ਉਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਤਯਾ ਰਾਜਾ ਯਮਾਵਿਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੇਨ ਯਾਤੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵਹਨ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਥਾਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਕृਸ਼ਾਨ੍। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਮਰਸਂਕਾਸ਼ ਵਹ ਕृष੍ਣਾਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚ
'ਰਾਕਸ਼ਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਤੇ ਤੂੰ, ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੂਰਮਿਤੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟ ਇਤਿਮੇ ਮਤਿਃ। ਚਿਰਂ ਚਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸ ਚ ਵਾਯੁਸਮੋ ਜਵੇ
ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭੀਮ ਇੱਥੋਂ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਤਰਸ੍ਵੀ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ ਲਙ੍ਘਨੇ। ਉਤ੍ਪਤੇਦਪਿਚਾਕਾਸ਼ਂ ਨਿਪਤੇਚ੍ਚਯਥੇਚ੍ਛਕਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਡਣ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਚੁਸਤ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ ਉਤਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਮਨ੍ਵਿਯਾਮ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਪੁਰਾ ਸ ਨਾਪਰਾਧ੍ਨੋਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਹੈਡਿਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ। ਉਦ੍ਦੇਸ਼ਜ੍ਞਾਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਨਲਿਨ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ', ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਆਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਨਨੇਕਸ਼ਃ। ਲੋਮਸ਼ੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ। ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਤੀਂਨਲਿਨੀਂ ਸੁਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਕੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਹਣਾ ਤਲਾਬ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਚ ਭੀਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਿਹਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਭਿਨ੍ਨਕਾਯਾਕ੍ਸ਼ਿਬਾਹੂਰੁਨ੍ਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍। ਤਂ ਚ ਭੀਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਅੱਖਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਰਾਣਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮ ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਸ੍ਤਵ੍ਧਨਯਨਂ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਗਦਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਕਸ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਸਮਯੇ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਥ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੰਡ ਫੜੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਿਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਸਾਹਸਂ ਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪੁਨਰੇਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਬੜੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅੱਗੇ ਇਹ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਜਹ੍ਰਰਮਰੋਪਮਾਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਬਾਗ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਮਹਰ੍षਿਂ ਚਾਪਿ ਲੋਮਸ਼ਮ੍। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਨਯੇਨ ਨਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਪ੍ਰਸੇਦੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਪਏ, ਭਾਰਤ; ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦਿਤਾਸ਼੍ਚਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਊषੁਰ੍ਨਾਤਿਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਰਮਮਾਣਾਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਆ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ
ਉਥੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਮਾਨੋऽਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਦृष੍ਟਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸ਼ਿਵਾਨਿ ਚ। ਮਨਸੋ ਹ੍ਲਾਦਨੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ।
ਦੇਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਯਥਾਕ੍ਰਮਮਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਂਪੂਜਿਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਂਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਚਰਿਤਂ ਤਪੋਧਰ੍ਮਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਚਰਿਤਂ ਕਥਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਸ਼ਿਵੇषੁ ਚ। ਅਭਿषੇਕਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਰ੍ਚਿਤਾਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਃ ਪੁष੍ਪੈਰਦ੍ਭਿਃ ਸਦਾ ਚ ਵਃ। ਯਥਾਲਬ੍ਧੈਰ੍ਮੂਲਫਲੈਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਮੂਲ-ਫਲ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਸਰਸ੍ਸੁ ਚ। ਉਦਧੌ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਸੂਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਇਲਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਯਮੁਨਾ ਨਰ੍ਮਦਾ ਤਥਾ। ਨਾਨਾਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਸੂਪਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸਹ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਇਲਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਜਾ-ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਹਿਮਵਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਈ ਚੰਗੇ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਿਮਵਾਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਜਾ-ਜਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਬਦਰੀ ਦृष੍ਟਾ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮਃ। ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਦृष੍ਟਾ ਸਿਦ੍ਧਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਬਦਰੀ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਵੀ ਵੇਖੀ ਗਈ।
ਯਥਾਕ੍ਰਮਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੇਨਦ੍ਰੇਣ ਲੋਮਸ਼ੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਮਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੁਜਾ-ਜਨ ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਏ ਗਏ।
ਇਮਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਵਾਸਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਕਥਂ ਭੀਮ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਤਿਰਤ੍ਰ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਵਸਾ ਹੈ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਭੀਮ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।