[ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਭੀਮਾ ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ।।] ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੋऽਸ੍ਮਾਨਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
[ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ।] ਇਹ ਅਜਬ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ?'
ਸਜ੍ਜੀਭਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਯਥਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
'ਪਾਂਡਵੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ! ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ! ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਵਿਰਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਭੀਮਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨਰਿਂਦਮਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਜਮਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਭੀਮਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਕਿਂਚ ਕृਤ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਕृਤਵਾਨਪਿ ਵਾ ਵੀਰ ਸਾਹਸਂ ਸਾਹਸਪ੍ਰਿਯਃ
'ਕੀ ਭੀਮ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ? ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਹ ਸਹਾਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹੈ?'
ਇਮੇ ਹ੍ਯਕਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਤਾ ਮਹਾਸਮਰਸ਼ਂਸਿਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
'ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਪਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨਂ ਕृष੍ਣਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤੀ ਮਹਿषੀ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੁਚੇਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਯਤ੍ਤਤ੍ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਹृਤਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ। ਤਨ੍ਮਯਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯਾऽਦ੍ਯੋਪਪਾਦਿਤਮ੍
'ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਪਿ ਚੋਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵੀਰੋ ਯਦਿਪਸ਼੍ਯੇਰ੍ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਅਯੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ: ਜੇ ਹੋਰ ਕਮਲ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।'
ਸ ਤੁ ਨੂਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮਿਤੋ ਗਤਃ
'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਮਲ ਲਿਆਉਣ, ਇਥੋਂ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ।'
ਉਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਤਯਾ ਰਾਜਾ ਯਮਾਵਿਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੇਨ ਯਾਤੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵਹਨ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਥਾਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਕृਸ਼ਾਨ੍। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਮਰਸਂਕਾਸ਼ ਵਹ ਕृष੍ਣਾਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚ
'ਰਾਕਸ਼ਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਤੇ ਤੂੰ, ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੂਰਮਿਤੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟ ਇਤਿਮੇ ਮਤਿਃ। ਚਿਰਂ ਚਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸ ਚ ਵਾਯੁਸਮੋ ਜਵੇ
ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭੀਮ ਇੱਥੋਂ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਤਰਸ੍ਵੀ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ ਲਙ੍ਘਨੇ। ਉਤ੍ਪਤੇਦਪਿਚਾਕਾਸ਼ਂ ਨਿਪਤੇਚ੍ਚਯਥੇਚ੍ਛਕਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਡਣ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਚੁਸਤ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ ਉਤਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਮਨ੍ਵਿਯਾਮ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਪੁਰਾ ਸ ਨਾਪਰਾਧ੍ਨੋਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਹੈਡਿਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ। ਉਦ੍ਦੇਸ਼ਜ੍ਞਾਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਨਲਿਨ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ', ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਆਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਨਨੇਕਸ਼ਃ। ਲੋਮਸ਼ੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ। ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਤੀਂਨਲਿਨੀਂ ਸੁਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਕੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਹਣਾ ਤਲਾਬ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਚ ਭੀਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਿਹਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਭਿਨ੍ਨਕਾਯਾਕ੍ਸ਼ਿਬਾਹੂਰੁਨ੍ਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍। ਤਂ ਚ ਭੀਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਅੱਖਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਰਾਣਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮ ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਸ੍ਤਵ੍ਧਨਯਨਂ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਮ੍। ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਗਦਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਦੀਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਕਸ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਸਮਯੇ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਥ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੰਡ ਫੜੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਭਾਰਤ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਿਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍। ਸਾਹਸਂ ਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪੁਨਰੇਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਬੜੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅੱਗੇ ਇਹ ਨਾ ਕਰੀਂ।'
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਯ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਜਹ੍ਰਰਮਰੋਪਮਾਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੈਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਬਾਗ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਮਹਰ੍षਿਂ ਚਾਪਿ ਲੋਮਸ਼ਮ੍। ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰ੍षਭਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਲੋਮਸ਼, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਨਯੇਨ ਨਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਪ੍ਰਸੇਦੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਪਏ, ਭਾਰਤ; ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦਿਤਾਸ਼੍ਚਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਤੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਊषੁਰ੍ਨਾਤਿਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਰਮਮਾਣਾਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਆ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਸਾਨੁषੁ
ਉਥੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਮਾਨੋऽਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਦृष੍ਟਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸ਼ਿਵਾਨਿ ਚ। ਮਨਸੋ ਹ੍ਲਾਦਨੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ।