ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਵ ਦੇ ਮਰੁਦਾਂ ਵਿਚ।
ਨਿਹਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰ੍ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨਿਵਾਸਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਸਮਾਨੀਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਕਾਲੇ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਮਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋऽਭਿਗਤਾਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚਰਤਾਂ ਵਨੇ। ਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁऋ ਪਞ੍ਚਮੀਮਭਿਤਃ ਸਮਾਮ੍
ਚਾਰ ਰੁੱਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ਿਖਰਿਣਾਂਵਰਮ੍। [ਪੁष੍ਪਿਤੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮषਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਾषਟ੍ਪਦੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚਾਤਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਰਹੈਰ੍ਮਹਿषੈਰ੍ਗਵਯੈਰ੍ਹਰਿਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਚਾਤਕਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤਿਉਹਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਸਹਸ੍ਰਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਸਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਮਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਰਪਿ। ਮਹਾਪੁਣਅਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍।] ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸਮਾਗਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਉਤਪਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਆਉਂਦੇ। ਉਥੇ ਵੀ, ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਿਲੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਕृਤਸ਼੍ਚ ਸਮਯਸ੍ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਭਿ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀਤਿ ਪੁਰਾ ਮਯਿ
ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਣੀ ਸੀ, ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਲਈ,' ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮਵਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਮਂ ਲੋਕਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੇਵਾਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਫਿਰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕਾਰਣਂ ਚੈਵ ਤਤ੍ਤੇਵਾਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹੀ ਕਾਰਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤਮੁਗ੍ਰਤਪਸਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕੁਤ੍ਵਾਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੇऽਨ੍ਵਮੋਦਨ੍ਤ ਸ਼ਿਵੇਨ ਕੁਸ਼ਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਮਿਮਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਚਿਰਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਸਿ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਦੁਖ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਹ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਯਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ'। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਨੁਯਾਤੋ ਵੈ ਲੋਮਸ਼ੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਮਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਚਲਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੁਦਹ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਬਹੁਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਜਾਕੀਰ੍ਣਾਮੁਦੀਚੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਅਵੇਮਾਣ ਕੈਲਾਸਂ ਮੈਨਾਕਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਢਲਾਨ ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰ ਵੇਖੇ।
ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਬਹੀਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ਿਵਾਃ। ਪृष੍ਠਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਯੌ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੇऽਹਨਿ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਉਪਰ ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਤਾਰਵੀਂ ਦਿਨ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਪृष੍ਠੇ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਸਲਿਲਾਵਰ੍ਤਸਂਜਾਤੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੈਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰੁਹੈਃ। ਸਮਾਵृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षਿਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਰਿਂਦਮਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮਵਦਨ੍ਤ ਗਤਕ੍ਲਮਾਃ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਨ੍। ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚਾਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮਾਃ
ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ।
ਅष੍ਟਮੇऽਹਨਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਮृषਿਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰੋਚਯਨ੍
ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਏਕੈਕਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਵृषਪਰ੍ਵਣਿ। ਨ੍ਯਾਸਭੂਤਾਨ੍ਯਥਾਕਾਲਂ ਬਨ੍ਧੂਨਿਵ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਾਨ੍। ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਚਤਂ ਸ਼ੇषਂ ਪਰਿਦਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਹੋਵੇ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਨ੍ਯਦਧੁਃਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਅਤੀਤਾਨਾਗਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਅਨ੍ਵਸ਼ਾਸਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਨ੍
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿਖਾਇਆ।
ਤੇऽਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਰਾਮ੍। `ਕੁष੍ਣਯਾ ਸਹਿਤਾ ਵੀਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤੀਨ੍। ਉਪਨ੍ਯਸ੍ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ।
ਅਨੁਸਂਸਾਰ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ। ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਨਿਵਵृਤੇਪਨ੍ਥਾਨਮੁਪਦਿਸ਼੍ਯ ਚ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਗਿਆ।