ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਦ੍ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘਾਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣੇऽਰਿਸਙ੍ਘਾਨ੍। ਵਿਗਾਹ੍ਯਤਾਂ ਪੁष੍ਕਰੀਣੀਂ ਜਿਤਾਰਿਃ ਕਾਮਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਜਾਨਿ
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਚੁਣ ਲਏ।
ਤਤਃ ਸ ਪੀਤ੍ਵਾऽਮृਤਕਲ੍ਪਮਮ੍ਭੋ ਭੂਯੋ ਬਭੂਵੋਤ੍ਤਮਵੀਰ੍ਯਤੇਜਾਃ। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਜਾਨਿ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ
ਫਿਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੌਗੰਧਿਕ ਕਮਲ ਚੁਣ ਲਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭੀਮਬਲਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਃ। ਭੀਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯਥਾਵਦਾਚਖ੍ਯੁਰਤੀਵ ਦੀਨਾਃ
ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਲਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਏ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਵਚਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ। ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਭੀਮੋ ਜਲਜਾਨਿ ਕਾਮਂ ਕृष੍ਣਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਿਦਿਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਕਮਲ ਲੈ ਲਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਹੈ।'
ਤਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਿਰੋषਾਃ। ਭੀਮਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਯਥੋਪਜੋषਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤਮੇਕਮ੍
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਹੂਨਿ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਵਿਰਜਾਂਸਿ ਸਮਾਦਦੇ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੁੱਚੇ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰੋ ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਕਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਭਿਚੋਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਥੱਲੇ ਰੇਤ-ਕੰਕਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਛੂਹਾ ਅਜਬ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾ ਮਹਾਭਯਾ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂਸ਼੍ਛਨ੍ਨਰਸ਼੍ਮਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਉਲਕਾ ਗਿਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢਕ ਗਈਆਂ।
ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਭੀਮੋ ਭੀਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਚਾਪਿ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਚ
ਭੀਮ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ। ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਈ।
ਸਲੋਹਿਤਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਖਰਵਾਚੋ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਮੋਵृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
[ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਭੀਮਾ ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ।।] ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੋऽਸ੍ਮਾਨਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
[ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ।] ਇਹ ਅਜਬ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ?'
ਸਜ੍ਜੀਭਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਯਥਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
'ਪਾਂਡਵੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ! ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ! ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਵਿਰਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਭੀਮਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨਰਿਂਦਮਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਜਮਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਭੀਮਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਕਿਂਚ ਕृਤ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਕृਤਵਾਨਪਿ ਵਾ ਵੀਰ ਸਾਹਸਂ ਸਾਹਸਪ੍ਰਿਯਃ
'ਕੀ ਭੀਮ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ? ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਹ ਸਹਾਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹੈ?'
ਇਮੇ ਹ੍ਯਕਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਤਾ ਮਹਾਸਮਰਸ਼ਂਸਿਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
'ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਪਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨਂ ਕृष੍ਣਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤੀ ਮਹਿषੀ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੁਚੇਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਯਤ੍ਤਤ੍ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਹृਤਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ। ਤਨ੍ਮਯਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯਾऽਦ੍ਯੋਪਪਾਦਿਤਮ੍
'ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਪਿ ਚੋਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵੀਰੋ ਯਦਿਪਸ਼੍ਯੇਰ੍ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਅਯੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ: ਜੇ ਹੋਰ ਕਮਲ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।'
ਸ ਤੁ ਨੂਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮਿਤੋ ਗਤਃ
'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਮਲ ਲਿਆਉਣ, ਇਥੋਂ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ।'
ਉਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਤਯਾ ਰਾਜਾ ਯਮਾਵਿਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਚ੍ਛਾਮ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੇਨ ਯਾਤੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵਹਨ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਥਾਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਕृਸ਼ਾਨ੍। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਮਰਸਂਕਾਸ਼ ਵਹ ਕृष੍ਣਾਂ ਘਟੋਤ੍ਕਚ
'ਰਾਕਸ਼ਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਤੇ ਤੂੰ, ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੂਰਮਿਤੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟ ਇਤਿਮੇ ਮਤਿਃ। ਚਿਰਂ ਚਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਸ ਚ ਵਾਯੁਸਮੋ ਜਵੇ
ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭੀਮ ਇੱਥੋਂ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਤਰਸ੍ਵੀ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ ਲਙ੍ਘਨੇ। ਉਤ੍ਪਤੇਦਪਿਚਾਕਾਸ਼ਂ ਨਿਪਤੇਚ੍ਚਯਥੇਚ੍ਛਕਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਡਣ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਚੁਸਤ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ ਉਤਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਮਨ੍ਵਿਯਾਮ ਭਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਪੁਰਾ ਸ ਨਾਪਰਾਧ੍ਨੋਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ, ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਹੈਡਿਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ। ਉਦ੍ਦੇਸ਼ਜ੍ਞਾਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਨਲਿਨ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ', ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਆਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਨਨੇਕਸ਼ਃ। ਲੋਮਸ਼ੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਨਨੇ। ਪਦ੍ਮਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਤੀਂਨਲਿਨੀਂ ਸੁਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਕੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਹਣਾ ਤਲਾਬ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਚ ਭੀਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਿਹਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍
ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਭਿਨ੍ਨਕਾਯਾਕ੍ਸ਼ਿਬਾਹੂਰੁਨ੍ਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼ਿਰੋਧਰਾਨ੍। ਤਂ ਚ ਭੀਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਅੱਖਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਰਾਣਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਾਂ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮ ਤਲਾਬ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।