ਏਵਮੇਵ ਵृਥਾਚਾਰੋ ਵृਥਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਵृਥਾਮਰਣਮਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਥਾऽਦ੍ਯ ਨਮਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਿਅਰਥ ਵਿਵਹਾਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਥ ਚੇਦ੍ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਦਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਹਰ
ਜੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਮਾੜੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਸੌਂਪ ਦੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਇਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਧਰ੍ਮਂ ਚਾਪ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕੇਵਲਂ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝੇ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅਧਰਮ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਹੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਤਾਮਦ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਮਾਨੁषੀਮ੍। ਵਿषਮੇਤਤ੍ਸਮਾਲੋਡ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਇਹ ਔਰਤ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰਿਕਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਸ ਤੁ ਭਾਰਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨ ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਪਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਨਕੁਲਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਾ ਭੈष੍ਟਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਮੂਢਾਦ੍ਗਤਿਰਸ੍ਯ ਮਯਾ ਹृਤਾ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਮੂਰਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਈ ਹੈ।'
ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਮਹਬਾਹੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
'ਇੱਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਤੇ ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਲ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੂਢਚੇਤਸਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਨਾਮ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਯਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇऽਭਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਛਤ੍ਰੁਂ ਜਯੇਤ ਵਾ
'ਰਾਜਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਜੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ?'
ਏष ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵਯਂ ਵੈਨਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਸੂਦਯੇਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨृਪ
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਈਏ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਓ ਯੁੱਧ ਕਰੀਏ! ਇਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਜਯਨ੍ਤੋ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਾਮ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
'ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇਤੂ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਈਏ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਪਾਵਾਂਗੇ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਜੀਵਮਾਨੇऽਦ੍ਯ ਰਵਿਰਸ੍ਤਮਿਯਾਦ੍ਯਦਿ। ਨਾਹਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
'ਜੇ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅੱਜ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ।'
ਭੋਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਸਹਦੇਵੋਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਰਵਾ ਮਾਂ ਨਯਸ੍ਵੈਨਾਂ ਹਤੋ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੀਹ ਵੈ
'ਸੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਠਹਿਰ ਜਾ! ਮੈਂ ਸਹਦੇਵ ਪਾਂਡਵ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਤਦਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਮਾਦ੍ਰੇਯੇ ਭੀਮਸੇਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਵਜ੍ਰ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਮਾਦਰੀਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂੰ ਵਜਰ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਾਤਰੌ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ੍ਥਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਰ੍ਗਾਚ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੂਢਂ ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਸਮ੍। ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵੇਨ ਪਰਿਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਮੂੜ੍ਹ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਹृਤਾਨ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਦ੍ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੇष੍ਟਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਆਸ੍ਥਾ ਤੁ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤੋਸਿ ਨ ਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਨ ਨੋ ਵਦਸਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਰਮਮਾਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚੈਵਾਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਵਿਹਿਤਂ ਨੈਵ ਹਨ੍ਯਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਾਨਮਾਨੋऽਪਿ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਅਪਕ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਲੇਨ ਵਧਸ੍ਤਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।
ਨੂਨਮਦ੍ਯਾਸਿ ਸਂਪਕ੍ਵੋ ਯਥਾ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ। ਦਤ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾਪਹਰਣੇ ਕਾਲੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। `ਸੋਪਿ ਕਾਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਥਾऽਦ੍ਯ ਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਇੰਝ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਾਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਅਜੀਬ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਬਡਿਸ਼ੋऽਯਂਤ੍ਵਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇਣ ਲਮ੍ਬਿਤਃ। ਮਤ੍ਸ੍ਯੋऽਮ੍ਭਸੀਵ ਸ੍ਯੂਤਾਸ੍ਯਃ ਕਥਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਅੰਗੂਠਾ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਫਟਿਆ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗਾ?
ਯਂ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਮਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗਤਂ ਚ ਤੇ। ਨ ਤਂ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਬਕਹਿਡਿਮ੍ਬਯੋਃ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗਾ। ਤੂੰ ਬਕਾ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਭੀਤ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਂ ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ। ਨ ਮੇ ਮੂਢਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਪ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਮੇ ਵਿਲਮ੍ਬਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਦੇਰੀ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੀ।'
ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾ ਰਣੇ। ਤੇषਾਮਦ੍ਯਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਸ੍ਰੇਣੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
'ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਿਰਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਤਦਾ ਭੀਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਯਯੌ। ਕਰਾਲਵਦਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਾਲਸਰ੍ਪ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਭੀਮ ਵਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਧਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਵਾਂਗ ਸਾਂਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍। ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚੱਟੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵੈ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ'। ਬਾਹੁਸਂਰਮ੍ਭਮੇਵੇਚ੍ਛਨ੍ਨਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਚੀਖਿਆ, 'ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ!' ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵ੍ਯਾਦਦਾਨਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਸਂਲਿਹਨ੍।] ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਬਲੋ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਯਥਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰਦਾ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਭੀਮ ਵਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।