ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਕਾਮਃ ਸ ਮਨਸਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵਨਵਾਸਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਭਕਾਨਨੇ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਬੇਰਭੁਵਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਜਾਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੈਃ। ਸੁਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਪੁਲਚ੍ਛਾਯਾਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੁਲਾਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੇੜੇ, ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਹਰਿਤਾਮ੍ਬੁਜਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਕਨਕਪੁष੍ਕਰਾਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸੂਪਤੀਰ੍ਥਾਮਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਹਰੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਜਲਾਂ ਜਾਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂਤਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਰਸ਼ਨ।
ਤਤ੍ਰਾਮृਤਰਸਂ ਸ਼ੀਤਂ ਲਘੁ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਵਿਮਲਂ ਤੋਯਂ ਪਿਬਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਥੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਨਿਰਮਲ, ਠੰਢਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਕਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਵृਤਾਮ੍। ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਪਰਮਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਝੀਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਰਨਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਦ੍ਧੂਤੈਃ ਸृਜਦ੍ਭਿਰਮਲਂ ਰਜਃ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਬੈਰਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਡਾਈ ਨਿਰਮਲ ਰੇਤ ਨਾਲ, ਝੀਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰੀਡਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਕੁਬੇਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੰਗ-ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸੇਵਿਤਾਮृषਿਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਿਂਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਿਂਨਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਚ
ਇਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਆਪ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਹਲਃ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦਿਵ੍ਯਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰੋ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸਰੋਵਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਕ੍ਰੋਵਸ਼ਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਕਰੋਵਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮਜਿਨੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਧਰਂ ਵੀਰਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਭੀਮ ਪੁਰਖਰਤਾ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਦੇਖਿਆ—
ਸਾਯੁਧਂ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਸੁਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਭੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸਾਯੁਧੋऽਜਿਨਸਂਵृਤਃ। ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षੁਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਅਜਿਨਾ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਦੱਸੋ।'
ਮੁਨਿਵੇषਧਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਯੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਯਦਰ੍ਥਮਾਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਯਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋ, ਪਰ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਹੋ; ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ।
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੀਮਸੇਨੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਦਨਨ੍ਤਰਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਬਦਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ ਭੀਮਸੇਨ ਹਾਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ; ਰਾਖਸ਼ੋ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨਿਲੋਢਮਿਤੋ ਨੂਨਂ ਸਾ ਬਹੂਨਿ ਪਰੀਪ੍ਸਤਿ
ਇੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲ ਦੇਖਿਆ; ਨਿਸਚਿਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪੁष੍ਪਾਹਾਰਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਬੋਧਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਰਾਖਸ਼ੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਆਕ੍ਰੀਡੋऽਯਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਦਯਿਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਨੇਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੰਗ-ਬਾਗ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਰਤਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵृਕੋਦਰ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਚ ਹਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਇੱਥੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕਰਕੇ, ਪੀਣ ਤੇ ਲੈਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵ। `ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਕੁਬੇਰਸ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੱਥੇ, ਪਾਂਡਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨੇਹ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਵਮਨ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਵਿਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਬੇਇਮਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਖੇਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ ਬਲਾਦਿਹ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕਥਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਮਲ ਲੈਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ?
[ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਵੈ ਤਤਃ ਪਿਵ ਹਰਸ੍ਵ ਚ। ਨਾਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁष੍ਕਰਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਪੀਓ ਤੇ ਲੈ ਲਵੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੀ ਕਮਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮਿਹਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪਿਚ ਮਹਾਰਾਜਂ ਨਾਹਂ ਯਾਚਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਣਾ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਹਿ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਨ ਚਾਹਂ ਹਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਕਥਂਚਨ
ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ; ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਫਰਜ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਇਯਂ ਚ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੇ। ਨੇਯਂ ਭਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਕੂਬੇਰ ਦਾ ਮਹਿਲ ਨਹੀਂ।
ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਿਯਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਏਵਂ ਗਤੇषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਕਃ ਕਂ ਯਾਚਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਧਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਕਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗੇ?