ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਜਯਨ੍ਤੋ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਾਮ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
'ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇਤੂ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਈਏ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਪਾਵਾਂਗੇ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਜੀਵਮਾਨੇऽਦ੍ਯ ਰਵਿਰਸ੍ਤਮਿਯਾਦ੍ਯਦਿ। ਨਾਹਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
'ਜੇ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅੱਜ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ।'
ਭੋਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਸਹਦੇਵੋਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਰਵਾ ਮਾਂ ਨਯਸ੍ਵੈਨਾਂ ਹਤੋ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੀਹ ਵੈ
'ਸੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਠਹਿਰ ਜਾ! ਮੈਂ ਸਹਦੇਵ ਪਾਂਡਵ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਤਦਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਮਾਦ੍ਰੇਯੇ ਭੀਮਸੇਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਵਜ੍ਰ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਮਾਦਰੀਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂੰ ਵਜਰ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਾਤਰੌ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ੍ਥਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਰ੍ਗਾਚ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੂਢਂ ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਸਮ੍। ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵੇਨ ਪਰਿਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਮੂੜ੍ਹ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਹृਤਾਨ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਦ੍ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੇष੍ਟਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਆਸ੍ਥਾ ਤੁ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤੋਸਿ ਨ ਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਨ ਨੋ ਵਦਸਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਰਮਮਾਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚੈਵਾਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਵਿਹਿਤਂ ਨੈਵ ਹਨ੍ਯਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਾਨਮਾਨੋऽਪਿ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਅਪਕ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਲੇਨ ਵਧਸ੍ਤਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।
ਨੂਨਮਦ੍ਯਾਸਿ ਸਂਪਕ੍ਵੋ ਯਥਾ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ। ਦਤ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾਪਹਰਣੇ ਕਾਲੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। `ਸੋਪਿ ਕਾਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਥਾऽਦ੍ਯ ਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਇੰਝ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਾਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਅਜੀਬ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਬਡਿਸ਼ੋऽਯਂਤ੍ਵਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇਣ ਲਮ੍ਬਿਤਃ। ਮਤ੍ਸ੍ਯੋऽਮ੍ਭਸੀਵ ਸ੍ਯੂਤਾਸ੍ਯਃ ਕਥਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਅੰਗੂਠਾ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਫਟਿਆ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗਾ?
ਯਂ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਮਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗਤਂ ਚ ਤੇ। ਨ ਤਂ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਬਕਹਿਡਿਮ੍ਬਯੋਃ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗਾ। ਤੂੰ ਬਕਾ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਭੀਤ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਂ ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ। ਨ ਮੇ ਮੂਢਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਪ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਮੇ ਵਿਲਮ੍ਬਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਦੇਰੀ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੀ।'
ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾ ਰਣੇ। ਤੇषਾਮਦ੍ਯਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਸ੍ਰੇਣੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
'ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਿਰਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਤਦਾ ਭੀਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਯਯੌ। ਕਰਾਲਵਦਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਾਲਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮ ਵਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਵਾਂਗ ਸਾਂਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍। ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵੈ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ'। ਬਾਹੁਸਂਰਮ੍ਭਮੇਵੇਚ੍ਛਨ੍ਨਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਚੀਖਿਆ, 'ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ!' ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵ੍ਯਾਦਦਾਨਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍।] ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਬਲੋ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਯਥਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰਦਾ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਭੀਮ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਪ੍ਯਵष੍ਟਬ੍ਧੋ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਪਿ ਚ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਯੋ ਰਾਜਨ੍ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵੁਭਾਵਪ੍ਯਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ਤੌ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਹੱਸ ਕੇ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ।"
ਆਤ੍ਮਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸੁਕृਤੇਨ ਚ। ਇष੍ਟੇਨ ਚ ਸ਼ਪੇ ਰਾਜਨ੍ਸੂਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧਰਮ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵੀਰੌ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੇਤਾਮੁਭੌ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵृਕੋਦਰੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਦੋਨੋਂ ਵੀਰ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਯੋਰਾਸੀਤ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਭੀਮਰਕ੍ਸ਼ਸੋਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਯੋਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਰਿਵ
ਭੀਮ ਤੇ ਰਾਖਸ, ਦੋਨੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਸਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍। ਆਰੁਜ੍ਯਾਰੁਜ੍ਯਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਜੀਮੂਤਾਵਿਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ।
ਬਭਞ੍ਜਤੁਰ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੂਰੁਭਿਰ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੌ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੇਨਾਭਿਸਂਰਬ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ
ਦੋਨੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨਮਹੀਰੁਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਃ ਪੁਰੇਵ ਕਪਿਸਿਂਹਯੋਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਵਿਧ੍ਯਾਵਿਧ੍ਯ ਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਤਾਡਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਦੋਨੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਪਕੜ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।