ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਗਾਹਤ। ਤਾਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮਾ ਮੈਵਮਿਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੈਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਿਆ, 'ਇਹ ਨਾ ਕਰ!'
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯਤੁ ਸ ਤਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤੇ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗृਹ੍ਣੀਤ ਬਧ੍ਨੀਤ ਵਿਕਰ੍ਤਤੇਮਂ ਪਚਾਮ ਖਾਦਾਮ ਚ ਭੀਮਸੇਨਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋऽਭਿਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰਤਂ ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਬੰਨ੍ਹੋ, ਕੱਟੋ — ਆਓ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾ ਲਈਏ!' ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਨਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਤਿष੍ਠਤੇਤਿ ।। ਤੇ ਤਂ ਤਦਾ ਤੋਮਰਪਟ੍ਟਸਾਦ੍ਯੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਹਸਾ ਨਿਪੇਤੁਃ
ਇਕ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਮ ਵੱਲ ਵੜਿਆ ਤੇ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਭੀਮ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸੁਭੀਮਾ ਭੀਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰੁਗ੍ਰਾਃ। ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸੁਭੀਮਾ ਭੀਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਬ੍ਰੁਰੁਗ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਾਤੇਨ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਜਾਤਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ। ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਰਤਃ ਸਦੈਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਪ੍ਰਧृष੍ਯਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਮ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਣਾਮ੍। ਯਥਾ ਪ੍ਰਵੀਰਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਭੀਮਃ ਪਰਸ਼੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਸਮੀਪੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਮਲੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂਬਾਹੁਬਲਂ ਤਥੈਵ। ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾ ਸਹਸਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ, ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਤ ਏਵ ਤੂਰ੍ਣ- ਮਾਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਮੂਢਸਂਜ੍ਞਾਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਣ੍ਯਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭੀਮਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਹੜਬੜਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਖਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਦ੍ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘਾਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣੇऽਰਿਸਙ੍ਘਾਨ੍। ਵਿਗਾਹ੍ਯਤਾਂ ਪੁष੍ਕਰੀਣੀਂ ਜਿਤਾਰਿਃ ਕਾਮਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਜਾਨਿ
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਚੁਣ ਲਏ।
ਤਤਃ ਸ ਪੀਤ੍ਵਾऽਮृਤਕਲ੍ਪਮਮ੍ਭੋ ਭੂਯੋ ਬਭੂਵੋਤ੍ਤਮਵੀਰ੍ਯਤੇਜਾਃ। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਜਾਨਿ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ
ਫਿਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੌਗੰਧਿਕ ਕਮਲ ਚੁਣ ਲਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭੀਮਬਲਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਃ। ਭੀਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯਥਾਵਦਾਚਖ੍ਯੁਰਤੀਵ ਦੀਨਾਃ
ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਲਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਏ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਵਚਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ। ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਭੀਮੋ ਜਲਜਾਨਿ ਕਾਮਂ ਕृष੍ਣਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਿਦਿਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਕਮਲ ਲੈ ਲਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਹੈ।'
ਤਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਿਰੋषਾਃ। ਭੀਮਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਯਥੋਪਜੋषਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤਮੇਕਮ੍
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਹੂਨਿ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਵਿਰਜਾਂਸਿ ਸਮਾਦਦੇ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੁੱਚੇ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰੋ ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਕਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਭਿਚੋਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਥੱਲੇ ਰੇਤ-ਕੰਕਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਛੂਹਾ ਅਜਬ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾ ਮਹਾਭਯਾ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂਸ਼੍ਛਨ੍ਨਰਸ਼੍ਮਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਉਲਕਾ ਗਿਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢਕ ਗਈਆਂ।
ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਭੀਮੋ ਭੀਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਚਾਪਿ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਚ
ਭੀਮ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ। ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਈ।
ਸਲੋਹਿਤਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਖਰਵਾਚੋ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਮੋਵृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
[ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਭੀਮਾ ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ।।] ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੋऽਸ੍ਮਾਨਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
[ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ।] ਇਹ ਅਜਬ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ?'
ਸਜ੍ਜੀਭਵਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਯਥਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
'ਪਾਂਡਵੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ! ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ! ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਵਿਰਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਭੀਮਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਯਮੌ ਚਾਪਿ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਨਰਿਂਦਮਃ। ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਜਮਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਭੀਮਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਕਿਂਚ ਕृਤ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਕृਤਵਾਨਪਿ ਵਾ ਵੀਰ ਸਾਹਸਂ ਸਾਹਸਪ੍ਰਿਯਃ
'ਕੀ ਭੀਮ ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ? ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਹ ਸਹਾਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹੈ?'
ਇਮੇ ਹ੍ਯਕਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਤਾ ਮਹਾਸਮਰਸ਼ਂਸਿਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
'ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਪਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨਂ ਕृष੍ਣਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤੀ ਮਹਿषੀ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੁਚੇਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਯਤ੍ਤਤ੍ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਹृਤਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ। ਤਨ੍ਮਯਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯਾऽਦ੍ਯੋਪਪਾਦਿਤਮ੍
'ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਪਿ ਚੋਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵੀਰੋ ਯਦਿਪਸ਼੍ਯੇਰ੍ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਅਯੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ: ਜੇ ਹੋਰ ਕਮਲ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।'
ਸ ਤੁ ਨੂਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਮਿਤੋ ਗਤਃ
'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਮਲ ਲਿਆਉਣ, ਇਥੋਂ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ।'