ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਾਮਹਂ ਦੇਵੀਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਮਸ਼ੇषੇਣ ਸਾਦृਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਵੈ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਵਧਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਅਬਦ੍ਧਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹੋਦਧੌ। ਵृਤੋ ਵਾਨਰਕੋਟੀਭਿਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਰਾਮੇਣ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਰਣੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਂ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨਦ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਭ੍ਰਾਤृਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗਤਵਤ੍ਸਲਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਨष੍ਟਾਂ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਯਥਾ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਫਿਰ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵੇਦ-ਵਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਯੈਵ ਸਹਿਤਃ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਰਾਮੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਤਿਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਧ੍ਯਾਵਸਤ੍ਤਤੋऽਯੋਧ੍ਯਾਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਸਾਧਵੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਰਾਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅਯੋਧਿਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਰਾਮੋ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਰਂ ਮਯਾ ਯਾਚਿਤੋऽਸੌ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਕਥੇਯਂ ਤੇ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਤਾਵਜ੍ਜੀਵੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਥਾऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਰਹੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ — ਐਸਾ ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸੀਤਾਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸਦਾ ਮਾਮਿਹਸ੍ਥਮਰਿਂਦਮ। ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾ ਹਿ ਭੋਗਾ ਭੀਮ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁਖ ਸਦਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਿਹਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਾਤ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾऽਨਘ। ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍
ਇੱਥੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਗਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਗਮ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਤੋऽਹਂ ਰੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਵੇਮਂ ਦੇਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਰਸਤਾ, ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਨੇਨ ਪਥਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਪਿ ਵਾ'। ਧਰ੍षਯੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ਪੇਦ੍ਵਾऽਪਿ ਮਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਨਾਂ ਤੰਗ ਕਰੇ, ਨਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ।
ਦਿਵ੍ਯੋ ਦੇਵਪਥੋ ਹ੍ਯੇष ਨਾਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾਃ। ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਅਤ ਏਵ ਸਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ। ਯਦਿ ਤੇऽਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ। ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਵੈ ਸਾਗਰਲਙ੍ਘਨੇ
ਭੀਮ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਵੇਲੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਵਪੁਃ। `ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵੋਦਧਿਲਙ੍ਘਨੇ
ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ — ਉਹੀ ਰੂਪ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਸਮੇਂ ਸੀ।
ਦੇਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤੋऽਤੀਵ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਾਯਾਮਵਿਸ੍ਤਰੈਃ। ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਕਦਲੀषਣ੍ਡਂ ਛਾਦਯਨ੍ਨਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਦੇਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਕੇ, ਉਚਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਰਤੀ ਨੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਗਿਰਿਸ਼੍ਚੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਚ ਵਾਨਰਃ। ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਕਾਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਵਾਨਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਭृਕੁਟੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਦੀਰ੍ਘਂ ਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਵਿਧ੍ਯ ਦਿਸ਼ੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਪਿਃ
ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ, ਲੰਮੀ ਪੂੰਛ ਹਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਪੀਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਮਹਦਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭ੍ਰਾਤੁਃ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਜਹृषੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮਿਆ।
ਤਮਰ੍ਕਮਿਵ ਤੇਜੋਭਿਃ ਸੌਵਰ੍ਣਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਗਮਗਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਆਬਭਾषੇ ਚ ਹਨੁਮਾਨ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ। ਏਤਾਵਦਿਹ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਰੂਪਂ ਮਮਾਨਘ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੀਮ, ਇਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਦਾ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਵਰ੍ਧੇऽਹਂ ਚਾਪ੍ਯਤੋ ਭੂਯੋ ਯਾਵਨ੍ਮੇ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਭੀਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰੋਜਸਾ
'ਭੀਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਰ੍ष੍ਮ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਮਨ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਭੋ। ਸਂਹਰਸ੍ਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
'ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਮਹਾਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲੈ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦਿਵਾਕਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮੈਨਾਕਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਅਣਮਾਪ ਤੇ ਅਣਜਿੱਤ ਹੈਂ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ।'
ਵਿਸ੍ਮਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇ ਵੀਰ ਸੁਮਹਾਨ੍ਮਨਸੋऽਦ੍ਯ ਵੈ। ਯਦ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਵਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
'ਵੀਰ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਆਪ ਗਿਆ ਸੀ।'