ਨੂਨਮਦ੍ਯਾਸਿ ਸਂਪਕ੍ਵੋ ਯਥਾ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ। ਦਤ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾਪਹਰਣੇ ਕਾਲੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। `ਸੋਪਿ ਕਾਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਥਾऽਦ੍ਯ ਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਇੰਝ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਾਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਅਜੀਬ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਬਡਿਸ਼ੋऽਯਂਤ੍ਵਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇਣ ਲਮ੍ਬਿਤਃ। ਮਤ੍ਸ੍ਯੋऽਮ੍ਭਸੀਵ ਸ੍ਯੂਤਾਸ੍ਯਃ ਕਥਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਅੰਗੂਠਾ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਫਟਿਆ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗਾ?
ਯਂ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਮਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗਤਂ ਚ ਤੇ। ਨ ਤਂ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਬਕਹਿਡਿਮ੍ਬਯੋਃ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗਾ। ਤੂੰ ਬਕਾ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਭੀਤ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਂ ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ। ਨ ਮੇ ਮੂਢਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਪ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਮੇ ਵਿਲਮ੍ਬਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਦੇਰੀ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੀ।'
ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾ ਰਣੇ। ਤੇषਾਮਦ੍ਯਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਸ੍ਰੇਣੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
'ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਿਰਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਤਦਾ ਭੀਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਯਯੌ। ਕਰਾਲਵਦਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਾਲਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮ ਵਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਵਾਂਗ ਸਾਂਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍। ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵੈ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ'। ਬਾਹੁਸਂਰਮ੍ਭਮੇਵੇਚ੍ਛਨ੍ਨਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਚੀਖਿਆ, 'ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ!' ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵ੍ਯਾਦਦਾਨਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍।] ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਬਲੋ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਯਥਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰਦਾ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਭੀਮ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪ੍ਯਵष੍ਟਬ੍ਧੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਪਿ ਚ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਯੋ ਰਾਜਨ੍ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵੁਭਾਵਪ੍ਯਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ਤੌ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ।"
ਆਤ੍ਮਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ। ਇष੍ਟੇਨ ਚ ਸ਼ਪੇ ਰਾਜਨ੍ਸੂਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧਰਮ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵੀਰੌ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੇਤਾਮੁਭੌ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵृਕੋਦਰੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਦੋਨੋਂ ਵੀਰ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਯੋਰਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਭੀਮਰਕ੍ਸ਼ਸੋਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਰਿਵ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਦੋਨੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍। ਆਰੁਜ੍ਯਾਰੁਜ੍ਯਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਜੀਮੂਤਾਵਿਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ।
ਬਭਞ੍ਜਤੁਰ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੂਰੁਭਿਰ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ
ਦੋਨੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨਮਹੀਰੁਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਃ ਪੁਰੇਵ ਕਪਿਸਿਂਹਯੋਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਵਿਧ੍ਯਾਵਿਧ੍ਯ ਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਦੋਨੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਪਕੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਯਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ। ਪੁਗੀਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੇਪ੍ਸਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦਰੱਖਤ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸਮਾਦਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਭਾਰਤ। ਮਹਾਭ੍ਰੈਰਿਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਿਲਾਭਿਰੁਗ੍ਰਰੂਪਾਭਿਰ੍ਬृਹਤੀਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਵੇਗੈਰਾਜਘ੍ਨਤੁਰਮਰ੍षਣੌ
ਵੱਡੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਨੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਭੂਯਸ੍ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਬਲਦਰ੍ਪਿਤੌ। ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਚਕਰ੍षਾਤੇ ਗਜਾਵਿਵ
ਦੋਨੋਂ ਮੁੜ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ ਮਹਾਘੋਰੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਪੇਤਤੁਃ। ਤਤਃ ਕਟਕਟਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵ ਸ਼ੁਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ
ਭਿਆਨਕ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਟਕਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਤਤਃ ਸਂਹृਤ੍ਯਮੁष੍ਟਿਂ ਤੁ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਵੇਗੇਨਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸੇਨਭੁਜਾਹਤਮ੍। ਸੁਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਖਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਮਰੋਪਮਃ। ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਭੀਮੋ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ।' ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਰਤ੍ਨਿਨਾ ਚਾਭਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਂ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਫਲਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਜਟਾਸੁਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਬਲਾਦ੍ਧृਤਮ੍। ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰਾਦਿਗ੍ਧਂ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍
ਰਾਖਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠਾਂ ਚਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਗਿਰੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਚਬੀ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।