ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਭੀਮਸੇਨਾਤ੍ਮਜੇऽਪਿ ਚ। ਰਹਿਤਾਨ੍ਮੀਮਸੇਨੇਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਜਹਾਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਵੈ ਯਮੌ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਦੋਹਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯਮੌ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਜਹਾਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਗਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਣ੍ਟਕਃ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਮਾऽਨਘ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਜੁੜਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜ ਲਿਆ? ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੀਮ ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਕਰਨ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤਮਃ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨ੍ਪਰ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਦਾ । ਪਰੀਪ੍ਸਮਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕਲਾਪਾਂਸ਼੍ਚ ਧਨੂਂषਿ ਚ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਧਨੁਸ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਵਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਸਂਪਰਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਹਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਟਾਸੁਰਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜਟਾਸੁਰ ਸੀ, ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
[ਪੋषਣਂ ਤਸ੍ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਚ ਤਂ ਪਾਪਂ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਸ ਭੀਮਸੇਨੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮृਗਯਾਰ੍ਥਮਰਿਂਦਮੇ। [ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਸਾਨੁਚਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਂ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਘਟੋਤਕਚਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਲੋਮਸ਼ਪ੍ਰਭृਤੀਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਮਹਰ੍षੀਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਨ੍। ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਪੋਧਨਾਨ੍]
ਲੋਮਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਫੁੱਲ ਚੁਣਨ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰੂਪਮਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਕृਤਂ ਭੈਰਵਂ ਮਹਤ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰੀਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
[ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਖਙ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹਂ ਰਿਪੋਃ।] ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਦ੍ਭੀਮਸੇਨ ਵੈ ਯੇਨ ਯਾਤੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਹੀਯਤੇ ਮੂਢ ਨ ਚੈਨਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।'
ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਧਰ੍ਮਂ ਤੇ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੂਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤੇ ਵਿਦੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮੀਪੇ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਖਸ਼ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਯਾਂਸਿ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਖਸ਼, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ—
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਅਪਿ ਕੀਟਪਿਪੀਲਿਕਾਃ। ਮਨੁष੍ਯਾਨੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਜੀਵਸਿ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜੇ ਤੇ ਚੀਟੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਲੋਕੋ ਯੁष੍ਮਾਕਮृਧ੍ਯਤਿ। ਇਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਮਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੈਰ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਿਆ ਤੇ ਕਵਿਆ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ। ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਭੂਤਿਃ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍
ਅਸੀਂ ਰਾਖਸ਼, ਰਾਜ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ ਭਲਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨ ਖੁਸ਼ੀ।
ਨ ਚ ਰਾਜਾऽਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਾਤ੍ਵਨਾਗਸਿ। ਅਨੁਰਪ੍ਯਪਚਾਰਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਨਰਾਸ਼ਨ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਗੌਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਬਦਸਲੂਕੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਵਿਘਸਾਸ਼ਾਨ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਦੇਵਤਾਦਿषੁ। ਗੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਮਾਣਪ੍ਰਵਣਾਃ ਸਦਾ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਸਹੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।
ਦ੍ਰੋਗ੍ਧਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਯੇषਾਂ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਯਤ੍ਰਚ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਮਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਨਾਹ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਖੋषਿਤਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਾਨਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞ ਕਥਮਸ੍ਮਾਞ੍ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿਆ, ਸਾਡਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ। ਫਿਰ, ਝੂਠੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੇਵ ਵृਥਾਚਾਰੋ ਵृਥਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਵृਥਾਮਰਣਮਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵृਥਾऽਦ੍ਯ ਨਮਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਿਅਰਥ ਵਿਵਹਾਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਮੌਤ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਥ ਚੇਦ੍ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਦਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਹਰ
ਜੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਮਾੜੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਸੌਂਪ ਦੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਇਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਧਰ੍ਮਂ ਚਾਪ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕੇਵਲਂ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝੇ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅਧਰਮ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਹੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਤਾਮਦ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਮਾਨੁषੀਮ੍। ਵਿषਮੇਤਤ੍ਸਮਾਲੋਡ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾ, ਇਹ ਔਰਤ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰਿਕਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਸ ਤੁ ਭਾਰਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨ ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਪਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚ ਨਕੁਲਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਾ ਭੈष੍ਟਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਮੂਢਾਦ੍ਗਤਿਰਸ੍ਯ ਮਯਾ ਹृਤਾ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਮੂਰਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਈ ਹੈ।'
ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਮਹਬਾਹੁਰ੍ਭਵਿਤਾ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
'ਇੱਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਤੇ ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਲ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਮੂਢਚੇਤਸਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਰਾਜਨ੍ਕਿਂ ਨਾਮ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਤੋऽਧਿਕਮ੍। ਯਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇऽਭਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਛਤ੍ਰੁਂ ਜਯੇਤ ਵਾ
'ਰਾਜਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਜੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ?'
ਏष ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਵਯਂ ਵੈਨਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਰਂਤਪ। ਸੂਦਯੇਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲੋ ਹ੍ਯਯਂ ਨृਪ
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਈਏ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਓ ਯੁੱਧ ਕਰੀਏ! ਇਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'