ਕृਤਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਮੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਨਾਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍। ਤਵੈਵ ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਪਰਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇਰੇ ਵਜੋਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਮਭਾषਤ। ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਸੌਹृਦਾਚ੍ਚੈਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭਰਾਤਰੀਤਾ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਚਮੂਂ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਯਦਾ ਸਿਂਹਰਵਂ ਵੀਰ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਲ
ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਮਚਾਵੇਂਗਾ,
ਤਦਾਹਂ ਬृਂਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰਵੇਣ ਰਵਂ ਤਵ। `ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਸਵਸ੍ਤੇऽਰਯੋ ਰਣੇ
ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਣਗੇ।
ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨਾਦਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਪਾਮਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾਃ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਹਨਿष੍ਯਥ
ਤੇਰੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕੇਂ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯਾਯ ਭੀਮਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬੋਲ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਰਿਵਰੇ ਭੀਮੋਪਿ ਬਲਿਨਾਂਵਰਃ। ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਪੁਲਂ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਵਤ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਵਪੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨੁਭਾਵਂ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਦਾਸ਼ਰਥੇਰ੍ਯਯੌ
ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਵਿਲੋਲਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਯੁਥਾਨਿ ਪਙ੍ਕਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਵਰ੍षਤਾਮਿਵ ਮੇਘਾਨਾਂ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਹਰਿਣੈਸ਼੍ਚਪਲਾਪਾਙ੍ਗੈਰ੍ਹਰਿਣੀਸਹਿਤੈਰ੍ਵਨਮ੍। ਸਸ਼ष੍ਪਕਵਲੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਥਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਯੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਚਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਵ੍ਯਪੇਤਭੀਰ੍ਗਿਰਿਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਗਾਹਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਸੁਮਾਨਤਸ਼ਾਖੈਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲੈਃ। ਯਾਚ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਤੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਮ ਪੱਤੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਤਪਦ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਸੇਵਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਿਯਤੀਰ੍ਥਵਨਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਦ੍ਮਿਨੀਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮਨ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਮੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਜਮਾਨਮਨੋਦृष੍ਟਿਃ ਫੁਲ੍ਲੇषੁ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਵਾਕ੍ਯਪਾਥੇਯੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਲੈ ਕੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਤੇऽਹਨਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਹਰਿਣੇ ਵਨੇ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਵਿਲੈਃ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਨ ਮੁੜਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇੱਕ ਚੌੜੀ ਨਦੀ ਵੇਖੀ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਯੁਤਾਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਰਚਿਤਾਮਿਵ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ਭਾਲਾਂ ਵਿਮਲਪਙ੍ਕਜਾਮ੍
ਹੰਸਾਂ, ਕਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਨਦੀ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੱਥਾ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਃ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਜਨਨਂ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿ
ਉਸ ਨਦੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਕਾਮਃ ਸ ਮਨਸਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵਨਵਾਸਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾਨਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਭਕਾਨਨੇ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਬੇਰਭੁਵਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਜਾਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਨਿਰ੍ਝਰੈਃ। ਸੁਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਪੁਲਚ੍ਛਾਯਾਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੁਲਾਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੇੜੇ, ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਹਰਿਤਾਮ੍ਬੁਜਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਕਨਕਪੁष੍ਕਰਾਮ੍। ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਜਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸੂਪਤੀਰ੍ਥਾਮਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਹਰੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਜਲਾਂ ਜਾਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂਤਾਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬਣੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਰਸ਼ਨ।
ਤਤ੍ਰਾਮृਤਰਸਂ ਸ਼ੀਤਂ ਲਘੁ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਵਿਮਲਂ ਤੋਯਂ ਪਿਬਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਥੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਨਿਰਮਲ, ਠੰਢਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ, ਹਲਕਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਕਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਸੌਗਨ੍ਧਿਕਾਵृਤਾਮ੍। ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਪਰਮਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ-ਝੀਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਰਨਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਦ੍ਧੂਤੈਃ ਸृਜਦ੍ਭਿਰਮਲਂ ਰਜਃ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਬੈਰਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਡਾਈ ਨਿਰਮਲ ਰੇਤ ਨਾਲ, ਝੀਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰੀਡਂ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਕੁਬੇਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੰਗ-ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸੇਵਿਤਾਮृषਿਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕਿਂਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਿਂਨਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਚ
ਇਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਆਪ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।