ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਯੁਥਾਨਿ ਪਙ੍ਕਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਵਰ੍षਤਾਮਿਵ ਮੇਘਾਨਾਂ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਹਰਿਣੈਸ਼੍ਚਪਲਾਪਾਙ੍ਗੈਰ੍ਹਰਿਣੀਸਹਿਤੈਰ੍ਵਨਮ੍। ਸਸ਼ष੍ਪਕਵਲੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਥਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਯੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਚਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਵ੍ਯਪੇਤਭੀਰ੍ਗਿਰਿਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਗਾਹਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਸੁਮਾਨਤਸ਼ਾਖੈਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲੈਃ। ਯਾਚ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਤੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਮ ਪੱਤੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਤਪਦ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਸੇਵਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਿਯਤੀਰ੍ਥਵਨਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਦ੍ਮਿਨੀਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮਨ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਮੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਜਮਾਨਮਨੋਦृष੍ਟਿਃ ਫੁਲ੍ਲੇषੁ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਵਾਕ੍ਯਪਾਥੇਯੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਲੈ ਕੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਤੇऽਹਨਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਹਰਿਣੇ ਵਨੇ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਵਿਲੈਃ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਨ ਮੁੜਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇੱਕ ਚੌੜੀ ਨਦੀ ਵੇਖੀ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਯੁਤਾਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਰਚਿਤਾਮਿਵ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ਭਾਲਾਂ ਵਿਮਲਪਙ੍ਕਜਾਮ੍
ਹੰਸਾਂ, ਕਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਨਦੀ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੱਥਾ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਃ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਜਨਨਂ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿ
ਉਸ ਨਦੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਕਾਮਃ ਸ ਮਨਸਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵਨਵਾਸਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਭਕਾਨਨੇ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਬੇਰਭੁਵਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਜਾਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੈਃ। ਸੁਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਪੁਲਚ੍ਛਾਯਾਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੁਲਾਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੇੜੇ, ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਹਰਿਤਾਮ੍ਬੁਜਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਕਨਕਪੁष੍ਕਰਾਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸੂਪਤੀਰ੍ਥਾਮਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਹਰੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਜਲਾਂ ਜਾਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂਤਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਰਸ਼ਨ।
ਤਤ੍ਰਾਮृਤਰਸਂ ਸ਼ੀਤਂ ਲਘੁ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਵਿਮਲਂ ਤੋਯਂ ਪਿਬਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਥੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਨਿਰਮਲ, ਠੰਢਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਕਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਵृਤਾਮ੍। ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਪਰਮਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਝੀਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਰਨਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਦ੍ਧੂਤੈਃ ਸृਜਦ੍ਭਿਰਮਲਂ ਰਜਃ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਬੈਰਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਡਾਈ ਨਿਰਮਲ ਰੇਤ ਨਾਲ, ਝੀਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰੀਡਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਕੁਬੇਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੰਗ-ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸੇਵਿਤਾਮृषਿਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਿਂਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਿਂਨਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਚ
ਇਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਆਪ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਹਲਃ। ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦਿਵ੍ਯਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰੋ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸਰੋਵਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਕ੍ਰੋਵਸ਼ਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਕਰੋਵਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮਜਿਨੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਧਰਂ ਵੀਰਂ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੀਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਭੀਮ ਪੁਰਖਰਤਾ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਦੇਖਿਆ—
ਸਾਯੁਧਂ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਸੁਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਤਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਭੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸਾਯੁਧੋऽਜਿਨਸਂਵृਤਃ। ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षੁਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਅਜਿਨਾ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਵृਕੋਦਰਮ੍। ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਦੱਸੋ।'
ਮੁਨਿਵੇषਧਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਯੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਯਦਰ੍ਥਮਾਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਯਮਹਾਮਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋ, ਪਰ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਹੋ; ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ।
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਭੀਮਸੇਨੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਦਨਨ੍ਤਰਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਬਦਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ ਭੀਮਸੇਨ ਹਾਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ; ਰਾਖਸ਼ੋ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ ਬਦਰੀ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨਿਲੋਢਮਿਤੋ ਨੂਨਂ ਸਾ ਬਹੂਨਿ ਪਰੀਪ੍ਸਤਿ
ਇੱਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲ ਦੇਖਿਆ; ਨਿਸਚਿਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪੁष੍ਪਾਹਾਰਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਿਬੋਧਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਰਾਖਸ਼ੋ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।