ੍ਤੀਕੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਂ ਦ੍ਵਿਜ੍ਵਰੋਤ੍ਤਮ। ਅਯਾਚਤ ਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਸ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇਰਾ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਪਰ ਆਸਤੀਕ, ਭਰਿਗੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਾ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੇਦਵਿਦਸ੍ਤਾਤ ਸਦਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਮ੍। ਰਾਜਾਨਮੂਚੁਃ ਸਹਿਤਾ ਲਭਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲੇ।'
ਯੇ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤਿਤਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੇ। ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸੂਤਜ
ਜੋ ਸੱਪ ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਰਿਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸੱਪ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹਨ।
ਯਥਾਸ੍ਮृਤਿ ਤੁ ਨਾਮਾਨਿ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਉਚ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਹੁਤਾਨਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸਿ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਮੁੱਖ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਸੁਕੇਃ ਕੁਲਜਾਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਨੀਲਰਕ੍ਤਾਨ੍ਸਿਤਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਕਾਯਾਨ੍ਵਿषੋਲ੍ਬਣਾਨ੍
ਵਾਸੁਕੇ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਸ਼ਾਨ੍ਮਾਤृਵਾਗ੍ਦਣ੍ਡਪੀਡਿਤਾਨ੍ਕृਪਣਾਨ੍ਹੂਤਾਨ੍। ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਮਾਨਸਃ ਪੂਰ੍ਣਃ ਸ਼ਲਃ ਪਾਲੋ ਹਲੀਮਕਃ
ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਬੇਬਸ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਹ ਨਾਗ—ਸ਼ਲਾ, ਪਾਲੋ, ਹਲੀਮਕ, ਪਿਛਲਾ, ਮਾਨਸਾ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਪਿਚ੍ਛਲਃ ਕੌਣਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰਃ ਕਾਲਵੇਗਃ ਪ੍ਰਕਾਲਨਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹੁਃ ਸ਼ਰਣਃ ਕਕ੍ਸ਼ਕਃ ਕਾਲਦਨ੍ਤਕਃ
ਪਿਛਲਾ, ਕਉਣਪ, ਚਕ੍ਰਾ, ਕਾਲਵੇਗਾ, ਪ੍ਰਕਾਲਨ, ਹਿਰਣਯਬਾਹੁ, ਸ਼ਰਣਾ, ਕਕਸ਼ਕ ਤੇ ਕਾਲਦੰਤਕਾ।