ਸ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਸਹਭਾਰ੍ਯਃ ਸਹਾਨੁਜਃ। ਸਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਛਲੇਨਾਪਹृਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲਿਨਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਅ攀ਕੜੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰੇਣ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਮਾਰੀਚੇਨ ਤਦਾऽਨਘ
ਮਾਰੀਚ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਹृਤਦਾਰਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਮਾਰ੍ਗਨ੍ਸ ਰਾਘਵਃ। ਦृष੍ਟਵਾਞ੍ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਸਖ੍ਯਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਨਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੇ। ਵਾਨਰਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਭੇਜੇ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਕੋਟੀਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਹਂ ਨਰਰ੍षਭ। ਸੀਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਾਹੁ ਹੋ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਃ ਸੀਤਾਯਾ ਗृਧ੍ਰੇਣ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਂਪਾਤਿਨਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਿੱਧ ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਿ ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਮਰ੍ਣਵਂ ਸਹਸਾ ਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨਿਰਵਿਗਨ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਾਗਰਂ ਮਕਰਾਲਯਮ੍। ਸੁਤਾਂ ਜਨਕਰਾਜਸ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਸੁਰਰਸੁਤੋਪਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਕਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਨਕ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਾਮਹਂ ਦੇਵੀਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਮਸ਼ੇषੇਣ ਸਾਦृਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਵੈ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਵਧਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਅਬਦ੍ਧਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹੋਦਧੌ। ਵृਤੋ ਵਾਨਰਕੋਟੀਭਿਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਰਾਮੇਣ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਰਣੇ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਂ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨਦ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਭ੍ਰਾਤृਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗਤਵਤ੍ਸਲਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਨष੍ਟਾਂ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਯਥਾ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਫਿਰ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵੇਦ-ਵਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਯੈਵ ਸਹਿਤਃ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਰਾਮੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਗਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਤਿਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਧ੍ਯਾਵਸਤ੍ਤਤੋऽਯੋਧ੍ਯਾਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਸਾਧਵੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਰਾਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅਯੋਧਿਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਰਾਮੋ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਰਂ ਮਯਾ ਯਾਚਿਤੋऽਸੌ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਰਾਮਕਥੇਯਂ ਤੇ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਤਾਵਜ੍ਜੀਵੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਥਾऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਰਹੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ — ਐਸਾ ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸੀਤਾਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸਦਾ ਮਾਮਿਹਸ੍ਥਮਰਿਂਦਮ। ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾ ਹਿ ਭੋਗਾ ਭੀਮ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁਖ ਸਦਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਗਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਿਹਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਾਤ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾऽਨਘ। ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍
ਇੱਥੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਗਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਗਮ੍ਯਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤਤੋऽਹਂ ਰੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਤਵੇਮਂ ਦੇਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਰਸਤਾ, ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਨੇਨ ਪਥਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਪਿ ਵਾ'। ਧਰ੍षਯੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ਪੇਦ੍ਵਾऽਪਿ ਮਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਨਾਂ ਤੰਗ ਕਰੇ, ਨਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ।
ਦਿਵ੍ਯੋ ਦੇਵਪਥੋ ਹ੍ਯੇष ਨਾਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾਃ। ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਅਤ ਏਵ ਸਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ। ਯਦਿ ਤੇऽਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ। ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਵੈ ਸਾਗਰਲਙ੍ਘਨੇ
ਭੀਮ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਵੇਲੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਦ੍ਵਪੁਃ। `ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵੋਦਧਿਲਙ੍ਘਨੇ
ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ — ਉਹੀ ਰੂਪ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਣ ਸਮੇਂ ਸੀ।
ਦੇਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤੋऽਤੀਵ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਾਯਾਮਵਿਸ੍ਤਰੈਃ। ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਕਦਲੀषਣ੍ਡਂ ਛਾਦਯਨ੍ਨਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਦੇਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਕੇ, ਉਚਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਰਤੀ ਨੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਗਿਰਿਸ਼੍ਚੋਚ੍ਛ੍ਰਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਚ ਵਾਨਰਃ। ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਕਾਯੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਵਾਨਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ।