ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਿਹਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਾਤ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾऽਨਘ। ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍
ਇੱਥੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਗਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਗਮ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਤੋऽਹਂ ਰੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਵੇਮਂ ਦੇਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਰਸਤਾ, ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਨੇਨ ਪਥਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਪਿ ਵਾ'। ਧਰ੍षਯੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ਪੇਦ੍ਵਾऽਪਿ ਮਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਨਾਂ ਤੰਗ ਕਰੇ, ਨਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ।
ਦਿਵ੍ਯੋ ਦੇਵਪਥੋ ਹ੍ਯੇष ਨਾਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾਃ। ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਅਤ ਏਵ ਸਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ। ਯਦਿ ਤੇऽਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ। ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਵੈ ਸਾਗਰਲਙ੍ਘਨੇ
ਭੀਮ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਵੇਲੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਵਪੁਃ। `ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵੋਦਧਿਲਙ੍ਘਨੇ
ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ — ਉਹੀ ਰੂਪ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਸਮੇਂ ਸੀ।
ਦੇਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤੋऽਤੀਵ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਾਯਾਮਵਿਸ੍ਤਰੈਃ। ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਕਦਲੀषਣ੍ਡਂ ਛਾਦਯਨ੍ਨਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਦੇਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਕੇ, ਉਚਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਰਤੀ ਨੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਗਿਰਿਸ਼੍ਚੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਚ ਵਾਨਰਃ। ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਕਾਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਵਾਨਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭृਕੁਟੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਦੀਰ੍ਘਂ ਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਵਿਧ੍ਯ ਦਿਸ਼ੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਪਿਃ
ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ, ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਹਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਪੀਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਮਹਦਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭ੍ਰਾਤੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਜਹृषੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮਿਆ।
ਤਮਰ੍ਕਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਃ ਸੌਵਰ੍ਣਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਗਮਗਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਆਬਭਾषੇ ਚ ਹਨੁਮਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਏਤਾਵਦਿਹ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਰੂਪਂ ਮਮਾਨਘ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੀਮ, ਇਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਦਾ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਵਰ੍ਧੇऽਹਂ ਚਾਪ੍ਯਤੋ ਭੂਯੋ ਯਾਵਨ੍ਮੇ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਭੀਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰੋਜਸਾ
'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਰ੍ष੍ਮ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਮਨ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਭੋ। ਸਂਹਰਸ੍ਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
'ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਮਹਾਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲੈ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵਾਕਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮੈਨਾਕਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਅਣਮਾਪ ਤੇ ਅਣਜਿੱਤ ਹੈਂ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ।'
ਵਿਸ੍ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵੀਰ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਨਸੋऽਦ੍ਯ ਵੈ। ਯਦ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਵਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
'ਵੀਰ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਆਪ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਯੋਧਾਂ ਸਹਰਾਵਣਾਮ੍। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ।'
ਨ ਹਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਚੈਵ ਤਵ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਰਾਵਯਣਃ ਸਗਣੋ ਯੁਧਿ
'ਪਵਨਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਹਨੂਮਾਨ੍ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਭਾਰਤ। ਭੀਮਸੇਨ ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਮਮਾਸੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਃ
'ਭੀਮਸੇਨ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਵੇਦਾਚਾਰਵਿਧਾਨੋਕ੍ਤੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਬृਹਸ੍ਪਤ੍ਯੁਸ਼ਨਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰ੍ਨਯੈਰ੍ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
'ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ ਵਲੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।'
ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਗਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍। ਆਨੀਤਾ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸੀਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਨृषੁ
'ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਟਿਕ ਗਈ।'
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਵਿਪੁਲਪ੍ਰਜ੍ਞ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਅਰਿष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਧ੍ਵਾਨਂ ਵਾਯੁਨਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੋਵੇ।
ਏष ਪਨ੍ਥਾਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਵਨਾਯ ਤੇ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਧਨਦੋਦ੍ਯਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਗੰਧਿਕਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਤੇ ਤਰਸਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕੁਸੁਮਾਪਚਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਦੈਵਤਾਨਿ ਹਿ ਮਾਨ੍ਯਾਨਿ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਨਾ ਤੋੜੀਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ।
ਬਲਿਹੋਮਨਮਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੈਵਤਾਨਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭੇਟ, ਹਵਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।