ਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭृਕੁਟੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਦੀਰ੍ਘਂ ਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਵਿਧ੍ਯ ਦਿਸ਼ੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਪਿਃ
ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ, ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਹਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਪੀਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਮਹਦਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭ੍ਰਾਤੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਜਹृषੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮਿਆ।
ਤਮਰ੍ਕਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਃ ਸੌਵਰ੍ਣਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਗਮਗਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਆਬਭਾषੇ ਚ ਹਨੁਮਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਏਤਾਵਦਿਹ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਰੂਪਂ ਮਮਾਨਘ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੀਮ, ਇਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਦਾ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਵਰ੍ਧੇऽਹਂ ਚਾਪ੍ਯਤੋ ਭੂਯੋ ਯਾਵਨ੍ਮੇ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਭੀਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰੋਜਸਾ
'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਰ੍ष੍ਮ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਮਨ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਭੋ। ਸਂਹਰਸ੍ਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
'ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਮਹਾਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲੈ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵਾਕਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮੈਨਾਕਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਅਣਮਾਪ ਤੇ ਅਣਜਿੱਤ ਹੈਂ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ।'
ਵਿਸ੍ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵੀਰ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਨਸੋऽਦ੍ਯ ਵੈ। ਯਦ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਵਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
'ਵੀਰ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਆਪ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਯੋਧਾਂ ਸਹਰਾਵਣਾਮ੍। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ।'
ਨ ਹਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਚੈਵ ਤਵ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਰਾਵਯਣਃ ਸਗਣੋ ਯੁਧਿ
'ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਭਾਰਤ। ਭੀਮਸੇਨ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਮਮਾਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਃ
'ਭੀਮਸੇਨ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਵੇਦਾਚਾਰਵਿਧਾਨੋਕ੍ਤੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਬृਹਸ੍ਪਤ੍ਯੁਸ਼ਨਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰ੍ਨਯੈਰ੍ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
'ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ ਵਲੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।'
ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਗਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍। ਆਨੀਤਾ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸੀਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਨृषੁ
'ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਟਿਕ ਗਈ।'
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਵਿਪੁਲਪ੍ਰਜ੍ਞ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਅਰਿष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਧ੍ਵਾਨਂ ਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੋਵੇ।
ਏष ਪਨ੍ਥਾਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨਾਯ ਤੇ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਧਨਦੋਦ੍ਯਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਗੰਧਿਕਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਤੇ ਤਰਸਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕੁਸੁਮਾਪਚਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਦੈਵਤਾਨਿ ਹਿ ਮਾਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਨਾ ਤੋੜੀਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ।
ਬਲਿਹੋਮਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੈਵਤਾਨਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭੇਟ, ਹਵਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਪਾਲਯ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਪਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵਾਗਮਯਸ੍ਵ ਚ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਬੇਸਾਬਰ ਨਾ ਹੋ; ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ। ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਨ ਹਿ ਧਰ੍ਮਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵृਦ੍ਧਾਨਨੁਪਸੇਵ੍ਯ ਚ। ਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮੈਰਪਿ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਬਿਨਾ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਵਰਗੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਧਰ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਃ। ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਵਿਭਾਗੇਨ ਯਤ੍ਰਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਅਗਿਆਨ ਲੋਕ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਚਾਰਸਂਭਵੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਵੇਦਾਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ। ਵੇਦੈਰ੍ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਧਰਮ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੇਦ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਯਜਨ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਦੇ ਹਨ।
ਬਲ੍ਯਾਕਰਵਣਿਜ੍ਯਾਭਿਃ ਕृष੍ਯਰ੍ਥੈਰ੍ਯੋਨਿਪੋषਣੈਃ। ਵਾਰ੍ਤਯਾ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮੈਰੇਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਭੇਟਾਂ, ਵਪਾਰ, ਖੇਤੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਰਾਹੀਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੀ ਵਾਰ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍। ਤਾਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਭਿਰ੍ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਤੇ ਰਾਜ-ਵਿਦਿਆ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚੇਦ੍ਧਰ੍ਮਕृਤਾ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਰਯੀਧਰ੍ਮਮृਤੇ ਭੁਵਿ। ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਮृਤੇਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਿਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦ ਤੇ ਧਰਮ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਰਾਜ-ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਾਰ੍ਤਾਧਰ੍ਮੇ ਹ੍ਯਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਰਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਹ੍ਯੇਤੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਃ ਸੂਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਪਰ ਜਦ ਤਿੰਨ ਧਰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਸਿਰਜਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਮृਤਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇਕਸ਼੍ਚੈਵੈਕਵਰ੍ਣਕਃ। ਯਜ੍ਞਾਧ੍ਯਯਨਦਾਨਾਨਿ ਤ੍ਰਯਃ ਸਾਧਾਰਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ; ਯਜਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਦਾਨ ਤਿੰਨੋ ਸਭ ਲਈ ਆਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਜਨਾਧ੍ਯਾਪਨੇ ਚੋਭੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪਾਲਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵੈ ਵੈਸ਼੍ਯਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪੋषਣਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਤੇ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਦੋਵੇਂ ਠੀਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣਾ।