ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਸ੍ਤਵ੍ਧਨਯਨਂ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਗਦਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਕਸ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਸਮਯੇ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਥ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੰਡ ਫੜੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਿਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਸਾਹਸਂ ਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪੁਨਰੇਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਬੜੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅੱਗੇ ਇਹ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਜਹ੍ਰਰਮਰੋਪਮਾਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਬਾਗ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਮਹਰ੍षਿਂ ਚਾਪਿ ਲੋਮਸ਼ਮ੍। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਨਯੇਨ ਨਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਪ੍ਰਸੇਦੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਪਏ, ਭਾਰਤ; ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦਿਤਾਸ਼੍ਚਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਊषੁਰ੍ਨਾਤਿਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਰਮਮਾਣਾਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਆ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ
ਉਥੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਮਾਨੋऽਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਦृष੍ਟਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸ਼ਿਵਾਨਿ ਚ। ਮਨਸੋ ਹ੍ਲਾਦਨੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ।
ਦੇਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਯਥਾਕ੍ਰਮਮਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਂਪੂਜਿਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਂਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਚਰਿਤਂ ਤਪੋਧਰ੍ਮਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਚਰਿਤਂ ਕਥਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਸ਼ਿਵੇषੁ ਚ। ਅਭਿषੇਕਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਰ੍ਚਿਤਾਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਃ ਪੁष੍ਪੈਰਦ੍ਭਿਃ ਸਦਾ ਚ ਵਃ। ਯਥਾਲਬ੍ਧੈਰ੍ਮੂਲਫਲੈਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਮੂਲ-ਫਲ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਸਰਸ੍ਸੁ ਚ। ਉਦਧੌ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਸੂਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਇਲਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਯਮੁਨਾ ਨਰ੍ਮਦਾ ਤਥਾ। ਨਾਨਾਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਸੂਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸਹ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਇਲਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਜਾ-ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਹਿਮਵਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਈ ਚੰਗੇ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਿਮਵਾਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਜਾ-ਜਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਬਦਰੀ ਦृष੍ਟਾ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਃ। ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਦृष੍ਟਾ ਸਿਦ੍ਧਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਬਦਰੀ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਵੀ ਵੇਖੀ ਗਈ।
ਯਥਾਕ੍ਰਮਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੇਨਦ੍ਰੇਣ ਲੋਮਸ਼ੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਮਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੁਜਾ-ਜਨ ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਏ ਗਏ।
ਇਮਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਵਾਸਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਕਥਂ ਭੀਮ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਤਿਰਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵਸਾ ਹੈ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਭੀਮ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਗਮੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਇੰਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।'
ਅਨਨੈਵ ਪਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਬਦਰੀਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਓਸੇ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਬਦਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾਓ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍। ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲਂ ਰਮ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਥੋਂ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ-ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤ੍ਵਾਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਸੇਃ। ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਧਨਦਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥਾ, ਤੂੰ ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੇਂਗਾ; ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਵਸਾ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਾਯੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਵਹਃ ਸ਼ੁਭਃ। ਭਨਃਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਃ ਸ਼ੀਤਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਵੈ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਸੀ, ਵਹੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ऋषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਾषਤ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੋਰ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਆਓ ਵਾਪਸ ਚਲੀਏ, ਪਾਂਡਵ।'
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ। [ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮ੍ਯ ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਤੁ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ।।]
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, [ਮੁੜ ਕੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।]
ਭੀਮਸੇਨਾਦਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਸੁਸੁਖਂ ਤਦਾ
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਵਸਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। [ਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਰ੍ਤਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ ।।]
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।