ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਹਲਃ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦਿਵ੍ਯਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰੋ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸਰੋਵਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਕ੍ਰੋਵਸ਼ਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਕਰੋਵਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮਜਿਨੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਧਰਂ ਵੀਰਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਭੀਮ ਪੁਰਖਰਤਾ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਦੇਖਿਆ—
ਸਾਯੁਧਂ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਸੁਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਭੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸਾਯੁਧੋऽਜਿਨਸਂਵृਤਃ। ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षੁਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਅਜਿਨਾ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਦੱਸੋ।'
ਮੁਨਿਵੇषਧਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਯੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਯਦਰ੍ਥਮਾਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਯਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋ, ਪਰ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਹੋ; ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ।
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੀਮਸੇਨੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਦਨਨ੍ਤਰਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਬਦਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ ਭੀਮਸੇਨ ਹਾਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ; ਰਾਖਸ਼ੋ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨਿਲੋਢਮਿਤੋ ਨੂਨਂ ਸਾ ਬਹੂਨਿ ਪਰੀਪ੍ਸਤਿ
ਇੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲ ਦੇਖਿਆ; ਨਿਸਚਿਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪੁष੍ਪਾਹਾਰਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਬੋਧਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਰਾਖਸ਼ੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਆਕ੍ਰੀਡੋऽਯਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਨੇਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੰਗ-ਬਾਗ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਰਤਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਚ ਹਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਇੱਥੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕਰਕੇ, ਪੀਣ ਤੇ ਲੈਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵ। `ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਕੁਬੇਰਸ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਥੇ, ਪਾਂਡਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨੇਹ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਵਮਨ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਵਿਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਬੇਇਮਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਖੇਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ ਬਲਾਦਿਹ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਮਲ ਲੈਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ?
[ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਵੈ ਤਤਃ ਪਿਵ ਹਰਸ੍ਵ ਚ। ਨਾਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁष੍ਕਰਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਪੀਓ ਤੇ ਲੈ ਲਵੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੀ ਕਮਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮਿਹਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪਿਚ ਮਹਾਰਾਜਂ ਨਾਹਂ ਯਾਚਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਣਾ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਹਿ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਨ ਚਾਹਂ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਫਰਜ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਇਯਂ ਚ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਨੇਯਂ ਭਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਕੂਬੇਰ ਦਾ ਮਹਿਲ ਨਹੀਂ।
ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਿਯਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਏਵਂ ਗਤੇषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਕਃ ਕਂ ਯਾਚਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਧਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਕਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗੇ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਗਾਹਤ। ਤਾਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਮਾ ਮੈਵਮਿਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੈਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਦ੍ਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕਿਆ, 'ਇਹ ਨਾ ਕਰ!'
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯਤੁ ਸ ਤਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵ੍ਯਗਾਹਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤੇ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗृਹ੍ਣੀਤ ਬਧ੍ਨੀਤ ਵਿਕਰ੍ਤਤੇਮਂ ਪਚਾਮ ਖਾਦਾਮ ਚ ਭੀਮਸੇਨਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੋऽਭਿਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰਤਂ ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਬੰਨ੍ਹੋ, ਕੱਟੋ — ਆਓ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪਕਾ ਕੇ ਖਾ ਲਈਏ!' ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੀਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਨਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਤਿष੍ਠਤੇਤਿ ।। ਤੇ ਤਂ ਤਦਾ ਤੋਮਰਪਟ੍ਟਸਾਦ੍ਯੈ- ਰ੍ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਹਸਾ ਨਿਪੇਤੁਃ
ਇਕ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੀਮ ਵੱਲ ਵੜਿਆ ਤੇ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!' ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਭੀਮ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸੁਭੀਮਾ ਭੀਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰੁਗ੍ਰਾਃ। ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਸੁਭੀਮਾ ਭੀਮਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਬ੍ਰੁਰੁਗ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ, ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਾਤੇਨ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਬਲਵਾਨ੍ਸੁਜਾਤਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨਿਹਨ੍ਤਾ। ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਰਤਃ ਸਦੈਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰਪ੍ਰਧृष੍ਯਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਮ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਸ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਣਾਮ੍। ਯਥਾ ਪ੍ਰਵੀਰਾਨ੍ਨਿਜਘਾਨ ਭੀਮਃ ਪਰਸ਼੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਸਮੀਪੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਮਲੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂਬਾਹੁਬਲਂ ਤਥੈਵ। ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾ ਸਹਸਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ, ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਤ ਏਵ ਤੂਰ੍ਣ- ਮਾਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਮੂਢਸਂਜ੍ਞਾਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਣ੍ਯਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭੀਮਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਹੜਬੜਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਖਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।