ਭੀਮਸੇਨੋऽਪ੍ਯਵष੍ਟਬ੍ਧੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਪਿ ਚ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਯੋ ਰਾਜਨ੍ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵੁਭਾਵਪ੍ਯਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ਤੌ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ।"
ਆਤ੍ਮਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ। ਇष੍ਟੇਨ ਚ ਸ਼ਪੇ ਰਾਜਨ੍ਸੂਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧਰਮ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵੀਰੌ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੇਤਾਮੁਭੌ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵृਕੋਦਰੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਦੋਨੋਂ ਵੀਰ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਯੋਰਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਭੀਮਰਕ੍ਸ਼ਸੋਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਰਿਵ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਦੋਨੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍। ਆਰੁਜ੍ਯਾਰੁਜ੍ਯਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਜੀਮੂਤਾਵਿਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ।
ਬਭਞ੍ਜਤੁਰ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੂਰੁਭਿਰ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ
ਦੋਨੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨਮਹੀਰੁਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਃ ਪੁਰੇਵ ਕਪਿਸਿਂਹਯੋਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਵਿਧ੍ਯਾਵਿਧ੍ਯ ਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਦੋਨੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਪਕੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਯਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਪੁਗੀਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੇਪ੍ਸਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰੱਖਤ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਮਾਦਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤ। ਮਹਾਭ੍ਰੈਰਿਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਿਲਾਭਿਰੁਗ੍ਰਰੂਪਾਭਿਰ੍ਬृਹਤੀਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਵੇਗੈਰਾਜਘ੍ਨਤੁਰਮਰ੍षਣੌ
ਵੱਡੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਨੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਭੂਯਸ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ। ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਚਕਰ੍षਾਤੇ ਗਜਾਵਿਵ
ਦੋਨੋਂ ਮੁੜ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ ਮਹਾਘੋਰੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਪੇਤਤੁਃ। ਤਤਃ ਕਟਕਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵ ਸ਼ੁਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ
ਭਿਆਨਕ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਟਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਤਤਃ ਸਂਹृਤ੍ਯਮੁष੍ਟਿਂ ਤੁ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਵੇਗੇਨਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸੇਨਭੁਜਾਹਤਮ੍। ਸੁਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਮਰੋਪਮਃ। ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਭੀਮੋ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ।' ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਰਤ੍ਨਿਨਾ ਚਾਭਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਂ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਫਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਜਟਾਸੁਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਬਲਾਦ੍ਧृਤਮ੍। ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰਾਦਿਗ੍ਧਂ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍
ਰਾਖਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਚਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਗਿਰੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਚਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਵ ਦੇ ਮਰੁਦਾਂ ਵਿਚ।
ਨਿਹਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰ੍ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨਿਵਾਸਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਸਮਾਨੀਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਕਾਲੇ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਮਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋऽਭਿਗਤਾਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚਰਤਾਂ ਵਨੇ। ਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁऋ ਪਞ੍ਚਮੀਮਭਿਤਃ ਸਮਾਮ੍
ਚਾਰ ਰੁੱਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ਿਖਰਿਣਾਂਵਰਮ੍। [ਪੁष੍ਪਿਤੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮषਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤਕੋਕਿਲਾषਟ੍ਪਦੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਮਸਤ ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚਾਤਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਰਹੈਰ੍ਮਹਿषੈਰ੍ਗਵਯੈਰ੍ਹਰਿਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਚਾਤਕਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤਿਉਹਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਬਾਘ, ਸੂਰ, ਮਹਿਸ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਤੇ ਹਿਰਣ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਲਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਸਹਸ੍ਰਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਸਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕਮਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਰਪਿ। ਮਹਾਪੁਣਅਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍।] ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਸਮਾਗਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਉਤਪਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਆਉਂਦੇ। ਉਥੇ ਵੀ, ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਿਲੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਕृਤਸ਼੍ਚ ਸਮਯਸ੍ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਾਣਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਭਿ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀਤਿ ਪੁਰਾ ਮਯਿ
ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਣੀ ਸੀ, ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਲਈ,' ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮਵਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਮਂ ਲੋਕਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੇਵਾਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਫਿਰ ਵੇਖਾਂਗੇ।