ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਯਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਪੁਗੀਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੇਪ੍ਸਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰੱਖਤ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਮਾਦਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤ। ਮਹਾਭ੍ਰੈਰਿਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਿਲਾਭਿਰੁਗ੍ਰਰੂਪਾਭਿਰ੍ਬृਹਤੀਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਵੇਗੈਰਾਜਘ੍ਨਤੁਰਮਰ੍षਣੌ
ਵੱਡੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਨੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਭੂਯਸ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ। ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਚਕਰ੍षਾਤੇ ਗਜਾਵਿਵ
ਦੋਨੋਂ ਮੁੜ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ ਮਹਾਘੋਰੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਪੇਤਤੁਃ। ਤਤਃ ਕਟਕਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵ ਸ਼ੁਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ
ਭਿਆਨਕ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਟਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਤਤਃ ਸਂਹृਤ੍ਯਮੁष੍ਟਿਂ ਤੁ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਵੇਗੇਨਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸੇਨਭੁਜਾਹਤਮ੍। ਸੁਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਮਰੋਪਮਃ। ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਭੀਮੋ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ।' ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਰਤ੍ਨਿਨਾ ਚਾਭਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਂ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਫਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਜਟਾਸੁਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਬਲਾਦ੍ਧृਤਮ੍। ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰਾਦਿਗ੍ਧਂ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍
ਰਾਖਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਚਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਗਿਰੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਚਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਵ ਦੇ ਮਰੁਦਾਂ ਵਿਚ।
ਨਿਹਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰ੍ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨਿਵਾਸਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਸਮਾਨੀਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਕਾਲੇ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਮਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋऽਭਿਗਤਾਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚਰਤਾਂ ਵਨੇ। ਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁऋ ਪਞ੍ਚਮੀਮਭਿਤਃ ਸਮਾਮ੍
ਚਾਰ ਰੁੱਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ਿਖਰਿਣਾਂਵਰਮ੍। [ਪੁष੍ਪਿਤੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮषਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਾषਟ੍ਪਦੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚਾਤਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਰਹੈਰ੍ਮਹਿषੈਰ੍ਗਵਯੈਰ੍ਹਰਿਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਚਾਤਕਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤਿਉਹਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਸਹਸ੍ਰਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਸਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਮਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਰਪਿ। ਮਹਾਪੁਣਅਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍।] ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸਮਾਗਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਉਤਪਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਆਉਂਦੇ। ਉਥੇ ਵੀ, ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਿਲੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਕृਤਸ਼੍ਚ ਸਮਯਸ੍ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਭਿ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀਤਿ ਪੁਰਾ ਮਯਿ
ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਣੀ ਸੀ, ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਲਈ,' ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮਵਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਮਂ ਲੋਕਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੇਵਾਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਫਿਰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕਾਰਣਂ ਚੈਵ ਤਤ੍ਤੇਵਾਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹੀ ਕਾਰਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤਮੁਗ੍ਰਤਪਸਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕੁਤ੍ਵਾਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੇऽਨ੍ਵਮੋਦਨ੍ਤ ਸ਼ਿਵੇਨ ਕੁਸ਼ਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਮਿਮਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਚਿਰਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਸਿ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਦੁਖ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਹ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਹੈਡਿਮ੍ਬੇਯਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ'। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਨੁਯਾਤੋ ਵੈ ਲੋਮਸ਼ੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਮਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਚਲਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੁਦਹ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਬਹੁਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਜਾਕੀਰ੍ਣਾਮੁਦੀਚੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਅਵੇਮਾਣ ਕੈਲਾਸਂ ਮੈਨਾਕਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਢਲਾਨ ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰ ਵੇਖੇ।
ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਬਹੀਸ਼੍ਚ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ਿਵਾਃ। ਪृष੍ਠਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਯੌ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੇऽਹਨਿ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਉਪਰ ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਤਾਰਵੀਂ ਦਿਨ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਪृष੍ਠੇ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।