ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਅਰ੍ਥਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਣ੍ਡਿਤਾਨ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਕ੍ਲੀਬਾਨ੍ਨਿਯੁਞ੍ਜੀਤ ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ਕ੍ਰੂਰੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਧਰਮਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੰਮ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਰਮ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਠੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਾ। ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਰ੍ਮਸੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਰਿਪੂਣਾਂ ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ, ਅਕਲ ਨਾਲ ਕੰਮ ਦੀ ਸਹੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ-ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨੇषੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧੁष੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਮ੍। ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦੇषੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਸਮਝ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਦਚਲਣ ਜਾਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਗ੍ਰਹੇ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਦਾ ਭਵਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸੁਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰੋਕ-ਛੱਡ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏष ਤੇऽਭਿਹਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਘੋਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦੁਰਨ੍ਵਯਃ। ਤਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਭਾਗੇਨ ਵਿਨਯਸ੍ਥੋऽਨੁਪਾਲਯ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਔਖਾ ਧਰਮ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਵਿਨਯ ਨਾਲ ਨਿਭਾ।
ਤਪੋਧਰ੍ਮਦਮੇਜ੍ਯਾਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਦਿਵਮ੍। ਦਾਨਾਤਿਥ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਧਰ੍ਮੈਰ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪ, ਧਰਮ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਦਾਨ, ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਲਭਨ੍ਤੇ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍'। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਯਾਤਿ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਵਿ ਨਿਗ੍ਰਹਪਾਲਨੈਃ
ਸ਼ੂਦਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਕ-ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣੀਤਦਣ੍ਡਾ ਹਿ ਕਾਮਦ੍ਵੇਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਲੁਬ੍ਧਾ ਵਿਗਤਕ੍ਰੋਧਾਃ ਸਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਲੋਕਤਾਂ
ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਤਦ੍ਵਪੁਃ ਕਾਮਵਰ੍ਧਿਤਮ੍। ਭੀਮਸੇਨਂ ਪੁਨਰ੍ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਸ਼੍ਰਮੋ ਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਭੀਮ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ।
[ਬਲਂ ਚਾਤਿਬਲੋ ਮੇਨੇ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍।] ਤਤਃ ਪੁਨਰਥੋਵਾਚ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨਯਨੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਮਝਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ' ਸੋਚਿਆ; ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭੀਮਮਾਭਾष੍ਯ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ। ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਸ੍ਵਮਾਵਾਸਂ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਕਥਾਨ੍ਤਰੇ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ।'
ਇਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਨਿਵੇਦ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਧਨਦਸ੍ਯਾਲਯਾਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਛੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਾਂ।
ਏष ਕਾਲ ਇਹਾਯਾਤੁਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਿਤਾਮ੍। ਮਮਾਪਿ ਸਫਲਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ੍ਮਾਰਿਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਵੀ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
[ਰਾਮਾਭਿਧਾਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਹਿ ਜਗਦ੍ਧृਦਯਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਸੀਤਾਵਕ੍ਰਾਰਵਿਨ੍ਦਾਰ੍ਕਂ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਧ੍ਵਾਨ੍ਤਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ।।]
[ਰਾਮ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਕਰੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਲਈ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਤੇ ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।]
ਮਾਨੁषਂ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭੀਮ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਤਦਸ੍ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵੀਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਮਾਘਮਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਭੀਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਕੌਂਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਲਿਆਵੇ।
ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਾਰਤ। ਯਦਿ ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਭਾਰਤ, ਸਾਡੀ ਭਰਾਤਰੀਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ; ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਵਾਰਣਸਾ ਜਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਨਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਾਵਦੇਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਸ਼ਿਲਯਾ ਨਗਰਂ ਵਾ ਤਨ੍ਮਰ੍ਦਿਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਯਦਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ—ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
[ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚਾਦ੍ਯ ਆਨਯਾਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍।] ਯਾਵਦੇਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯਕਾਮਂ ਤਵ ਮਹਾਬਲ
[ਅੱਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ।]
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਨੂਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਮੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਨਾਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍। ਤਵੈਵ ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਪਰਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇਰੇ ਵਜੋਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਮਭਾषਤ। ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਤ੍ਸੌਹृਦਾਚ੍ਚੈਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭਰਾਤਰੀਤਾ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਚਮੂਂ ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਯਦਾ ਸਿਂਹਰਵਂ ਵੀਰ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਲ
ਜਦ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਮਚਾਵੇਂਗਾ,
ਤਦਾਹਂ ਬृਂਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰਵੇਣ ਰਵਂ ਤਵ। `ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਸਵਸ੍ਤੇऽਰਯੋ ਰਣੇ
ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧਾਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਣਗੇ।
ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨਾਦਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਪਾਮਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾਃ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਹਨਿष੍ਯਥ
ਤੇਰੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕੇਂ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਖ੍ਯਾਯ ਭੀਮਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬੋਲ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਰਿਵਰੇ ਭੀਮੋਪਿ ਬਲਿਨਾਂਵਰਃ। ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਪੁਲਂ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਵਤ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਵਪੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨੁਭਾਵਂ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਦਾਸ਼ਰਥੇਰ੍ਯਯੌ
ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਵਿਲੋਲਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨੇਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਸੌਗੰਧਿਕ ਫੁੱਲ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।