ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਧਰ੍ਮਂ ਤੇ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੂਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤੇ ਵਿਦੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੀਪੇ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਖਸ਼ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਯਾਂਸਿ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਖਸ਼, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਅਪਿ ਕੀਟਪਿਪੀਲਿਕਾਃ। ਮਨੁष੍ਯਾਨੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਜੀਵਸਿ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜੇ ਤੇ ਚੀਟੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਲੋਕੋ ਯੁष੍ਮਾਕਮृਧ੍ਯਤਿ। ਇਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਮਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਿਆ ਤੇ ਕਵਿਆ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਭੂਤਿਃ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍
ਅਸੀਂ ਰਾਖਸ਼, ਰਾਜ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ ਭਲਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨ ਖੁਸ਼ੀ।
ਨ ਚ ਰਾਜਾऽਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਾਤ੍ਵਨਾਗਸਿ। ਅਨੁਰਪ੍ਯਪਚਾਰਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਨਰਾਸ਼ਨ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਗੌਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਸਲੂਕੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਵਿਘਸਾਸ਼ਾਨ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਦੇਵਤਾਦਿषੁ। ਗੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਮਾਣਪ੍ਰਵਣਾਃ ਸਦਾ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਸਹੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।
ਦ੍ਰੋਗ੍ਧਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਯੇषਾਂ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਯਤ੍ਰਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਮਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਨਾਹ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਖੋषਿਤਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞ ਕਥਮਸ੍ਮਾਞ੍ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿਆ, ਸਾਡਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ। ਫਿਰ, ਝੂਠੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੇਵ ਵृਥਾਚਾਰੋ ਵृਥਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਵृਥਾਮਰਣਮਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਥਾऽਦ੍ਯ ਨਮਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਿਅਰਥ ਵਿਵਹਾਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਥ ਚੇਦ੍ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਦਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਹਰ
ਜੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਮਾੜੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਸੌਂਪ ਦੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਇਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਧਰ੍ਮਂ ਚਾਪ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕੇਵਲਂ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝੇ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅਧਰਮ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਹੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਤਾਮਦ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਮਾਨੁषੀਮ੍। ਵਿषਮੇਤਤ੍ਸਮਾਲੋਡ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਇਹ ਔਰਤ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰਿਕਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਸ ਤੁ ਭਾਰਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨ ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਪਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਨਕੁਲਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਾ ਭੈष੍ਟਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਮੂਢਾਦ੍ਗਤਿਰਸ੍ਯ ਮਯਾ ਹृਤਾ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਮੂਰਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਈ ਹੈ।'
ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਮਹਬਾਹੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
'ਇੱਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਤੇ ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਲ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੂਢਚੇਤਸਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਨਾਮ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਯਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇऽਭਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਛਤ੍ਰੁਂ ਜਯੇਤ ਵਾ
'ਰਾਜਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਜੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ?'
ਏष ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵਯਂ ਵੈਨਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਸੂਦਯੇਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨृਪ
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਈਏ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਓ ਯੁੱਧ ਕਰੀਏ! ਇਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਜਯਨ੍ਤੋ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਾਮ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
'ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇਤੂ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਈਏ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਪਾਵਾਂਗੇ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਜੀਵਮਾਨੇऽਦ੍ਯ ਰਵਿਰਸ੍ਤਮਿਯਾਦ੍ਯਦਿ। ਨਾਹਂ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
'ਜੇ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅੱਜ ਜੀਵਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਯੋਧਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ।'
ਭੋਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਸਹਦੇਵੋਸ੍ਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਰਵਾ ਮਾਂ ਨਯਸ੍ਵੈਨਾਂ ਹਤੋ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੀਹ ਵੈ
'ਸੁਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਠਹਿਰ ਜਾ! ਮੈਂ ਸਹਦੇਵ ਪਾਂਡਵ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਤਦਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਮਾਦ੍ਰੇਯੇ ਭੀਮਸੇਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਵਜ੍ਰ ਇਵ ਵਾਸਵਃ
ਮਾਦਰੀਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂੰ ਵਜਰ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਾਤਰੌ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ੍ਥਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਰ੍ਗਾਚ੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੂਢਂ ਕਾਲੋਪਹਤਚੇਤਸਮ੍। ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵੇਨ ਪਰਿਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਮੂੜ੍ਹ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਹृਤਾਨ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਦ੍ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੇष੍ਟਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਆਸ੍ਥਾ ਤੁ ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤੋਸਿ ਨ ਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਨ ਨੋ ਵਦਸਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਰਮਮਾਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚੈਵਾਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਵਿਹਿਤਂ ਨੈਵ ਹਨ੍ਯਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜਾਨਮਾਨੋऽਪਿ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਅਪਕ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਲੇਨ ਵਧਸ੍ਤਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।