[ਬਲਂ ਚਾਤਿਬਲੋ ਮੇਨੇ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍।] ਤਤਃ ਪੁਨਰਥੋਵਾਚ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨਯਨੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਮਝਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ' ਸੋਚਿਆ; ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭੀਮਮਾਭਾष੍ਯ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ। ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਸ੍ਵਮਾਵਾਸਂ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕਥਾਨ੍ਤਰੇ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ।'
ਇਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਨਿਵੇਦ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਧਨਦਸ੍ਯਾਲਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਾਂ।
ਏष ਕਾਲ ਇਹਾਯਾਤੁਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਿਤਾਮ੍। ਮਮਾਪਿ ਸਫਲਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ੍ਮਾਰਿਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਵੀ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
[ਰਾਮਾਭਿਧਾਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਿ ਜਗਦ੍ਧृਦਯਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਸੀਤਾਵਕ੍ਰਾਰਵਿਨ੍ਦਾਰ੍ਕਂ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਧ੍ਵਾਨ੍ਤਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ।।]
[ਰਾਮ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਕਰੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਲਈ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਤੇ ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।]
ਮਾਨੁषਂ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀਮ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਤਦਸ੍ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੀਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਮਾਘਮਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਭੀਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਕੌਂਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਲਿਆਵੇ।
ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਾਰਤ। ਯਦਿ ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਭਾਰਤ, ਸਾਡੀ ਭਰਾਤਰੀਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਵਾਰਣਸਾ ਜਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਾਵਦੇਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਸ਼ਿਲਯਾ ਨਗਰਂ ਵਾ ਤਨ੍ਮਰ੍ਦਿਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਯਦਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ—ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
[ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚਾਦ੍ਯ ਆਨਯਾਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍।] ਯਾਵਦੇਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯਕਾਮਂ ਤਵ ਮਹਾਬਲ
[ਅੱਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ।]
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਨੂਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਮੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਨਾਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍। ਤਵੈਵ ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਪਰਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇਰੇ ਵਜੋਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਮਭਾषਤ। ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਸੌਹृਦਾਚ੍ਚੈਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭਰਾਤਰੀਤਾ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਚਮੂਂ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਯਦਾ ਸਿਂਹਰਵਂ ਵੀਰ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਲ
ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਮਚਾਵੇਂਗਾ,
ਤਦਾਹਂ ਬृਂਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰਵੇਣ ਰਵਂ ਤਵ। `ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਸਵਸ੍ਤੇऽਰਯੋ ਰਣੇ
ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਣਗੇ।
ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨਾਦਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਪਾਮਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾਃ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਹਨਿष੍ਯਥ
ਤੇਰੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕੇਂ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯਾਯ ਭੀਮਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬੋਲ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਰਿਵਰੇ ਭੀਮੋਪਿ ਬਲਿਨਾਂਵਰਃ। ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਪੁਲਂ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਵਤ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਵਪੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨੁਭਾਵਂ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਦਾਸ਼ਰਥੇਰ੍ਯਯੌ
ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਵਿਲੋਲਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਵਾਰਣਯੁਥਾਨਿ ਪਙ੍ਕਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਵਰ੍षਤਾਮਿਵ ਮੇਘਾਨਾਂ ਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਹਰਿਣੈਸ਼੍ਚਪਲਾਪਾਙ੍ਗੈਰ੍ਹਰਿਣੀਸਹਿਤੈਰ੍ਵਨਮ੍। ਸਸ਼ष੍ਪਕਵਲੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਥਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਯੌ
ਭੀਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਚਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਮਹਿषੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਵ੍ਯਪੇਤਭੀਰ੍ਗਿਰਿਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਵ੍ਯਗਾਹਤ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਸੁਮਾਨਤਸ਼ਾਖੈਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਕੋਮਲੈਃ। ਯਾਚ੍ਯਮਾਨ ਇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਮਾਰੁਤਕਮ੍ਪਿਤੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਮ ਪੱਤੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਤਪਦ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਸੇਵਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਿਯਤੀਰ੍ਥਵਨਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਦ੍ਮਿਨੀਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮਨ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਮੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਸਜ੍ਜਮਾਨਮਨੋਦृष੍ਟਿਃ ਫੁਲ੍ਲੇषੁ ਗਿਰਿਸਾਨੁषੁ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਵਾਕ੍ਯਪਾਥੇਯੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਲੈ ਕੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਤੇऽਹਨਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਹਰਿਣੇ ਵਨੇ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਵਿਲੈਃ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਨ ਮੁੜਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇੱਕ ਚੌੜੀ ਨਦੀ ਵੇਖੀ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਯੁਤਾਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਰਚਿਤਾਮਿਵ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ਭਾਲਾਂ ਵਿਮਲਪਙ੍ਕਜਾਮ੍
ਹੰਸਾਂ, ਕਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਨਦੀ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੱਥਾ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਃ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਜਨਨਂ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿ
ਉਸ ਨਦੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।