ਆਕ੍ਰੀਡੋऽਯਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਨੇਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੰਗ-ਬਾਗ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਰਤਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਚ ਹਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਇੱਥੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕਰਕੇ, ਪੀਣ ਤੇ ਲੈਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵ। `ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਕੁਬੇਰਸ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਥੇ, ਪਾਂਡਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨੇਹ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਵਮਨ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਵਿਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਬੇਇਮਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਖੇਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ ਬਲਾਦਿਹ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਮਲ ਲੈਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ?
[ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਵੈ ਤਤਃ ਪਿਵ ਹਰਸ੍ਵ ਚ। ਨਾਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁष੍ਕਰਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਪੀਓ ਤੇ ਲੈ ਲਵੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੀ ਕਮਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮਿਹਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪਿਚ ਮਹਾਰਾਜਂ ਨਾਹਂ ਯਾਚਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਣਾ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਹਿ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਨ ਚਾਹਂ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਫਰਜ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਇਯਂ ਚ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਨੇਯਂ ਭਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਕੂਬੇਰ ਦਾ ਮਹਿਲ ਨਹੀਂ।
ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਿਯਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਏਵਂ ਗਤੇषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਕਃ ਕਂ ਯਾਚਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਧਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਕਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗੇ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਗਾਹਤ। ਤਾਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮਾ ਮੈਵਮਿਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੈਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਿਆ, 'ਇਹ ਨਾ ਕਰ!'
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯਤੁ ਸ ਤਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤੇ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗृਹ੍ਣੀਤ ਬਧ੍ਨੀਤ ਵਿਕਰ੍ਤਤੇਮਂ ਪਚਾਮ ਖਾਦਾਮ ਚ ਭੀਮਸੇਨਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋऽਭਿਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰਤਂ ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਬੰਨ੍ਹੋ, ਕੱਟੋ — ਆਓ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾ ਲਈਏ!' ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਨਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਤਿष੍ਠਤੇਤਿ ।। ਤੇ ਤਂ ਤਦਾ ਤੋਮਰਪਟ੍ਟਸਾਦ੍ਯੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਹਸਾ ਨਿਪੇਤੁਃ
ਇਕ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਮ ਵੱਲ ਵੜਿਆ ਤੇ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਭੀਮ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸੁਭੀਮਾ ਭੀਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰੁਗ੍ਰਾਃ। ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸੁਭੀਮਾ ਭੀਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਬ੍ਰੁਰੁਗ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਾਤੇਨ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਜਾਤਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ। ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਰਤਃ ਸਦੈਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਪ੍ਰਧृष੍ਯਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਮ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਣਾਮ੍। ਯਥਾ ਪ੍ਰਵੀਰਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਭੀਮਃ ਪਰਸ਼੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਸਮੀਪੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਮਲੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂਬਾਹੁਬਲਂ ਤਥੈਵ। ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾ ਸਹਸਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ, ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਤ ਏਵ ਤੂਰ੍ਣ- ਮਾਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਮੂਢਸਂਜ੍ਞਾਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਣ੍ਯਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭੀਮਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਹੜਬੜਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਖਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਦ੍ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਸਙ੍ਘਾਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣੇऽਰਿਸਙ੍ਘਾਨ੍। ਵਿਗਾਹ੍ਯਤਾਂ ਪੁष੍ਕਰੀਣੀਂ ਜਿਤਾਰਿਃ ਕਾਮਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਜਾਨਿ
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਚੁਣ ਲਏ।
ਤਤਃ ਸ ਪੀਤ੍ਵਾऽਮृਤਕਲ੍ਪਮਮ੍ਭੋ ਭੂਯੋ ਬਭੂਵੋਤ੍ਤਮਵੀਰ੍ਯਤੇਜਾਃ। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਜਾਨਿ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ
ਫਿਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੌਗੰਧਿਕ ਕਮਲ ਚੁਣ ਲਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭੀਮਬਲਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਃ। ਭੀਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯਥਾਵਦਾਚਖ੍ਯੁਰਤੀਵ ਦੀਨਾਃ
ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਲਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਏ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਵਚਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ। ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਭੀਮੋ ਜਲਜਾਨਿ ਕਾਮਂ ਕृष੍ਣਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਿਦਿਤਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਕਮਲ ਲੈ ਲਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਹੈ।'
ਤਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਿਰੋषਾਃ। ਭੀਮਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਲਿਨ੍ਯਾਂ ਯਥੋਪਜੋषਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤਮੇਕਮ੍
ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਹੂਨਿ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਵਿਰਜਾਂਸਿ ਸਮਾਦਦੇ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਭੀਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੁੱਚੇ ਕਮਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰੋ ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਕਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਵਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਭਿਚੋਦਯਨ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਥੱਲੇ ਰੇਤ-ਕੰਕਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਛੂਹਾ ਅਜਬ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾ ਮਹਾਭਯਾ। ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂਸ਼੍ਛਨ੍ਨਰਸ਼੍ਮਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਉਲਕਾ ਗਿਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢਕ ਗਈਆਂ।
ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਭੀਮੋ ਭੀਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਚਾਪਿ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਂ ਪਪਾਤ ਚ
ਭੀਮ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ। ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਈ।
ਸਲੋਹਿਤਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਖਰਵਾਚੋ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਤਮੋਵृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।